DeliRapunzel

uzun bir aradan sonra... merhaba....

2012-01-26T15:02:00.000+02:00

neredeyse 1 yıl olmuş, buraya uğramayalı. o kadar değiştiki bir çok şey, bir yabancının hayatına bakar gibi bakıyorum yazdıklarıma... kayıplarım var. çok büyük kayıplar, olmaz dediklerim oldu, gitmez dediklerim gitti. güzel şeyler de oldu elbette. aşk gibi, sevgi gibi, tutku gibi, koşulsuz şartsız sadakat gibi.... belki de yeni sayfaların hatrına yazmalıyım tekrar dedim.

akşama görüşmek üzere.... :)

Dengesiz Replikler

2011-02-26T22:17:00.000+02:00

Bir sinema filmine gidip gitmeme hikayesi, yazışma aynen şu;

Arkadaş: -güzelmiydi?

ben: -daha gidemedim. belki yarın.

Arkadaş: belki gelirim benide ara giderken.

ben: tamam yarın öğlen gibi ararım.

Arkadaş: ben bu gece giderim heralde.

ben: DENGESİZ misin?

?????

Bir ölüye medyanın son kurşunu!

2011-02-26T01:19:00.000+02:00

Bu güne kadar Defne ile ilgili tek kalem çizttirmedim. Hiç bir habere yorum yapmadım. Üzüntümü de, kızgınlığımıda mümkün olduğunca dile getirmek istedim. "Ay çoğğ üzüldüm yaağğ" kisvesi altında profil fotoğrafları oldu, çok namuslu! (ki kime göre neye göre?!) başyazarların bu günde ne yazsam dertlerine derman edip, kalemleri içlerine kaçasıca yazılara yorumlara, "Hımmm aslında şöyleymiş böyleymiş yok efendim su testisi..." ( kadar kafanıza taş düşsün) gibi çirkince yazılar ve yorumlara mağruz kaldı.

Şimdi ben bu yazıyı yazarken, Defne'yi çok sevdiğim için mi yazdım? "pek eğlenceliydi, deli dolu kızdı yazık oldu diyerek, kör gözü ölünce badem, kel başı şimşir tarak yaptığım için mi? Hayır hiç biri değil! Sağlığında da benim için sıradan biriydi, bir insan, bir kadın, işini kendince iyi yapan, özel yaşamı kendine mahsus, bana göre herkes gibi biriydi. Bir çocuğu olduğundan, kocasının kim olduğundan bile haberim yoktu. Bu yazıyı yazıyorum çünkü az önce ....... Gazetesinin internet sitesinde insan hayatına ve en önemlisi bir ölüye saygısının sınırlarını zorladığını gördüm.
"Defne'nin aile albümünden çok özel fotoğraflar", "Defnenin hiç görülmemiş, gün ışığına çıkmamış fotoğrafları"
Adı üstünde "aile", "özel" gibi kavramları başlık yapmışsın! Tamam kabul, evine girip gizlice almamışsın bu fotoğrafları, belli ki yakınları ulaştırmış, ama ayıp be kardeşim!
Fotoğraf konusunda hassas bir insanım, kendi fotoğraflarımda dahil olmak üzere insanların bu konuda mahremiyet hakkı olduğunu düşünürüm. Kendi kişisel sokak ve insan temalı fotoğraf çekimlerimde mümkün olduğunca izin almaya dikkat ederim. Diyeceğim şu, herkesin bazı kaygıları vardır, bir çok insanın beğenmediği fotoğraflarını (özellikle facebook içinde) kötü, uygunsuz yada herhangi bir sebepten beğenmediği halini herkes görsün istemez. Belki silmez yada sildirmez, ama bu fotoğraflar "çok özel", ya da "aile" diye bildiğimiz alanlarda saklanır anı arşivlerimizde. Gayri ihtiyari baktım, hepsi gayet gündelik ev halleri, aile halleri. Hayatta olsaydı elbetteki istemeyecekti bunların yayınlanmasını -ki yaşamında da kimse böyle sansasyonel bir ranta ihtiyaç duymayacaktı. Bu (her kim olursa olsun) ap açık ölüye saygısızlık değilde nedir? Sorarım!!

Asıl ayıp, asıl günah içimizde, ruhlarımızda.
Ve biz Defne'nin ardından, onun gibi nicelerinin ardından, bu pislik çukurunda, bu rant yatağında, bu adi medya ile yaşamaya devam ediyoruz. Evet ben, az önce Defne'nin belki de görülmesini hiç istemediği fotoğraflarına bakan ben de dahil!

Yeni ölümler, yeni kayıplar, yeni şöhretler.... Bütün açlığımız ve hayvansallığımızla sizi izlemeye devam edeceğiz.... Sizde bizi izlemeye devam edin.... Edin ki görün ardınızdan en yakınlarınızın bile nasıl çirkinleştiğini, ölünüzün birileri tarafından nasıl zevk, nasıl çıkar ve ne kadar para ettiğinizi!!!

Buna kimseyi dahil etmemek için, basın kuruluşunun ismini ve linkini belirtmiyorum, yazımı etiketlemiyorum!

Küf Project - Muzur Gerilla Gururla Sunar....

2011-02-24T21:23:00.003+02:00

Küf Project!

Kendileri Ankara'nın muzur gerillaları oluyorlar. Çeşitli eylemlerle beğenmedikleri, çoğunluğun dile getiripte suskun kaldığı olmazlara manzara konduruyorlar. Çokta güzel yapıyorlar.

Küf Project, aslında dünyanın başaramadığını yapıyor. Kan dökmeden, insan öldürmeden, savaşmadan, çirkinleşmeden de eylem yapılabildiğini gösteriyor. Dünyanın çeşitli yerlerinde bu tarz gruplar mevcut. Newyork ve Londra'da benzer eylemler yapan banksy gibi. Türkiye'de de görmek şahsım adına beni memnun etti. Şimdilik sadece Ankara'da kendilerini gösteren Küf Project'i derhal İstanbul'da görmek hatta desteklemek isterim. Bilmeyenleriniz, duymayanlarınız kaldı mı bilmiyorum ama kalmaması açısından burada da yaptıkları eylemleri paylaşmak istedim.

İlk eylemleri zamanın en gözdesi olan hatta comodore 64'te oynanabilen oyunun kocaman ağızlı kahramanı pacman ile ankara kaldırımlarına bir ayar çektiler.

Tunalı Hilmi Caddesi üzerindeki 3 adet duraklama yapılmaz tabelasını yekpare bir sticker hamlesiyle barış işaretine çevirdiler, mesajları ise şuydu;

"Tüm alevilere, sünnilere, şeriatçılara, laiklere, emeklilere, emo’lara, artistlere, ateistlere, metalcilere, damarcılara, punklara, memurlara, sağcılara, solculara, bilumum futbolculara..

Savaşmak yerine sevişmeyi tercih ediniz,
Hepinize “bir orman gibi kardeşcesine” günler dileriz." dediler.

Yine bunlarla kalmayıp GO PAŞA tabelasını, manidar bir şekilde TOSUNPAŞA'ya çevirerek alması gerekenlere bir mesaj daha verdiler.

En son eylemleri ise, haber bültenlerinde epey ses getiren. Pisuarlı "küçük 1 Lira" yazılı pankartı asmaları oldu.

Pisuar eyleminin ardından yapılan şiirimsi açıklama ise beni benden almıştır;

bi’ pisuarı eksik kuğulu alt geçidi. işe bak!
kalitesiz, çirkin, 3. dünya fıskiyeleri. işe bak!
zincirlerle çevrilmiş, yaya trafiğine kapatılmış meydanlar. işe bak!
açık hava otoparkına çevrilen tunalı hilmi caddesi, yoktan var edilen sektörler, rantlar. işe bak!
en yakını şehir merkezine 20km uzaklıkta bulunan parklar, bahçeler. işe bak!
büyüdüğümüz kaldırımların yerini alan, sıradan, zevksiz alışveriş merkezleri. işe bak!
her seçim öncesi telaşla kurulmuş hayallerin ürünü projeler, asla gerçekleşmeyeceği bilinen fantastik vaatler. işe bak!
fahiş karlarla satılan belediye hizmetleri, işlevsiz demir yığınları. işe bak!
hafızasını kaybetmiş, ruhunu yitirmiş bir kent.
ve karşınızda avrupa konseyi ödüllü şehir (!), ankara.
işe bak! işe!
büyükşehir küçük 1 tl

Tüm bunları yaparken bütün hazırlık aşamalarını bir backstage ile kayıt altına almayıda unutmamışlar. Kendilerini tebrik ediyor, ve en kısa zamanda Türkiye geneline yayılmalarını özellikle büyükşehirlerde! eylemlerine devam etmelerini rica ediyorum. "Eğer buralara gelirseniz malzeme bol gençler" diyerek selam ediyor gözlerinden öpüyorum.

Tosun Paşa

Küçük 1 Lira!

İncir Reçeli

2011-02-24T16:01:00.002+02:00

bu güne niyetlenmiştim ama yarına kaldı.
fragmanından anladığım kadarıyla kasevtli ve sıkıcı bir izlenim bıraksa da bende çekici bir melankolisi var filmin. birde müzikleri tabi.
izleyipte kızın sırrını söyleyenin taaaaaa......... :) bilginize :)

Bir Kadını Tanımak

2011-02-23T20:41:00.001+02:00

Bir kadın tanımak...

Bütün gel-gitleri, kaprisleri, küçük şımarıklıkları, korkuları, şaşkınlıkları, hercailikleri, hayal kırıklıkları, aşkları, terk edilişleri, başarıları, başarısızlıkları, kurnazlıkları, saflıkları, çocuk ağızları, şirinlikleri, küçük yalanları, büyük itirafları, kocaman yürekleri ile kendi olmaya çalışan kadınları tanımak...

Bir kadını sevmekle baslar her şey ama, bir kadını tanımakla varılır hayatın sırrına. Bir kadını tanımaya soyunmak zor ama keyifli bir yolculuğa çıkmaktır. Dört mevsimi bir yürekte buluşturur, bu yüzden de sürekli şaşırtırlar. Sürprizlerin ardı arkası kesilmez. Zordur anlamak onları. Benzemek gerekir anlayabilmek için belki de! Kendi zekasını hatırlatanları sever, sevgisini göstermekten ürkmeyenleri, sürprizlere hazırlıklı olanları bir de. Muson yağmurları gibi yağarken, Sahra' da çöl fırtınası koparıp ardından güneş olup ısıtabilirler. Dedim ya bir dünyadır kadınlar, yürekleriyle konuşan, gözleriyle gülen...

Bir kadını sevmekle başlar her şey ama, bir kadını tanımakla anlaşılır, hayatın
sırrına ancak aşkla varılacağına. Sevgi arsızıdır kadın. Verdiğinden daha
fazlasını isteme bencilliğini gösterecek kadar sevgi arsızı... Bu yanını doyurunca şımaracağından korkanlar, birlikte çoğalacaklarını bilmeyenlerdir. Bir kadını sevmekle başlar her şey ama, bir kadını tanımakla kanat çırpılır özgürlüğün bütün maviliklerine. Kendine inananlara, aşka inananlara koşar. Hem yaman bir aşk avcısı, hem de
engebeli yollarda koşmaktan bitap aşk yorgunudur kadın. Bir kadını sevmekle baslar her şey ama bir kadını tanımakla çıkılır keyifli serüvenlere. Hayatla dalga geçmesini bilir kadın, tıpkı kendiyle dalga geçmesini bildiği gibi. Ağız dolusu gülüşlere teslim olur. Bir kadını sevmekle başlar her şey ama bir kadını tanımakla tanık olunur
tutkuların gücüne. Göze alandır kadın. Çekip gitmeyi, sahip olduklarından
vazgeçmeyi, karşılık beklememeyi...

