Pages

12 Kasım 2009 Perşembe

gitmek...

yarın berbat bir cuma beni bekliyor, sabah ve öğlen iki toplantıya katılıcam. toplantı sonucunda hayatımı bi süreliğine etkileyecek kararlar çıkabilir bu yüzden gerginlik hat safhada.
bu günlerde tedirginim. çok huzursuzum. ama öyle can sıkıntısından değil, bişeyler olacak, yada oluyor ve bana zarar verecek biliyorum.

içimde şiddetli bir şekilde çekip gitme isteği var. kimsenin beni bulamayacağı, tanmayacağı bir yerlere sadece iki pantolon bi kazakla çekip gitmek istiyorum.

4 yorum:

  1. Üstad'ın yazdığı şiir geldi direk aklıma;


    Bu günlerde herkes gitmek istiyor
    Küçük bir sahil kasabasina
    Bir baska ülkeye, daglara, uzaklara...

    Hayatindan memnun olan yok.
    Kiminle konussam ayni sey...
    Herseyi, herkesi birakip gitme istegi.

    Öyle "yanina almak istedigi üç sey" falan yok.
    Bir kendisi
    Bu yeter zaten.
    Herseyi, herkesi götürdün demektir..
    Keske kendini birakip gidebilse insan.
    Ama olmuyor.

    Hani kendimizden raziyiz diyelim, öteki de olmuyor.
    Yani herseyi yüzüstü birakmak göze alinmiyor.

    Böyle gidiyoruz iste.
    Bir yanimiz "kalk gidelim",
    öbür yanimiz "otur" diyor.

    "Otur" diyen kazaniyor.
    O yan kalabalik zira...
    is, Güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
    Güvende olma dugusu...
    En kötüsü aliskanlik
    Aliskanligin verdigi rahatlik,
    Monotonlugun dogurdugu bikkinligi yeniyor.
    Kaliyoruz...
    Kus olup uçmak isterken, agaç olup kök saliyoruz.

    Evlenmeler...
    Bir çocuk daha dogurmalar...
    Borçlara girmeler...
    isi büyütmeler...
    Bir köpek bile bizi uçmaktan alikoyabiliyor.

    Misal ben...
    Kapidaki Rex'i birakip gidemiyorum.
    Degil busehirden gitmek,
    iki sokak öteye tasinamiyorum.
    Alip götürsem gelmez ki...
    Bütün sokagim köpegim oldugunun farkinda
    Herkes onu o herkesi seviyor.
    Hangi birimizle gitsin?

    "Sirtinda yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardir;
    Evet, sirtimizda yumurta küfesi var hepimizin
    Kendi imalatimiz küfeler.

    Ama egreti de yasanmaz ki bu dünyada.
    Ölüm var zira.
    Ölüme inat tutunmak lazim.

    Barik ufak kaçislar yapabilsek.
    Var tabi yapanlar, ama az
    Sadece kaymak tabakasi
    Hepmiz kaçabilsek...
    Bütçe, zama, keyif... Denk olsa.
    Gün içinde mesela...
    Küçücük gitmeler yapabilsek.

    Ne mümkün
    Sabah 9, aksam 18
    Sonra baska mecburiyetler
    Sikisip kaldik.
    Sirf yeme, içme, barinmanin bedeli
    Bu kadar agir olmamali.

    Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
    Bir ömür karsiligi, bir ömür yani.
    Ne saçma...
    Bahar midir bizi bu hale getiren?
    Galiba.

    Ben her bahar asik olmam ama
    Her bahar gitmek isterim.
    Gittigim olmadi hiç.
    Ama olsun... istemek de güzel.

    CAN YÜCEL

    YanıtlaSil
  2. ben de gitmek istiyorum ne tesadüf :(

    YanıtlaSil
  3. ah csyasso, bu şiir beni hep önce tahrik edip sonrada acımasız gerçeklerle yüzleştirmiştir. sağol paylaşımın için..

    bekriyacım, biz sadece milyonda iki'yiz :)

    YanıtlaSil
  4. ...yorgunsan,bıkkınsan,en güzel gidiş kalmaktır.zira gittiğin yere göre bir gelmek eylemindesin.yoksa bir başlangıç için gerekli enerjin,ziyan etme o güzelim gelme sevincini...

    YanıtlaSil