Mücadele eder, kızar, bağırır ama hep sever. Dedim ya bir dünyadır kadınlar, yürekleriyle konuşan, gözleriyle gülen... Yüreğini sevgiye açan ve sevmekten korkmayan bütün kadınlar gibi... Şimdi bir düşünün, kaç kadını değil bir kadını tanıyabildiniz mi bugüne değin? ? ?

Tanrı, kadınlara geçmişi ve geleceği, erkeklere ise yaşadığı günü armağan etti, kadınlar geniş bir zamana yayıldıkları için huzursuz, erkekler daracık bir zamana sıkıştıkları için anlayışsız olurlar.

Ahmet Altan

Tam Zamanı

2011-02-23T02:02:00.004+02:00

Yemek de boş içmek de. Hatta yeri gelmeden sevişmek de.
Tam zamanında öpmelisin mesela güzel gözlünü. Tam zamanında söylemelisin sevdiğini, gözlerinin içine baka baka.
Bisikletinin gidonunu tam zamanında çevirmelisin; düşmemek için. Tam zamanında frene basmalı, tam zamanında yola koyulmalısın....
Tam zamanında okşamalısın başını o üzüm gözlü çocuğun, hıçkırıklar tam dizilmişken boğazına, tam ağlamak üzereyken.
Tam zamanında koymalısın elini omzuna, en sevdiğin dostunun babası öldüğünde.
Tam zamanında tutmalısın düşerken, üç yaşındaki sehpaya tutunan çocuğu.
Tam zamanında acımalı yüreğin, Afyon'da Hasan Ağabey' in evi yıkılınca başına. Evsiz kalınca çoluk çocuk; ki uzatasın elini bir parça.
Tam zamanında açmalısın kapını, hayatına girmek isteyenlere. Tam zamanında çıkarmalısın, sevginden şımarmaya başlayanları.
Tam zamanında affetmelisin kardeşini; biliyorsan yüreğinde kötülük olmadığını. Seni gecenin üçünde arayıp da, kafasının iyi olduğunu söylediğinde.
Tam zamanında öğretmelisin oğluna; gerekiyorsa yumruk atmayı: Tam burnunun üstüne tiksinmeden pisliğinden, yukarı mahallenin sümüklü bebesi, misketlerini zorla almaya çalışırsa.
Tam zamanında bağırmalısın, acıyınca bir yerin. Tam zamanında gülmelisin, Kemal Sunal küfür edince filmin bir yerinde.
Tam zamanında yatmalısın; yola çıkacaksan ertesi gün ve arabayı kullanan sensen; sana emanetse çoluk çocuk ve kendin.
Tam zamanında bırakmalısın içmeyi; son kadeh bozacaksa seni ve üzeceksen birilerini; ertesi gün hatırlamayacaksan.
Tam zamanında ayrılmalısın misafirliklerden.
Tam zamanında konuşmalı, tam zamanında şarkı söylemeli, tam zamanında susmalısın.
Tam zamanında terk etmelisin gerekiyorsa, annenin babanın evini. Tam zamanında başka bir şehre gidip, ayaklarının üzerinde durmaya çalışmalısın.
Tam zamanında dönmelisin memleketine.
Tam zamanında için titremeli, tam zamanında âşık olmalı; deli gibi sevmelisin güzel gözlünü.
Tam zamanında toplamalısın oltanı; belki de seni şampiyon yapacak en büyük balığı kaçırmadan.
Tam zamanında yaşlandığını hissetmeli, tam zamanında ölmelisin; ıskalamak istemiyorsan hayatı.

Haydi, şimdi kalk bakalım; silkin şöyle bir: At üzerinden hayatın yorgunluğunu; vakit zannettiğinden daha az. Haydi, kalk bakalım: Şimdi YAŞAMAK ZAMANI

Can Yücel

(Gecenin bu saatinde, belkide TAM ZAMANIDIR diye paylaşmak istedim)

çarşı depresyonda!

2011-02-20T15:41:00.000+02:00

sabah sabah, daha doğrusu öğlen öğlen sinirlerim bozuldu arkadaş! malumunuz bu akşam Fenerbahçe - Beşiktaş maçı var, bana göre ezeli derbi olmayan bu maçta beşiktaşlıların (bakınız eziktaşlılar demiyorum ısrarla) holigan çarşı ruhu yine hat safhaya ulaşmış tavan yapmış durumda. en yakın arkadaşlarımdan Zeyno'yu aradım önce, geçen akşam Kiev karşısında ki mağlubiyetleri ve kaptanları Üzülmez'in kovulması! sonucunda düşen morallerine hakikaten üzülmüştüm. bu sabahta gayet halisane duygularımla aradığım arkadaşıma "bu akşam için bol şans" diledim. kendisinden aldığım cevap "ben size şans dilemiyorum" oldu. aha o dakka tepem attı, bizim şansa ihtiyacımız olsa -hele helede şu anki durumu göz önünde bulundurursak her yönden dibe vurmuş bi takımın taraftarı söylüyor bunu- zaten ben sana şans dilemem. niyetim esprili bir şekilde tamamen fair-play çerçevesinde moral vermekti. bu sefer bende aldığım cevap karşısında saldırıya geçtim, karşımdaki eziktaşlı arkadaşta her zaman olduğu gibi belden aşşa vurabildiği tek nota "29 sene oldu be oha fenerbahçe" den çıkış yapmaya başlayınca, bende ona, bu marşla beni ezemezsin bu marşın orjinali "6 tane atılır mı be oha fenerbahçe.. dir daha güçlü bi yerden çıkış yap" karşılığında aldığım cevap yine gayet ezik ve ezikliğin verdiği saldırı ruhuyla, hatta en iyi savunma saldırı mottosuyla, "beni tahrik edeceksen kalbini kırarım" diyerek üste çıkmaya çalışarak telefonu yüzüme kapatma meylinde bulundu. böyle yani. tamamdır, olmuştur bu takım şimdi dimi? bence olmuştur abi.
eğer bu yazımı okuyorsan kanka, bilki sana bu gün çok öfkeliyim, maçın sonucu her ne olursa olsun seninle bu günkü telefon görüşmemizin bir benzerini daha yapmak istemiyorum.

futbolla kızsal kaprisleri birbirine karıştırmayacak kadar laik bir fenerbahçe taraftarıyım. ama bu yaptığınla tam bir çarşı duruşu sergilediğin için bende sana futbol taraftarı etikliği ve ahlakı üzerine biraz yontulmanı öneririm. yoksa çarşı pazar delikanlıyı bozar bilesin!!

neyse akşama gelecek olursak, bu gece maçı yine diğer bir beşiktaşlı arkadaşım papatya ile izleyeceğim. ufak çapta bi sofra eşiliğinde sakin ve galibiyetle sonuçlanan bir gece diliyorum.

hay bin depresyon!!

2011-02-18T17:54:00.001+02:00

son zamanlarda sürekli bir evde oturma hali, camdan bile kafayı uzatmaya üşenme hali var üstümde. ah ah nerde o taksim beyoğlu ortaköy kuruçeşme gecelerinin aranan delirapunzeli.

geçenlerde bi alışveriş merkezinde mağazalara bakarken fark ettim. eskiden gece dışarı çıktığımda giyeceğim türden kıyafetler bakardım kendime, şimdi ne yapıyorum biliyor musunuz? evde giyebileceğim türden pijamalar eşormanlar, pofuduk terlikler falan bakıyorum, üstelik acımasızca alıyorum bunları! yaşlanıyorum azizim.

az önce bir mesaj daha aldım bir kız arkadaşımdan "akşam balancta özlem tekin var gidelim mi?" diyor, hiç cezbetmiyor bile. kılımı kıpırdatmaya niyetim yok. hatta tüm bu eve kapanma durumumun ispatı olarak durmadan puzzle yapıyorum. kendimi puzzle parçalarının arasında kaybetmiş şuursuzca kendimi bırakışımı resmediyorum.

saçlarımı boyamam gerekiyor, hafiften seyreden beyazlarım ve kırılmış uçlarım var, umrumda değil.

gidip görülecek yerler, çekilecek fotoğraflar var, hevesim yok.

okunması gereken kitaplar, izlenilmesi gereken filmler var, uykuya sığınıyorum.

aranacak sorulacak dostlar var, ama kalp kırıklıklarım daha çok.

bütün bu mutsuzluğumun gerçekten ciddi bir sebebi yok! insanlar nelerle uğraşırken ben şımarıkça kendimi cezalandırıyorum...

kim bilir belki bahar gelir, pencereden güneş girer, çiçekler böcekler falan şenleniveririz.

olamaz mı? olabilir :)))

DeliRapunzel'in Blog Macerası ve İstasyon Cafe

2011-02-18T14:01:00.001+02:00

Çoğu blog yazarı gibi benimde ilkokul ve ortaokul yıllarında günlüklerim vardı. köşe bucak sakladığım. heyecanla yazardım, ajandalar doldurdum hala hepsi duruyor. kağıda deftere yazmanın keyfi başkaydı. uzun bir süre adapte olamadım klavye üzerinde yazmaya. blogla tanışana kadar word belgelerinde biriktirdim günlüklerimi.

bir gün bloggerle tanıştım. herkesin okuyacağı bir alanda yazmak, günlük tutma heyecanını bambaşka bir noktaya taşıdı. 2008 de başlayan blog macerası bana çok şey kattı. kendime bir ayna yaptım. yazdıkça kendimi daha iyi tanıdım, okuyanlarla kendime farklı çerçevelerden bakabilmeyi öğrendim. zamanla arkadaşlıklar dostluklar buldum. sanal bir dünyada gerçekten daha gerçek insanlar tanıdım.

dertlerimi, hüzünlerimi, sıkıntılarımı, sevinçlerimi aşklarımı paylaşırken, o sanal dediğimiz insanlar çoğu zaman hayatımda sanal olmayan "gerçek!" insanlardan daha samimi daha objektif oldular. eleştirilirken de sevilirken de, sövülürken de yüzde bin beşyüz hissettim samimiyeti ve menfaatsizliği.

yollar, yıllar, aşklar, çeşitli iş maceraları, dostlar ve anılar biriktirdim. ağlarkende yazdım, sarhoşkende. dişimdeki çöpüde yazdım, yüzümdeki sivilceyide. bazen aylarca elim gitmedi klavyelere, arayan soran mail atan "nerelerdsin?" "iyimisin?" "herşey yolunda mı, yaşıyormusun?" diye merak edenlerim oldu. bu duygu paha biçilemezdi. yakıp yıkan ayrılık acılarımda bana yol gösteren ışık tutan, silkeleyip kendime getirenlerim oldu. farklı şehirlerde farklı mekanlarda aynı ekrana bakarak birlikte gülümsediğimiz dostlarım oldu.

burada olmak sadece yazmak değildi elbet, insan okuyucu oldum. insanlar hayatlar okudum. hiç kimsenin yüzünü gözünü merak etmedim, altında imzasına bakmadan kim olduğunu bildiğim yazarlar oldu. hepsini sevdim.

zamanla kendi blogum bana yetmez oldu, bir istasyonumuz olsun istedim. adını istasyon cafe koyduk. bu maceraya başlarken, bana fikir eşliği yapan deli manyak güzel arkadaşım Lolla's oldu. ve daha sonra sayesinde tanıdığım Cemo benim ihmalkarlıklarımın emektarı, blog yazarları istasyonumuzun en önemli yapı taşı oldu ve hep birlikte bu günlere getirdik. Nerden başladık nerelere geldik.

Aslında konuyu şuraya bağlayacaktım. Hepimizin bildiği gibi İstasyon Cafe'ye yeni yazarlar katılıyor, gün geçtikçe tazelenen yazar kadromuzla daha da güçlenip güzelleşiyoruz. Hayatın her alanından bir renk bulunan, her an her şeyin yazılabildiği, gündeme ve gündelik hayatlara, edebiyattan, etkinliklere, sinemadan müziğe magazine bir çok yazı paylaşılan, blog dünyasının güzel isimlerini bir arada tutan bir hareket meydana getirdik ve daha da güzel yerlere geleceğiz.

Gelelim asıl bahsetmek istediğim konuya;

kapımız herkese açık olduğu gibi, blog dünyasının gizli kahramanlarına da yeni bir kapı olmak niyetindeyim buradan. bundan sonra sık sık keşfedilmemiş yazarların blogların tanıtımını yapacağım. o kadar çok gün yüzüne çıkmamış fark edilmemiş ama yazılarını okumaya doyamadığım blog var ki, bunları gün yüzüne çıkarmanın zamanı geldi. sizlerinde keşiflerini bana bildirmeleri, ortaya çıkarmak istediği cevherleri delirapunzel@gmail.com yada istasyoncafe@gmail.com adresine link atmanızı rica edeceğim.

son olarak aramıza katılan arkadaşlarımıza da buradan HOŞGELDİNİZ demek istiyorum, Maya, Efendisiz ve Mehmet'te kendi blogları ve yazıları ile birlikte bundan sonra cafemizde olacaklar. blog dünyasına ve cafemize hayırlı uğurlu olsun efendim :)

aşk tesadüfleri sever evet ama mutlu sonları asla

2011-02-17T13:01:00.000+02:00

Geçtiğimiz hafta Aşk Tesdüfleri Sever" i izledim. Papatya ile birlikte gittik. uzun zamandır görüşmüyorduk, ve uzun zamandır birlikte sinemaya gitmiyorduk. ikimizinde beklediği bu film bende tamamen önyargı oluşturmuştu. bunun sebebi ise fragmanlarıydı. fragmanlarında hayatımın filmlerinden biri olan 2003 fransız yapımı jeux d'enfant ın çakması gibi geldi. kendi kendime sinirlendim "yok artık onun da mı çakmasını yaptılar izlemicem işte" diye. Türkiye deki ismi "cesaretin var mı aşka?" olan bu film beni uzun süre etkisi altına almış, nadir filmlerden biriydi. bu yüzden çakmasına, çalıntı haline tahammülüm olamazdı. tabi bütün homurdanmama rağmen yine de merak ettiğim için ve belki ön yargımın da gereksiz olduğunu görebilmek için izledim. nitekim öyle oldu. iki filmde ki tek ortak nokta "hazine kutusu" ve "çocukluk aşkı"ymış meğer. çok sevindim ve çok ta beğendim. oyunculuklar çok iyiydi. altan erkekli, şebnem sönmez ve ayda aksel her zamanki gibi işlerinin hakkını vermişler. henüz izlemeyenler olduğu için ve izleyenlerinde senaryo hakkında yeterince yorum yapıp, herşey gibi bunu da çok çabuk tüketip yiyip bitirdiğimiz için hikayeden bahsetmek istemiyorum. ama teknik anlamda yazmadan geçemeyeceğim bir kaç nokta var, birincisi, dönem filmlerinde insanın gözüne gözüne sokulan detaylar bu filmde oldukça doğaldı. nostaljiyi gebertmemişler. mesela özgür'ün çocukluğundan itibaren gelişim gösteren bir müzik seti skalası var. üç ayrı döneme ait müzik setlerini dekor olarak kullanırken, bunların geçtiği dönemleri çok iyi tasfir etmişler. mesela ses kaydı yapan o minik kaset çalar, benimde çocukluğumda vardı. sonra ortaokul dönemimdeki o iki yanında biitişik kolonlu hem radyo hem kaset çalar, ve son olarak ergenlik dönemimizden itibaren bir salon eşyası olarak kullanılan kabinli müzik setleri. işlenişleri gerçekten çok keyifliydi, izleyen herkesin, en çokta 80lerde çocukluğunu 90 larda ergenliğini yaşayanların, bir aşk filmi izlemekten ziyade yakın geçmişlerine yolculuk etmeleri kaçınılmaz olmuştur. kaçırılmadan sinema keyfinde izlemenizi tavsiye ederim.

Soundtrack lere gelecek olursak, tek kelimeyle non stop dinlenebilir, tek şarkılık değil hepsi ayrı ayrı kulağa değer türden.

filmden aklıma yapışan notlar.

deniz'in dedesini evde ölü buldukları sahne (6 yaşımdayken annemle bir gün eve geldiğimizde bizde dedemi koltukta ölmüş bulmuştuk, son nefesini vermek için beklemişti resmen. boynuna sarıldığımda son nefesini vermişti. denizden farklı olarak ben o kadar aptal değildim. ölümle ilk defa tanışmama rağmen dedemin öldüğünü hemen bi bakışta anlamıştım. bu yüzden filmdeki nefesimi tutarak ağladığım benim için en zor sahneydi)
deniz'in sevgilisine yaptığı ayrılık konuşması.... hiç o kadar dürüst oldum mu hatırlamıyorum ama "başkası mı var?" sorusu ile de hiç karşılaşmadım.
özgür'ün fotoğraf makinesini satıp arkadaşıyla gitar aldığı sahne. (bende 16 yaşındayken babamın aldığı cep telefonumu satıp arkadaşımla gidip gitar almıştık. son durak mı? tabiki fotoğrafçılık :)

ooo baya da bir tiyo vermişim neyse, geri kalanları da bana kalsın.... :)

son olarak; aşk tesadüfleri sever evet ama mutlu sonları asla!!!!

bir gönderilmemiş mektup daha....

2011-02-15T00:36:00.000+02:00

biliyor musun sana hiç kızamıyorum, hatta çok kızdığımı sandığım zamanlarda bile aslında sonradan çok üzülüyorum. öfkeme hiç bir zaman sesini çıkarmıyorsun ya, her aradığımda sanki sana onca lafı söyleyen ben değilmişim gibi konuşuyorsun ya işte o zamanlarda daha çok üzülüyorum. içinde bulunduğun durum beynini uyuşturuyor ve ben buna kahroluyorum, belki de sen bana kızmayı akıl bile edemiyorsun o seni uyuşturan şeylerle... yanında olmayı öyle çok istiyorum ki, elinden alıp o zıkkımları ağzını yüzünü dağıtmak geliyor içimden. ama buna izin vermiyorsun lanet olası. sana yardımcı olmama izin vermiyorsun. utanıyorsun biliyorum. bunu söyleyecek kadar hatta. yıllar bende de hiç bir şeyi değiştirmedi, hala seni koruyup kollamanın derdindeyim. radyoda çalıştığımız yıllarda da sevgilim değil çocuğum gibiydin, üniversite için gittiğin o uzak şehirde bile, sırf derslerine ve okuluna yoğunlaşman için terk etmiştim seni. güzel güzel ayrılmıştık, yormamıştık birbirimizi hiç, hiç kavga etmedik, kırmadık kırılmamıştık. hep saygılı, hep sıcak ve hep seviyeli kalmıştık. uzun yolculuklarımızda uzun bacaklarınla sığamazdın otobüs koltuklarına, üşürdün. üzerimde ki şalı örtmüştüm bir defasında üzerine yol boyunca gözümü üstünden ayırmamıştım. biz seninle her şeyden öte çok iyi arkadaştık. ve zamana inat o büyük aşkı sadece el ele tutuşarak yaşamıştık. senden sonra kimsede bulamadığım masumiyet hep dilimde kaldı yıllarca....

bu ara kime baksam sana benzetiyorum. yıllardır hiç eskimeyen çocuk yüzün, utangaç tavırların, sanki herşey yolundaymış gibi gözlerinin içinin gülümseyişi onca şeye rağmen hiç değişmedi. o zamanlarda böyleydin, hala aynısın... tek farkın damarlarında, kanında ve beyninde gezen o mikrop.

günlerdir seni yeniden tedaviye başlatabilmek için türlü planlar kuruyorum. bu gün nihayet bana güzel haberi verdin. çarşamba sabahı, yepyeni tertemiz bir hayat için adım atacaksın ve ben senin yanında olacağım güzel yüzlüm. üzülme ve korkma. esir kalmana izin vermeyeceğim. bu gece ve bundan sonra da, bütün dualarım desteğim ve varlığım seninle olacak...

***kıyamam sana....

2011-02-09T05:04:00.001+02:00

bugunlerde çok içiyorum. sağlıksızım. bazen cok bazen az uyuyorum. bi türlü ortayı bulamıyorum. emniyette değilim. her an bi araba carpabilir, nefesim kesilebilir, kafama bisey dusebilir, ölebilirim. bu günlerde oldukça sinirliyim. atarımın giderimin bini bin para. herkes istedigi an gidebilir, dur'aksizim. kararsızım, net değil flu gibiyim. bu günlerde sevgisizim, kalabaliklarimda yapayalnızim. sorgusuz sualsiz sorumsuzum. bu günlerde bıkkınım, pepes etmeye meyilliyim. heran herseyden vazgeçebilirim. . . her an bir delilik yapabilirim. . .

son gelişmeler....

2011-02-03T13:49:00.002+02:00

nereden başlayacağımı bilemiyorum. bomboş hayatımın gündemi o kadar yoğun ki, görünürde hiç bir şey yapmıyorum ama kafamın içinde milyonlarca şey var. hızlı başladığım takı tasarım çalışmalarından çabuk sıkıldım. kaldırıp attım. sonra da eve kapattım kendimi. televizyon ve bilgisayar ekseninde dönüp duruyorum. bir tarafım asosyallikten çürümeye yüz tutmuşken bir yanımda hayat o kadar hızlı akıyor ki yetişemiyorum hiç birşeye...

Geçtiğimiz hafta Celly İstanbul'a geldi. İlk buluşmamızla Türvak'ın sinema tiyatro müzesine gittik. İnanılmaz bir arşiv vardı. Eski sanatçılar, eski sinema makineleri, fotoğraf makineleri, hepsi muhteşemdi. en çokta fotoğraf makinelerinden alamadım kendimi. Savaş makinesi gibiydi hepsi. Yasak olmasına rağmen gizli gizli cep telefonumuzla fotoğraflarını çekmekte ayrı bi keyifti :) ancak bu sergide hiç hoşuma gitmeyen durumlar vardı. bunları ayrıca bir başlık altında paylaşmayı düşünüyorum.

Sonrasında geniş ailemiz bir araya geldi, Celly'nin her gelişinde toplanırız yemek yeriz. Ama bu sefer bir amacımız daha vardı. Mısır'daki dedemizden miras kalmış onu paylaştık :) şaka şaka, yani dedemizden kaldığı doğru du ama Mısır'dan falan değil. Zaten işin o kısmı da çok komikti. Miras işinin bütün prosedürlerini büyük amcam yani Celly'nin babası halletti. Parayı pay ederken de çok komik anlar yaşandı. Bütün kardeşler ve bütün kuzenler bir aradaydık. Paralar pay edilirken herkes birbirine "aaa olmaz bak bu senin hakkın bana 50 kuruş fazla geçti" "aaa valla olmaz sen o kadar uğraştın masraf ettin bu senin hakkın" "ya ama senin şu borcun vardı al bunu sen kullan", "yok valla olmaz senin bu paraya daha çok ihtiyacın var" gibi kelimeler havada uçuştu. Babannemde küçük amcamla yaşadığı için okuma yazma bilmemesi ve para harcaması gereken hiç bir şeye de ihtiyacı olmadığı için onun hakkına düşen parayı sayıp babanneme verirken de çok eğlendik. hayatında ilk defa bu kadar yüklü bir paraya tek seferde kendi başına sahip olan babannemin tepkileri ilginçti. hepimizin bu parayı babannemin ne yapacağı merak konusuydu. parasını tek tek saydım, paranın rengini ve adetini söyledim eline verdim. o anlar çok komikti. her kafadan bi ses çıktı ne yapacağına dair ama babannem sır vermedi :) "ben işimi biliyorum siz karışmayın" dedi. Benimse tek korkum evde kalmış kız torunları (Celly ve ben) için çeyizlik bir şeyler alıp bu parayı çul çaput çetik dantel örgü gibi şeylere harcayacak olması :) çünkü üç ayda bir aldığı bütün maaşını genelde bu şekilde değerlendiriyor kendisi :)
neyse o akşam bütün bu miras muhabbetinin üzerine düşündüm ve sevgili geniş aileme şunu söyledim. "bir mirası pay ederken bu kadar eğlenen, ve kendisinden önce diğer aile bireylerinin ihtiyaçlarını gözeten, kardeşlerin kendi aralarında bu kadar dayanışabildiği başka bir aile görülmemiştir" ve bu lafımın üzerine hepimiz gülerek muhabbetimize devam ettik :))

malumunuz şu sıralar çalışmıyorum. aylar önceden teklif aldığım bir iş vardı. Almanya Ankara ve İzmir merkezli bir haber kanalının İstanbul haber merkezi için görüşmek istiyorlardı. daha önce Ankara'ya çağırdılar gidemedim, sonra İstanbul'da görüşmek istediler yine o zamanlar çok yoğun olduğum için görüşemedim. en son İzmir'e davet ettiler geçen hafta, yine bir takım aksilikler yüzünden gidip görüşemedim, o konu da şimdilik hava da kaldı. bir hayır var ama anlamış değilim. sonuç: hala işsizim!

ve asıl bomba..... Papatya ile barıştık. Şurada yazdığım konu ile ilgili görüşmüyorduk. tam 97 gün sonunda iletişime geçtik. yirmiiki yıllık çocukluk arkadaşından vazgeçemiyormuş insan. Bu konuyu da burada fazla eşelemeden ayrı bir başlıkta daha sonra yazmak istiyorum.

ve haftanın son gelişmesi olarak ta Zaganos Paşa ile yapmayı düşündüğümüz Ankara çıkarması az önceki telefon görüşmemiz ile bir hafta sonraya rötarlanmıştır. Sevgili Cemo ve Lolla'yı da ziyaret edip kısa bir haftasonu kaçamağı yapıp, İstanbul'daki streslerimizden uzaklaşıp yollardan hırsımızı almayı planlamıştık. tabiki planımızdan vazgeçmiş değiliz. haftaya bi aksilik çıkmazsa gitmeyi düşünüyoruz. hatta ve hatta önce arabayla gitmeyi düşündüğümüz seyahatimizi daha sonra otobüs ve en sonunda da trenle gerçekleştirmeye karar verdik. Çok keyifli bir yolculuk olacağından hiç şüphem yok.....

bu arada keçi gribine tutulmuş bulunuyorum millet! yaklaşık 20 gündür üzerime yapışmış bu hastalıkımsı gribimsi lanet şey dün akşam yoğun bir şekilde kendisini gösterdi. hayır yatak döşek yatırıp beni kendimden geçirse daha mutlu olacağım. ama sadece üst solunum yollarımın tıkanması, beraberinde baş ağrısı ve nöbetler halinde vuku bulan sıtma ve şiddetli halsizlik hissinin tam geçti dediğim anda yeniden başlaması beni canımdan bezdirdi. sabırsızlıkla bu hastalıkımsı şeyden kurtulmayı bekliyorum....

şimdilik benden bu kadar, daha odamı toparlayıp küçük çapta bir temizlik yapmayı düşünüyorum. akabinde dışarı çıkıp fatura ıvır zıvırları için bankalara gitmem gerekiyor. nasıl gözümde büyüyor anlatamam.
hadi çok oyalandım..... öperim...

2011-01-19T22:42:00.000+02:00

hadi gözümüz aydın işten ayrıldım!

uzun zamandır yine yazmayışımın sebebi bi hayli çalkantılı geçen günlerim oldu. işten ayrıldım çünkü emeklerimin karşılığını madden ve özellikle manen bulamadım. büyük bir hayal kırıklığı içerisinde bu delidumrul gibi çalışma haline son verdim. işimi seviyordum ama kırgınlıklarım çok birikti... arkadaşla dostla bu tarz işlerin yürümeyeceğini çoktan bilmeliydim halbuki...
yaklaşık bir hafta oldu, bu bir haftalık süreçte bi kaç arkadaşın doğum günü kutlamasını yaptık, biri sürprizdi çok eğlendik. arkadaşı iş yerinden alıp doğumgünü mekanına götürmek oldukça zahmetli ve maceralıydı.
sonrasında ise kendimi eve kapattım. eve kapatırken de bundan çok yıllar önce uğraştığım takı tasarımına heves sardım. benimle birlikte zuzu da bu işe merak sarınca kilitlendik. benim bundan bir beş sene önce bir dükkanım vardı hem takı atölyesi hemde çeşitli abidik kubidik şeyler sattığım bir dükkan. bu dükkan da fazla yaşaadı tabiki başarılı! iş hayatım içerisinde. ama o zamanlardan kalan tonla malzeme vardı. hepsi tozlanmış kutularda öylece bekliyordu. çıkarttım onları yerlerinden zuzuyla oturduk bir dünya takı tasarladık. Amerika'da yaşayan bir arkadaşımız orada satmak için bizden de sipariş isteyince iyice gaza geldik. eminönüne gidip ilave malzeme için bir sürü şey aldık, şimdi oturduk bütün vaktimizi takı yaparak geçiriyoruz. bir kaç güne kadarda bunun için bir web sitesi yapmayı planlıyorum, sonrası kısmet falan....

böyle işte.

şu an çok şiddetli baş ağrısı yaşıyorum. "rapunzel yine kayıplarda!" diyenlere durum bilgisi vereyim dedim....

öperim.

2011-01-08T14:43:00.000+02:00

Bugun orda da cumartesi mi? Sende beni, benim kadar ozledin mi? F.D.

Sorunsalım şudur ey ahali; Evli Erkekler!

2011-01-07T01:37:00.001+02:00

Uzun zamandır kafamı meşgul eden bir konuyu ele almak istedim. 2010 yılı benim için çeşitli hengamelerle geçti, bir sürü şey yaşadım, bir sürü şeyi yaşayamadım, başıma gelenle gelemeyenler, değişiklikler, radikal kararlar, inişli çıkışlı bir iş hayatı, kaybedilen dostluklar, yitirilen inançlar, yeniden kazanılan umutlar, başlangıçlar, mucizeler… mucizeler…. Ama ilk defa hayatımın bir dönemine bir konu damgasını vurdu.

Sorunsalım şudur ey ahali; Evli Erkekler!

Gelecek yıllarda, 2010 denildiğinde aklıma ilk gelecek şey evli erkeklerin hayatıma musallat olma çabaları olacaktır. Etrafımda, gerek iş gerek sosyal ve arkadaş çevremde olmak üzere iyi niyetle sadece selam verdiğim ne kadar evli erkek varsa hepsi bir şekilde hayatıma girmeye çabaladılar. Biri önce olayı trajedisine bağladı, önce dost sohbetleri, uzun uğraşlar aile ve özel yaşantısından bahsedememeler daha sonra çözülmelerle kendini açık etti. Hepsinin derdi, zavallı kalplerinin(!), duygusal ve tensel anlamda bitmiş ama kağıt üzerinde hala evliliklerinin devam ediyor olmasıydı. “Evliyim ama buna evlilik denmez” diye başlayan cümlelerinde geçen “ama” lar, “rağmen”lerle daha da zavallılaşıyordu.

Yılın son altı ayında tanıdığım üç erkekte de aynı sözler, aynı yaşanamamış heyecanların hezeyanları ve açgözlülükleri vardı. Kendi anlattıklarının dışında (ki doğru analizlerde bulundum hep) aslında kurulan cümlelere, yapılan mimiklere, beden dillerine, yaşam tarzlarına ve kalitelerine baktığında güzel giden evlilikleri vardı. Çünkü hiçbiri de ayrılmanın eşiğinde değildi. Deliler gibi düşkün oldukları çocukları vardı, sadece evlerinde onları bekleyen, yemeklerini yapan, kahırlarını çeken, yıllardır üzerinde emekleri olan, onları adam eden, cemiyete sokan eşlerinin adı geçmiyordu. Çünkü bilinçaltlarında yatan, o her şeye “rağmen” adileşmiş aidiyet duygusu onları esir alıyordu. Ve yine hepsinin ortak noktası, iş güç kariyer sahibi, 30-35 yaş üstü erken evlilik yapmış, erken baba olmuş olmalarıydı. Üçüncüsünden sonra hepsini bir potada topladığımda birbirlerinin fotokopileri gibiydiler.

Birini kendimden uzaklaştırmadan muhabbeti kesmeden önce, karısı ile arasını düzeltmesi için sebepler yarattım. Saçma bir sebeple annesinin evine yolladığı, daha sonra çocuğunun bu durumdan etkilenerek vücudunda çıkan alerjik hastalıkların sebebi olduğunu ailesine bir şans daha vermesi gerektiğini defalarca anlattım. Bunu nasıl bir ruh haliyle kendime vazife edindim bilmiyorum. Sonra bir gün bana karısını ve çocuğunu evine getirdiğini söyledi. Hala şikâyetçiydi ama sonrasında bütün irtibatımı kesip benimle hiçbir şey yaşayamayacağını o kalın kafasına sokması için fazla uğraşmadım. Bir daha telefonlarına çıkmadım.

Diğeri de aynı sebeplerde ve aynı şartlarda bi adamdı. Bununla biraz daha ciddi bir iş ilişkimiz olduğundan mütevellit hiç uğraşmadan savıştırdım etrafımdan. İşin içinde iş olunca pençelerimi ve dişlerimi göstermekten çekinmedim, çünkü ısrarı ve çirkinliği halinde zarar görecek olan ben değil kendisi olacaktı.

Sonuncusu biraz daha geniş takılan bir amcaydı. Ona da ilk hamlesinde “üzerime alındım” durumu oluşturmamak için aptala yatıp, söylediği ve söylemeye çalıştığı şeyleri anlamazlığa gelerek arkadaşlık boyutunda kalsın, tavrımı düşüncemi duruşumu kendini aşmadan anlasın istedim. Anlatamamışım meğer! Ağzını açar açmaz biletini kesip uzaklaştırabildim.

Şimdi bütün bunlar sorun değil aslında. En fazla niyetini anlayınca yine bu yaptıklarım gibi söyleyeceğini söyler, hayatından tek kalemde çıkarırsın, bir daha aynı sokaktan bile geçmemek üzere. Evet hiç sorun değil. Gerçekten.

Ben bütün ardından kendimi sorgulamaya başladım. Bir yerde hata yapıyordum ama nerde yaptığımı bir türlü anlayamıyordum. Gelebilecek bütün hamlelere ve tekliflere tam anlamıyla gardımı almış, tepkimi koymuş olduysam da, onları bana getiren sebebi kendimde aramaya başladım. Sonraları düşündüğümde tüm bunların, 26. yaşımın 2. yarısında oluşmaya başladığını gördüm. Olaya toplumsal boyutlarda baktığımda, evlilik yaşımın gelmiş hatta geçmiş(!) olarak görüldüğü, çalışan, hayatını kazanmaya çalışan, belirli bir sosyal yaşantıya sahip olup, özgüveni olan bir kadının, evli bir erkeğe hayır demeyeceği mi düşünülüyordu? Ve etrafıma şöyle bir baktığımda, yaşıtlarım ve 25 ila 35 yaş arasında ki bütün evlenmemiş bekar yada boşanmış kadınların da aynı şeylere maruz kaldığını gördüm…

Şimdi bu evli erkeklere cevap vermeyen kadınlar yok mu? Var elbette, burada deşmek istediğim sadece erkekler değil. Çünkü sana gelmeden önce, yollarından istediklerini elde ettikleri kadınlar geçmiş. dolayısıyla sana da bakışları “ya tutarsa” şeklinde oluyor. Ve yine hep söylediğim gibi, “bir kadının mağduriyetine aslında yine başka bir kadın sebebiyet veriyor”

Ben ne yazarsam yazayım, ne söylersem söyleyeyim bu konunun içinden çıkamayacağım. Anlamadığım, anlamak istediğim ve ısrarla kabul etmeyip savunduğum hayat çizgimde yoluma çıkan çakıl taşlarından sıkıldım… Bütün kadınlar adına….

Not: bu yazıyı hiçbir feminizm duygusu, duygusalı içermeden, maksadın sadece erkeklere sövüp sövüştürmek olmadan, herkesin kendi kapısının önündeki çöpü temizleyerek daha temiz bir yaşama sahip olacağımıza inandığım için yazdım.

Delirapunzel.

Bazen

2011-01-05T22:16:00.000+02:00

bazen, en sevdiğin şarkıyı dinlerken onu niye sevdiğini bilmezsin.
bazen, "üçü bi arada" olmayabilir, şekersiz de güzel olur.
bazen, hayat sandığın kadar zor değildir.
bazen kendine yalanlar söylemek için şizofren olman gerekmez.
bazen sigaran biter bu çok sinir bi durumdur, gecenin bir yarısı açık bakkal bulamazsın mesela.. uyursun!.
bazen televizonda güzel bir film olmaz.
bazen rüya göremezsin bu çok anormal bir durum değildir.
bazen bir hafta boyunca hiç çakmağın olmaz, sürekli insanlardan ateş istersin, evde sigaranı ocaktan yakarsın, bu durum insanı kendinden bıktırabilir.
bazen okuyacak kitap bulamazsın eski kitapları tekrar okursun.
bazen kim ararsa arasın telefonlara cevap vermezsin, bi anlamı yoktur, bu bir trip değildir.
bazen anneni daha iyi anlarsın, anne olman gerekmez.
bazen herşey anlamını yitirebilir, ama tekrar bulabilirde... olur öyle arada.
bazen aşık olduğunu zannedersin, bu geçici bişeydir.
bazen aslında hiç aşık olmadığını düşünürsün, bu da bi süre sonra kalıcı birşeydir.
bazen herşey olabilir, bazen hiç bişey olmaz.
bazen hayat biter. bunun bi açıklaması yoktur.
bazen saçmalarsın böyle... bunu sık sık yapabilirsin.
delirapunzel
08.04.2010

kaytarmak lazım bazen!

2011-01-04T16:05:00.000+02:00

bu sabah çok tuhaf bi kararsızlıkla uyandım. uyandığım ve uykum açıldığı halde yataktan çıkmak istemedim. üzerimdeki işler biraz hafiflediği için önce yatakta biraz keyif yaptım. sonra "amaaan bu gün biraz gç. gideyim" dedim. biraz takıldıktan sonra kalktım giyindim hazırlandım, sonra kahvaltı ederken iyice sukoyverdim "amaaan bu günde gitmeyeyim" deyip eşşeği iyice çayıra saldım...

evde oturdun da ne yaptın dersen hiç bişey yapmadım. sadece işe gitmek için giydiğim kıyafetleri değiştirip tekrar pijama terlik moduna geri döndüm. birde öğlen yemeği için de üstün bir üşengeçlik sergileyerek annemle dışardan yemek söyledik. birazdan da çay demleyip miskinliğin ve ev keyfinin dibine vurmayı düşünüyorum.

bu arada biraz da istasyon cafe ile ilgilendim. blogumuzda uzun zamandır bir hareket heycan olmadığını farkettim. aramıza yeni bir yazar arkadaşımız da katıldı bu arada, henüz kendi blogu yok ama zaganos olarak istasyon cafe de yazmayı başladı.. ilk yazısı nı da buradan okuyabilirsiniz. ona buradan da tekrar kocaman bir hoşgeldiiiiiiiin diyorum :)

insan olmak yetmiyor... superman olmak lazım bazen....

2010-12-20T00:46:00.001+02:00

iki aydır aralıksız nefes almadan çalışıyorum neredeyse. ve 30 günün sonunda ilk defa izin kullandım. işyerindeki ekip arkadaşlarım delirmeme ramak kala yalvaryakar izin kullanmamı istediler. bir an düşündüm ve 30 gün non stop çalışıyor olmanın verdiği androidlikle durup insan olduğumu hatırladım. "sahi ya! ben dinleneyim bu pazar dimi!" dedim. ve pılımı pırtımı toplayıp erken saatte eve attım kendimi. bu dinlence gününde yorgun olanın kafam mı yoksa bedenim mi olduğuna karar veremedim. nefes aldığım sürece kafam dinlenmeyecek belki ama ruhumu dinlendirmem de giderek zorlaşıyor.
neyse, iş güç kovalamaca derken sahi ben size işe başladığımı bile bunca zaman yazmamışım. daha önce de freelancer çalıştığım, fotoğraf ve görsel hizmet veren firmanın genel koordinatörlüğünü yapıyorum. bildiğin kendimi hayatımı gecemi gündüzümü işe adamış durumdayım. malum iş hayatına çook uzun bir ara vermiştim. bu tempo bana acaip iyi geldi.
velhasıl bu gün evde kendi pcmle, ailemle yatağımla yorganımla, odamdaki dağınıklıkları toparlamakla geçti günüm. yarın yeni bir gün beni bekliyor. herkese sıkıntısız stressiz bir hafta diliyorum....
öperim.

mektubum var sana...

2010-12-01T22:45:00.002+02:00

seni aramıyorum... sormuyorum. çünkü haklı kırgınlığımı yaşıyorum. onca yılın hatrına senden bir özür bile gelmedi. parmağını kıpırdatmadın gönlümü almak için...
oysa ben her gün odamdan kaldırdığım fotoğraflarını-fotoğraflarımızı sakladığım yerlerden çıkarıp bakıyorum. öfkeyle...
annem ve babama hala görüşmediğimizi söyleyemiyorum. seni ne çok severler bilirsin. kendi kızlarından ayırmazlar. sen ankara'da okurken annemle senden laf açıldımı "özledim cadı'yı, gelsin de ona katmer yapayım" der ağlardı.
biliyor musun ben hiç ağlamadım o geceden beri. beni doğumgünümde öylece bırakıp gittiğin o geceden beri... sahi çok eğlendinmi o akşam o adamla? asıl kutlamaya katılamadığın için bana jest yapıp birlikte geçireceğimiz bir akşam planlamıştın değil mi? en sevdiğimiz mekanda yine kız kıza gönlümüzce eğlenecektik... olmadı dostum, adamın biri gelip seni kandırdı. sana gitme diyemedim belki ama dolan gözlerim de sana bunu anlatamadı. keşke hiç çıkmasaydık o akşam. gündüz alışveriş yaparken ayağım kırılsaydı da gecemizi hastanede yada evde geçirseydik dedim kendi kendime defalarca sonraki günlerde. olmadı dostum, en özel günümde, sana en çok ihtiyacım olduğu bir anda, sıradan tek gecelik bir adamın koynunda geçirmek için geceyi, arkana bakmadan bırakmıştın beni asmalımescit'te...
sen benim kız kardeşimdin. çocukluğum, çocukluk arkadaşımdın. hani hep "nasıl tanıştığımızı bile hatırlamıyoruz, o kadar küçüktük ve hiç ayrılmadık" diye övünerek anlatırdık ya dostluk hikayemizi insanlara, şimdi "nasıl koptuğumuzu hiç unutamıyorum, o kadar büyümüştük ki artık bir arada olmamız anlam taşımıyordu" demek gelse de içimden susuyorum. bazı soranlara hala "dersleri var çok yoğun ondan görüşemiyoruz" diyorum. annanem hala merak ediyor ne zaman mezun olacak bu kız diyor... "onun okulu bitmez üniversitede hoca olacak o hocaa" diyorum. oysa sabırla üniversiteyi bitirip istanbul'a döneceğin günleri nasıl beklediğimi bi ben biliyorum o yıllarda. keşke hala sen ankarada ben istanbulda olsaydık. özlemle telefonlaşıp saatlerce konuşsaydık. ben seni her gelişinde sanki evin yolunu bilmiyormuşsun gibi otogardan karşılasaydım... neyse keşkelerin bir anlamı yok çünkü artık biz diye bir şey yok... 22 yıl nasılda geçmiş dimi. 27 yaşımın en acı armağını oldun bana. geriye kalan yüzlerce fotoğraf sayısız anı hala nefes alan birlikte yaşattığımız eşyalar ve büyüttüğümüz hayaller. bu gece bunları neden yazdım bilmiyorum. ama evet belki okursan, bil diye özlediğimi... ve yine bil diye özlediğimi sana asla söylemeyeceğimi...

rüya

2010-11-29T11:06:00.001+02:00

bu sabah uykumdan uyanmakla, uyanmak istememek arasında kalktım yatağımdan. iki sene önce kaybettiğim bebeğim rüyama girmişti yine. uzun süredir uğramıyordu uykularıma. beşiği vardı içinde uyuyordu. ağlamıyordu hiç. öyle güzeldi ki bembeyaz bir kundağın içinde mışıl mışıl uyuyordu. garip olan bir ismi yoktu. zeyno'nun evindeymişiz. beşikte onun evinde, saklıyormuşum bebeğimi herkesten. bir ara kucağıma alıp emziriyorum. öyle güzel bir duyguydu ki anlatamam. dünyada sanki ondan başka bişey yokmuş gibi bir hisse kapıldım, mis gibi kokuyordu.
çocukkende rüyamda bir sürü çikolatam olduğunu görürdüm, yatağın içinde elim bomboş uyanınca ağlardım uyandığım ve tüm gördüklerim rüya olduğu için... yine aynısı oldu, oturdum zırıl zırıl ağladım. annem korkulu bir rüya gördüğümü sandı.

hala gözümün önünden gitmiyor... ne kokusu ne yüzü....

ve tavşan, dağa siktiri çeker....

2010-11-19T19:00:00.000+02:00

Aslında herşey yolunda. Mucize ile ayrılık aşamasına gelip son anda direkten bir dönüş yakaladık. bir farkındalık halinde yada ikimizde kaybetme korkusu ile bir gece de dokunamadan sarıldık birbirimize sımsıkı. görüşmeyeli tam otuzdört gün oldu. ne zaman uzun süre görüşmesek bir yerden çatlak veriyoruz. ama neyseki çabuk dalgalanıp durulmalar bizi kendimize getiriyor. aslında alıştım da bu duruma, eskiden bir kaç gün bile dayanamazken yokluğuna şimdi daha bir sabırla haftalarca dayanabiliyorum. tuhaf bir şekilde alıştırdım kendimi buna, ama bunu nasıl becerebildim bende bilmiyorum. sabırlı olmayı zeyno'dan öğrenmiştim yıllar önce... bir öğrenci gibi eğitmişti beni dostum. şimdi o bile şaşırıryor bu kayıtsız sabırlı oluşuma... kim bilir belki bir gün vazgeçmeyi de öğrenirim...
aslına bakarsan o kısmı da öğrenmeye başladım sayılır. hayatımda demirbaş sandığım çocukluktan beri koşulsuz bağlılık gösterdiğim bir kaç insanı çıkarabildim hayatımdan geçtiğimiz aylarda. evet acı oldu ama zor olmadı. "demekki acı çekmek değilmiş zor olan, acı çekmeye karar vermekmiş" mottosunu yarattım bu sayede kendi içimde... şimdi daha az yorgun kafam. artık kızacak, kendi kendime öfkelenip içime attığım insanların artıkları yok içimde. yani o dağa küsen tavşan misali, artık dağlar küçüldü, tavşanın dağ ile olan kavgası bitti. düz ovada seke seke kimseye öfke biriktirmeden, incinmeden salınıyorum artık. işin özü tavşan dağa siktiri çekti... isterse yansın bitsin kül olsun...

Yaşamdan geçtim, kentlerden de...

2010-11-12T22:06:00.000+02:00

Korkmuyorum artık sessizlikten, dolunayın büyüsünden, ölümlü olmaktan ya da ölümsüzlükten, çevremdeki seslerden ve güneşin doğuşundan ya da sessiz sedasız batışından...

Sakinim. Öylece duruyorum. Yaşamdan geçtim, kentlerden de...

Sınırları aşalı çok oldu ve gülüşlerden geçeli...

Anlamsız konuşmalar dinliyorum artık etrafımda, galerileri ziyaret eder oldum insanların sergilendiği ve kahvelerde oturur oldum, sigara bile içilemeyen, öylesine...

Artık hiçbir yerdeyim...

Harikalar diyarı da yalanmış zaten, öğrendim.
Neyse, en azından adı güzeldi..

yaşıyorummm

2010-11-09T13:25:00.000+02:00

işte geldim burdayımmm ben bu işte ustayımmmm :)

malum bir süredir blogum kapalıydı. kimseye özel şifre falan vermedim yanlış anlaşılmasın... sadece bir süre kapalı kalsın istedim.... yazacak çok şeyim oldu birikti birikti ve geri geldim....
yoğun, saçma salak bir tempoda gidiyor hayatım... artık öyle bir hal aldı ki artık ben bile akıl sır erdiremiyorum kendime... yanlışlar yapıyorum, bazen doğru kararlar veriyorum, insanlıktan çıkıyorum, seviyorum, seviliyorum, kafama göre takılıyorum, yiyorum, içiyorum, geziyorum, eğleniyorum, ağlıyorum, gülüyorum... velhasıl hep aynı rapunzel işte... bir şekilde yaşıyorum...
hepinizi ve yazmayı çok özledim....
ben
geri
geldim...

torpil

2010-08-26T09:48:00.000+03:00

Babamın torpiliyle iş görüşmesine gidiyorum... dua edin de olmasın.... Bu yaşımdan sonra, babama sayemde iş buldun dedirtmem ben.

tayyip mayyip ? :)

2010-08-26T01:17:00.001+03:00

Kaçak....

2010-08-25T11:52:00.001+03:00

Dün Mucize gelmedi yine. Her zamanki gibi bütün planlarımla kalakaldım ortada. Gelmeyince Tunayla buluşup Ortaköy' gittik. Sahilde oturduk, kahve içtik kumpir yedik.... Hiç birşey olmamış gibi davranmaya çalışarak günü bitirmeye çalıştım. Ortaköy meydan da banklarda otururken yanımıza yaşlı bir teyze geldi, havadan sudan sohbet etmeye başladık, hayat hikayesini anlattı bize, keyifliydi de. Eğlenceli, torun torba sahibi 55 yıldır Ortaköy'lü, cıvıl cıvıl bir teyzeydi. Tam kalkarken elimi uzattım tokalaşmak için iyi akşamlar deyip ayrılıyorduk yanından. beni kendine doğru çekti, "sizin için dua edicem, hayırlı bir kısmet bulursunuz inşallah Allah gönlünüze göre versin kızım" dedi. Gülsemmi teşekkür mü etsem ne desem şaşırdım. Tuna "ağlamak istiyorum, bu kadar mı kötü görünüyoruz, kadınla o kadar sohbet ettik bizden çıkardığı bu mu oldu" diye şakayla karışık söylendi.... Hakkaten şaka gibiydi, kız kıza takılınca sadece apaçilerin değil yaşlılarında dikatini çekiyormuşsun demekki. Neyse eve geldim, tam iftar saatiydi, bizimkiler yemek yiyorlardı. Mucizemi arayıp eve geldiğimi söyleyeyim dedim, açmadı....... Sonra bütün gece aramaya devam ettim. Sabah uyandığımda belki çağrılarımı görüp bi mesaj atmıştır diye telefona saldırdım ama yok, yine aradım yine açmadı.... en sonunda az önce konuştuk, akşam saat 9 da erkenden uyumuş!!!!! ne varnış bu kadar panik yapacak merak edecek!!! Allahım sen aklımı koru, çıldırmak üzereyim. ne yapmaya çalışıyor bilmiyorum. yoksa ben mi kafamda büyütüyorum emin değilim. ama artık iyice sinirlerim bozulmaya başladı. Daha kahvatı etmedim....
aç karnına bir sigara ve dinlediğim bir sezen aksu şarkısıyla yarı ağlamaklı bi halde bunları yazıyorum.
uzun zamandır dinlememiştim böyle şarkılar... fena koydu....

sezen aksu kacak
Yükleyen platin099. - Öne çÄ±kan müzik videolarÄ±nÄ± izleyin.

bu fotoğrafı dün çırağan yolunda yürürken çektim.... en son onunla birlikte yürümüştüm bu yoldan.....

"bir daha bu yolları aynı hevesle yürür müyüm, kim bilir ne bekliyor kalır mıyım ölür müyüm?" dercesine....

Ruhum bokunda boncuk arıyor....

2010-08-24T05:01:00.001+03:00

bu gün hayat beni delirtti, evet evet şu içinde yaşadığım şeyden bahsediyorum. herşey üstüste geldi yine. sanki anlaşmış gibiler. çok alınganım bu ara, ve işin kötüsü bunun farkındayım ama bişey yapamıyorum. saçımı bozan rüzgara, vızıl vızıl etrafımda dolşan sineklere, yüzümde çıkan sivilceye, kırılan tırnağıma, sokaktan geçen domates pattesçiye, gazı biten çakmaklara bile küsesim çatasım var. bir mızmızlık bir mızmızlık sorma gitsin. şımarıklıktan değil, valla. içim darlanıyo içim....!!
..... offf neyse yazmicam a.q sıkıldım yatıyorum!!!!

Bu zevki Teyyip'e yaşatmayalım!!!

2010-08-22T12:53:00.001+03:00

Akepe Hükümetinin 7 senelik Orgazmına -Ve Referandum için; Hayır!!!!!

İstasyon Cafe'ye taze kan yazarlar aranıyor...

2010-08-21T17:59:00.002+03:00

Sevgili blogger insanları, İstasyon Cafe'mizde çalışacak, kalemine, fiziğine ve diksiyonuna güvenen, prezenteğbıl, esnek çalışma saatlerine uygun, sektörde en az bilmem kaç yıl deneyimli, yaş sınırı olmayan fekat erkek adayların "ben askere gidiyom bi süre yokum" demeyecek olan, hafif kafası kırık, görmüş geçirmiş, feleğin çemberinden geçmiş, vurdumu deviren kodumu oturtan yazarlar aramaktaryız. Yeni heycanlara taze kanlara ihtiyacımız var. Cafemizi evi gibi benimseyecek, çay kahve yapmasını bilecek, etrafı silip süpürecek masa masa gezip muhabbet edecek yazar arkadaşlarımızı aramızda görmekten onur duyarız efenim.....

Başvurular derhal bizzat ve şahsen tarafımdan yantlanacak ve hemen accountlar verilecektir...

Öperim.

Cafe İşletme Yönetim; Delirapunzel & Cemo,

saykolamalar

2010-08-21T02:35:00.001+03:00

Sevgili günlük
bügün hiç bi halt yemedim.
sabah kahvaltı ettim.
birçok kez tuvalete gittim
öğlen yemek yedim
bissürü sigara içtim
şuursuzca internette vakit geçirdim
annem bana gerizekalı dedi.
morelmanım çok bozuk.
çok mutsuzum günlük
allah belanı versin
ortaokuldaki günlüklerim senden daha eğlenceliydi!....
idiotlaşmaya başladım korkuyorum anne
savaş çıkacak diyorlar ne bok olacaksa olsun artık anne
ben niye sana sardım bilmiyorum anne!!!

"yaNlızlık"

2010-08-20T12:21:00.002+03:00

mucize;
*aşkım
ben;
*efendim aşkım
mucize;
*hani demiştim ya
*akşam üzeri işim var diye
*erteleyebilirsem dedim
*erteleyemiyorum
*erken dönmem gerekli
*onun için adapazarındaki işimi halledicem

ben;
*tamam aşkım

.......

neden şaşırmadım acaba? bunu sürekli yapıyor olmasından olabilir mi? neden kızıyorum ki bu kadar, üstelik yazdığı her kelimeyi saniyeler öncesinden tahmin ettiğim halde. ilişkimizin ilk bir ayının sonrası hep böyle olmadı mı? beş defa geliyorum diyorsa dördünde gelememiştir. çünkü ertelenemez işlerimiz var hep, çok çalışıp yorulduğu içinde kalan zamanlarda da dinlenmeye ihtiyacı var. ben sürekli telefonda ve msn de konuşulan sevgili olarak yalnızları oynamaya devam edeyim. "tamam aşkım" deyip susayım. onun için, onu düşünerek aldığım elbiselerim olsun, ama hep arkadaşlarım beğensin, o hiç görmesin, hevesim kaçsın. kendisi için yapılan saçlarım dağılsın rüzgara karışsın. ojelerimi kemireyim sonra nar çiçeği renginde. yüzüne söylemek istediklerim boğazımda kalsın, içimde patlasın zehir zıkkım olsun. sonra ben onsuz tatile gittiğim için suçlu olayım, ama yine de alttan alayım, yine "tamam aşkım" deyip susayım.

oh olsun kala kalırsın işte böyle kahvaltı masasında zınk diye!!!

"yalnızlık" kelimesini "yaNlızlık" yazacak kadar yanlıştı sana susmalarım.....!!!!

Bütün CV lere kafam girsin!!! Vol. -II-

2010-08-20T01:53:00.000+03:00

Dünden beri üzerimde bir yorgunluk, bir halsizlik var. Yüksek voltajlı bir iş görüşmesi geçirdim. görüşmemizin ardından bana ilah, işin pirii, sektörü yalayıp yutmuş hatun muamelesi yapıp, "anlaşamayacağımız bir nokta yok, bizim için uygunsunuz hatta tam aradığımız gibisiniz, bu akşam değerlendirmemizi netleştirip size haber vereceğiz" denilerek kapısından çıktığım... "bu sefer kesin oldu" dediğim kaçıncı iş görüşmesi bilmiyorum. Artık çok yoruldum. hayır, "maalesef siz bize uygun değilsiniz" de gönder, yada bokunu çıkırma. herdefasında şişirilip boşluğa bırakılmış havada savrula savrula duvarlara çarpa çarpa sönen balonlar gibi hissediyorum kendimi. yine aynısı tabiki, ne olumlu ne olumsuz bir yanıt yok. !!
akşamda kızlarla taksimde takıldık, gece hep beraber görkem de kaldık. akşam üzeride alışveriş için İF avm deydik. yorgunluktan değil ama sanırım hem sıcaklardan hemde sıkıntıdan mıdır nedir bilmiyorum üzerimde bir halsizlik bir titreme var sanki. kendimi hiç iyi hissetmiyorum :((

bu arada yarın sevgilim geliyor, eğer bir toplantısını erteleyebilirse istanbul'da kalacağını söyledi yarın akşam için. erteleyemezse iftardan sonra dönecekmiş. yarın yine hummalı bir hazırlık beni bekliyor, üzerimde ki bu halsizlik geçmezse eğer, zor bir gün ve gece beni bekliyor olacak....

yine bir iş görüşmesi...

2010-08-18T10:54:00.000+03:00

Bu gün çok önemli bir iş görüşmesine gidiyorum......

dün gece yine depreştim, artık sabit çalışabileceğim bir işe ihtiyacım olduğu dürtüsü yine dürttü beni. oturup gecenin bir yarısı yine bir sürü yere cv gönderdim. içlerinden biri hemen cevap yazmış.... bünyesinde lojistik, organizasyon ve yayıncılığı barındıran bir grup şirketi. 3 ayrı departman için yönetici arıyorlarmış. umarım kafama yatacak bir iş ve pozisyon olur.

artık nedense sabahları fazla uyuyamıyorum, kaçta yatarsam yatayım sabah dokuzda uyanıyorum, bu harika bişey. günün erken saatlerini değerlendirmek, daha zinde kılıyor insanı. bu yüzden apar topar hazırlanma telaşım olmayacak bu gün, kahvaltımı yaptım, ortalığı toparlayıp akşam için annemin market alışverişi yapıp hazırlanmaya başlayacağım. geçenlerde mango dan çok güzel keten beyaz elbise almıştım. onu giymeyi düşünüyorum. altına da gümüş rengi topuklu ayakkabılarımı giyersem bir de makyaj aman yarebbim çok güzel olucam :)))
neyse umarım bu günkü enerjimi doğru kullanırım ve herşey yolunda gider...

Kalbim Ege'de kaldı....

2010-08-16T17:36:00.000+03:00

Neden geldim İstanbul'a şarkısı eşliğinde avaz avaz döndüm dün gece. En son yazdığım gibi İzmir'e değilde sürpriz bir şekilde soluğu Çanakkale As.sos'ta aldım. İzmir'e gidişim arkadaşlarla planlarımızın uymaması sonucu iptal olmuştu. En yakın arkadaşlarım beni ekerken bende sadece çalıştığım işyerinden yeni tanıdığım bir kaç insanla tatile çıkma çılgınlığına erdim. Çarşamba günü karar verildi, perşembe günü yola çıkıldı. apar topar, sanki yangından mal kaçırırcasına :) ikisi sevgili paşa ve tuti, birde leon ve ben. 4 manyak arabaya atladığımız gibi düştük yollara. yolda yapmadığımız rezillik kalmadı. ibremiz 170 180 leri gördü, emniyet kemeri hayat kurtardı:) saat başı durup yemek yedik:) paşa nın önce çanakkale merkezdeki evlerine gittik sabaha karşı, orda uyuyp dinlendik, sonrada öğlene doğru uyanıp paşanın annesinin kaldığı Güzelyalı'da ki yazlık evlerine gittik, seran teyze kahvaltı masasını hazırlamış bizi bekliyordu. Yayıla yayıla güzel bir kahvaltının ardından denize gittik. O akşam paşanın iki arkadaşı daha bize katıldı, akşam üstüne doğru alışveriş yapıp güzel bir mangal sofrası kurduk, yemek faslının ardından da muhteşem deniz manzaralı terasta muhabbete koyulduk. Aldığımız leziz peynir helvasını daha çok yiyebilmek için kavgalar ettik:)) sonrada yakamozun altında minderlerin üzerinde 6 kişi uyuduk. sabah acı bir güneşle uyanırken kimse uykudan uyanır gibi değildi.... ikinci günümüze yine güzel kalabalık bir kahvaltı sofrasıyla başladık. fazla vakit kaybetmeden arabalara atlayıp As.sos'a yola çıktık.

Akşamdan yer ayırttığımız

Yel.ken plajına gitti bknz : burada da 15 kişi olduk, bütün gün şezlong ve deniz arasında acaip eğlendik... Herşeyi bir kenarda bırakıp bütün sorunları İstanbul'da unutup hayatımın sonuna kadar o şezlong üzerinde yaşayacağıma inandırdım kendimi...:) :( O gece yine ortak kararımız sonucu iskele üzerindeki şezlonglarda geçirmeye karar verdik. sabah kadar süren denize girmeler muhabbet ay ışığı yıldızlar derken gün doğdu. üçüncü günümüzü de yine hep birlikte aynı şekilde bitirdik. yola çıktığım insanları bir haftadır, orada tanıdığım ve tatilimi geçirdiğim insanları saatlerdir tanıyor olmanın tedirginliği ve rahatlığıyla tuhaf, çılgın ve keyifli bir 3 gün geçirdim. Dönüşte Zeyno'ya geçtim. Erkenden de uyumuşum. sabah eve gelmek için yola çıktığımda İstanbul sıcağı trafiği, bütün bırakılmışlığıyla öfkesiyle üstüme üstüme yürüdü.

Bu arada Mucizeyle de kavga ettik daha doğrusu tartıştık, yola çıkarken konuşmuştuk ama gecenin dördünde vardığımızda ben geldim demek için aramamışım diye dünyanın kaprisini yaptı, hala da devam ediyor. Henüz doğru düzgün konuşmuş değiliz, telefondaki sesimiz gayet sevimsiz, ne zaman nasıl düzelir bilmiyorum . Henüz kendime gelmiş değilim tatil sendromundan çıkamadım. Pencereden bile dışarı bakasım yok o derece yani. Heran kafama esip bu sefer tek başıma atlayıp otobüse yine o cennete kaçabilirim yaz bitmeden uzun uzun tadını çıkarmalıyım...

2010-08-05T02:53:00.001+03:00

saat 05.00, Telefonda ruh hastası takıntılı bir sapık!!!

2010-07-31T12:39:00.000+03:00

Sabaha kadar uyku ile uyanıklık arasında kabus dolu bir gece geçirdim. Uykusuzluk sorunum hep var ama bu defa uykum olduğu halde uykuya geçememe sıkıntısı yaşıyorum. Sabah beş civarı tam dalmayı başardığımda telefonum çaldı. Arayan numara telefonumda kayıtlı olmayan bir numara. Açtım, telefonda kısık bir ses ve kabus başlıyor....

-uyandırdım seni özür dilerim

-evet uyandım

-nasılsın?

(bu arada çok garip bir şekilde, uyku sersemliğiyle sanki tanıdığım biriyle konuşuyor gibiyim, sanki uykuda da değil, narkozdan yeni çıkmış bir hastanın sorulan sorulara bilinçsiz cevap vermesi gibi... kim olduğunu bilmiyorum ama yarı uykulu cevaplar veriyorum)

-iyiyim, sen

-seni çok özledim, evdemiydin bütün gün?

(hala ayılamıyorum - arka planda rüzgar sesi geliyor, ama ne dediğini tam anlamadığım için tekrar ettiriyorum

-ne.... anlamadım?

-seni çok özledim, seni çok seviyorum.

Ayılmaya başlıyorum yavaş yavaş ve telefonu hiç bişey söylemeden kapatıyorum...

hemen ardından telefonum tekrar çalıyor;

açar açmaz soruyorum, ama hala bilincim yerinde değil tam olarak....

-kafan mı güzel senin?

-hayır, iyiyim seni istiyorum sadece

-????? (o uykulu halime kal geliyor)

-benim ikinci ismi mi söyler misin? ( ona kimsin diye sormak yerine, beni gerçekten tanıyan biri olup olmadığını anlamaya çalışıyorum çünkü bana sadece ikinci ismimle hitap ediyor....)

-boş ver şimdi bunu, yarın Bodrum'a gel, yanıma gel, bütün masraflarını ben karşılayacağım!!!!!!!!!!

işte burda ayılıyorum,

-Ne Bodrum'u lannn, ne masrafı karşılaması manyak mısın???

-Lütfen, buraya yanıma gel, şu an yatağındasın biliyorum, beni hayal et, ben hep seni hayal ediyorum!!!!

Kan beynime sıçrıyor, yataktan fırlıyorum;

-Kimsin ulan sen, tanıyor musun beni?

-Evet, S.....

İyice deliriyorum,

-Bana bak bir daha arayacak olursan senin canına okurum!!!

Saçma salak bi tehdit savurup korkuyla kapatıyorum telefonumu....

Bir anda ter içinde buluyorum yatağın içinde kendimi, saçımı başımı yolacak haldeyim sinirden. Hala kabus mu gördüm yoksa bu telefon konuşması gerçek miydi anlayamıyorum. Telefonumun tekrar arama kayıtlarına bakıyorum, telefon numarasına ve aradığı saatlere bakıyorum. Gerçekti bu kabus değildi. Adamın sesi öyle korkunç öyle psişik öyle sapıkçaydı ki, sanki her an kapıyı açıp üzerime atlayacakmış gibi bir his kapladı içimi. Oturup bir sigara yaktım, kafamı toparlayıp düşünmeye başladım. Kim olabilirdi bu? Kim, kim?? sıradan bir telefon sapığı değildi, İsmimi biliyordu. Saate baktım 6 olmasını bekledim ve Zeyno'yu aradım.

Benim hiç aklıma gelmeye birini hatırladı. Bu kişi benim bir ay önce kadar yaptığım iş başvuruları için CV mi ele geçiren birinin oradaki bilgilerimle beni önce msn den eklemiş, ve sanki beni tanıyormuş gibi konuşup esrarengiz takılan, ama durmadan hakkımda sorular soran öğrenmeye çalışan adamdı. Çalıştığım işyerleri hakkında sorular sorup kendince yorumlar yapıyordu, en çokta muhabirlik yaptığım haber ajansı hakkında konuşuyordu. Bilgilerime nereden ulaştığını sormama rağmen cevap vermiyordu. Delirmiştim o zamanda. Eğer gerçekten biri Cv mi eline geçirmiş ve buradaki bilgilerimle bana kafayı taktıysa gerçekten tehlikedeydim. Ona sorduğu soruların hiç birine cevap vermeyeceğimi bana gerçekten kim olduğunu ve beni nerden tanıdığını söylemesi için son bi süre verdiğimi eğer söylemezse sileceğimi söylediğimde; "lütfen silme, söyleyeceğim herşeyi anlatıcam ama bana biraz daha süre ver, şu an sadece bodrumda olduğumu söyleyebilirim, geldiğimde anlatabilirim, ama istersen sen buraya gel" demişti. Baktım iş uzayacak, bişey söylemeye niyeti yok ve giderek tuhaflaşmaya başladı, engelleyip silmiştim. aradan belki de yirmi gün geçti neredeyse, tamamen aklımdan çıkmıştı. Zeyno'ya telefon görüşmesini anlattığımda hiç düşünmeden söylediği bu adam olmuştu. Bana internet yoluyla ulaşamayınca, telefon numaramdan ulaşmaya başlamıştı ve bu durumda takıntılı ruh hastası biriydi. Şimdilik ne yapacağımı bilmiyorum ama eğer tahmin ettiğimiz gibi CV mi ele geçirmiş biriyse bu ruh hastası adam, gerçekten tehlikedeydim çünkü EV ADRESİM bile yazıyordu. Bana önce msn den, daha sonra internetten ulaşamayıp cep telefonumdan ulaşmaya çalışmıştı bunca zaman sonra. Korkuyorum ama nasıl önlem alacağımı da bilemiyorum. Birazdan hazırlanıp çıkmam lazım. Ama içim hiç rahat değil bir huzursuzum.... KOR KU YO RUM!!!

ayaküstü konuşulan son dakika planlanan kısa-cık tatil planım...

2010-07-30T19:35:00.001+03:00

Bu sabah mayış mayış zor uyandım yine. Öğlende katılmam gereken bir organizasyon vardı ama üşengeçlikten gitmek istemedim. Öğleden sonra da gökçe ile görüştük, "hadi atla bana kahveye gel" dedi. Akşama Bodrum'a gidecekmiş, hem gitmeden görüşürüz hemde epeydir görüşmediğimiz için sohbet ederiz dedim. Gittim hatun valiz hazırlıyor, bi yandan kahvelerimizi içtik bir yandan da onun yanında götürecekleri ile ilgili eksik olabilecek eşyalarını hatırlattım, bir yandan da sohbetimizi yaptık. Ne çok şey birikmişti. Gökçe ile 15 yıldır arkadaşız neredeyse, geçen yaz her gece bir barda şişelerin dibine vuruyorduk ama bu sene ikimize de bir durgunluk bir dinlik geldi, kendi kabuklarımıza çekilince sonra işi sadece ev oturmalarına çevirdik. Neyse derken laf lafı açtı, pazartesi döneceğini söyledi. Sonra İzmir'deki arkadaşlardan laf açılınca "salı günü İzmir'de buluşsak mı?" diye düşünürken, birden karar verdik. O Bodrum'dan İzmir'e geçecekti, bende buradan. Seco ve Sedef'te oradaydı hep birlikte güzel vakit geçiririz diye acilen planı oluşturduk. İzmir'e hazırda bekleyen açık biletim olduğu için bilet bulma telaşım yoktu, sadece dönüş biletimi ayarlayacaktım o kadar. Hem böylelikle Burak'ıma da bir iadeyi ziyaret gerçekleştirmiş olurum...
Malum bu sene uzun uzadıya bir tatil planım yoktu, özellikle de bu hastalık olayından sonra, hem öyle denize havuza girecek şartlarımda yok malsef, ultra steril olmam gerekiyor uzun bir süre... zaten kaçamakların, aniden karar verilen seyahatlerin insanı olarak ne zaman nerede olacağım pek belli olmuyor, kim bilir bakarsın bir ege turu yaparım. Daha çok yolculuk yapmak, gezip görmek maksatlı birazda içinde macera olanından bi kaçamak olacak bu. Tabi bu planlarımdan mucizenin henüz haberi yok, önce hafiften izin istiyor yollu soracağım, nasıl olsa itiraz etmeyecektir hem belki koca bir yaz tatilsiz üstelik yoğun iş temposunda helak olmuşken hemde İzmir'i çok seviyorken belki o da gelmek isteyebilir. Dedim ya sürpriz sürpriz.... herşey sürpriz olsun, ama kötü sürprizler olmasın lütfen... Hem neyin fazlasını istedim ki bu güne kadar, sağlık huzur ve mutluluk, bunların hepsi içinde biraz para :) biliyorum bunlar zaten illaki olmazsa olmazlar ama valla ki yemin ederim fazlasıyla işim yok:) Sağlıklı olayım, sevdiklerim sağlıklı olsun hayatta mutlu olsunlar bende mutlu olayım, sevgilime çok aşık olayım o da bana çok aşık olsun, biraz heyecan biraz eğlence bunların toplamı zaten huzur oluyor, hayatımı devam ettirebilecek kadar da param olsun, bitti gitti işte, 5 satırdır aynı şeyi anlatmaya çalışıyorum, ne zormuş lan şuncacık şeyleri istemek dilemek, tevazu göstermek " ama o kadarcık, ama şu kadarcıkk, birazda bu kadarcıkk olsunnn" demek. hooff darlandım. gidiyorum ben.... gittcem iştee....
öperimm

gergin, asabi, huysuz, sevimsiz ve hırçınım bu gün.

2010-07-29T21:22:00.000+03:00

tamam gerginim. kabul ediyorum. ben ki ergenlik döneminde bile sivilce çıkarmamışım, ben ki regl dönemlerinde depresyona girmemiş bi hatunum. bu yüzden de üzerimdeki bu sebepsiz! negatif enerjiyi neye bağlayacağımı bilemedi!. Televizyondaki sinir bozucu bir reklamla bile kendi kendime konuşup kavga ediyorum. "Vay çakal vay, sen o kampanyayı benim külahıma anlat" gibilerinden homurdanıyorum. annemle de sudan sebeplerden tartışıyoruz, ya bize ayrı evlerde yaşamak yaramadı, yada benim bir süreliğine eve geri dönmem. bilemedim. şu an için beni neyin mutlu edeceğini bilmiyorum. mutsuzlukta değilde gereksiz bir huysuzluk var üstümde. saat başı bişeyler yeme ihtiyacı duymaktan da nefret eder oldum. tiksinip ağzıma tek lokma sokamayacak hale gelene kadar mı böyle devam edicem onuda bilemedim. Al işte gerzek biri daha. Tam da şu yazıyı yazdığım sırada cep telefonum çaldı, arayan kişi, girişimci ruhlu, ama psikopat derecede yapışkan bi tip. Zamanında bi iş yapmaya kalktık vazgeçtik falan neyse, beni sürekli telefonla arayıp saatlerce esir alırdı zamanında. o biçim rahatsız olurdum ve bunu belli ettiğim halde ısrarla arar sorar boş gevezelik ederdi. şimdi yine çağrı atıyor!! bir de ben arayacağım haaa!!! Malmısın be adam gıcık oluyorum sana ve telefonlarını bilerek açmıyorum msn den facebooktanda engelledim seni bu kadar salakmısın yahu!!!
o yetmezmiş gibi bir arkadaşım facebooka sürekli yeni fotoğraflar koyuyor ve sürekli taciz ediyor o da. "hadi fotoğrafıma yorum yap, hadi bilmem ne yaz sevgilim görsün, hadi şu fotoğrafı beğen" falan diye. bunu yıldırıp yaptırana kadar devam ediyor. bazen sırf pislik olsun diye yazmıyorum bilerek ama dayanamıyorum sonunda sussun diye yazıyorum kendimce çok sevimsiz ve en samimiyetsizinden bi kaç kelime.sonra ne kadar ottan boktan mevzulara kafayı taktığımı düşünüp iyice deliriyorum. böylelikle tahammüllerimin bağlı olduğu ipler aşırı derecede aşınmadan giderek inceliyor ve ben kopuşlara geliyorum işte o zaman. hiç birşey yapmadan evde oturmak yemin ederimki bir meziyetmiş!!! bunu dönem dönem yaşasamda hiç bu kadar gerildiğimi hatırlamıyorum. hani biri ağzını açıp "gıg" dese, elimin tersiyle çok pis kayıcam. görsen dersin "bu yaştan sonra emo tribine mi bağladın" diye işte o zaman çıkar sokağa yangın vaar diye bağırırım valla. sanırım gitmem lazım. çook ama çook uzaklara!!!!

Bütün CV lere kafam girsin!!!

2010-07-29T16:23:00.000+03:00

Düşündüm düşündüm, "ben uzun zamandır ne yapmıyorum?" dedim kendime, ve buldum. Evet iş başvurusu yapmıyordum epey bi zamandır. Gelip geçici şirketlerle gelip geçici işler yaparak, freelance çalışarak geçirdim koskoca yazı. En son bir ay önce kadar yaptığım iş başvuruları sonucu birsürü aja.ns la görüşmüştüm. Hatta X firmalardan biri, ünlü bir ailenin çocuklarının ajansı, bayada kalite işler yapan ajanstı.Çok istemiştim orasının olmasını. İlk görüşmemiz gayet güzel geçmişti. 12 başvuru arasında ilk 3 tesin demişlerdi. Ertesi gün ben başka görüşmelere devam eder, telefon edip "Rapunzel hemen gelebilir misin? seninle bir kişi arasında kaldık, tekrar değerlendirmemiz gerekiyor" dediler. Yüzdüm yüzdüm kuyruğuna geldim kesin olacak diyerek hoplaya zıplaya gittim tekrar ajansa. Bu defa daha sohbet havasında geçen görüşmemizde yine benim rakibime göre bir kaç adım önde olduğumu söylediler. Diksiyonum, enerjim, görünüşüm, işi isteyişim, iş bilgim, muhabirlikten ve fotoğrafçılıktan geldiğim, cv'mdeki iş tecrübeleri falan hepsi çok iyiymiş. Şişirdiler de şişirdiler. Aman allahım hem uçuyorum, hemde mahçup mahçup teşekkür ediyorum. Bir yandan da "yok artık, kesin oldu bu iş" diyorum. Yine bir takım soruların ve muhabetin ardından ikinci görüşmeyide tamamlamıştım. Üstelik bu defa daha da emin olarak. Çıkarken, "bu akşam olmadı en geç sabaha kararımızı haber veririz, umarım hayırlısı olur" dediler. el sıkıştık. Ben salak tabi o gün ve o günden sonra aldığım bütün randevuları iptal etmiştim. öncesinde gittiğim diğer yerlerde bu ajanstan daha iyi olmadığı için de olabilecekleri geri çevirmiştim. Ne akşam, ne de sabahında, bırak olumlu olumsuzu bildirmek için bile haber vermemişlerdi. "Onun bunun çocukları nasılda oynadılar benimle" diye bir ağlamadığım kalmıştı. Sonra sinirlendim başvuruları kestim. Sanki millet kapıma dayanmıştı, meraktan ölmüşlerdi "bu kız niye başvuru yapmıyor bize" diye. Ajansın birine kızdım diye kendi kendime tribe bağlayıp, "yok lan size cv mivi" diye tavşan dağa küsmüş dağın haberi olmamış efsanesini hayata geçirmiştim.

Bu sabah mucizemin telefonuna uyandım yine öğlene doğru, Kendisi sabahın köründe kargalardan önce uyanıp işlerinde koyulduğu için uykudan uyandığımı anlayınca yine başladı tabi söylenmeye... "tembel, uykucu, bıdı bıdı.... ne olacak senin bu hallerin.... vs.. vs" Kafam zaten pilot, hala uyku sersemi uçuştayım, bide sevgilinin sesiyle uyanıyor olmanın şapşal mutluluğu var...tabi kısa sürdü, bu disiplinli çalışkan, işkolik adamın sesiyle uyanamak çok zordu. Sanki o benim patronummuş bende her sabah işe geç kalan telefonda uyandırılan azar işiten bir personelmişim gibi.... höytt.... bir anda uyanıverdim. Bana bak sevgili!! bana Asalak muamelesi yapamazsın tamam mı!!!! diye çemkirdim içimden..... tısss....

-Adam haklı lan hayvan! Aylardır her öğlen mütemadiyen seni uyandırmaya çalışıyor. İbnelik yapma, kalk iş ara, sorumluluk sahibi ol, bir düzene gir!!!

Kahvaltımı bitirmeden, kahvemi alıp oturdum bilgisayarın başına. Önce Cv mi tekrar gözden geçirip düzenledim sonra başladım nokta vuruşları yapmaya. Bıktım usandım gerekli gereksiz bir sürü ilan okumaktan. İlanlara da güven olmuyor, oturdum tek tek ajansların sitelerinden, direk adreslerine mail gönderdim toplu olarak. Şimdi otur bekle işin yoksa. Telefonumla birlikte cebimde kağıt kalem taşıyorum, biri ararsa hemen adresi not etmek için. Sinir bozucu bir bekleyiş bu.

Celly Gelince Yapılacaklar

2010-07-29T02:51:00.001+03:00

O kadar çok özledimki onu, özellikle de bu aralar sürekli çeneme vuruyor. Her an heryerde "Biz Celly'le......." diye başlayan cümleler kurmaya başladım. Arkadaşlar söylüyor, "anlaşıldı çok özledin" diyorlar. Odamda ki gardropta asılı duran şahane bir fotoğrafımız var. Koskocaman hemde. Ne zaman baksam öyle dalııp dalıp gidiyorum. Bebekliğinden beri hiç değişmedi. Bu yaşıma geldim hala ondan daha güzel bir bebek görmedim. Doğduğu yıl ben 5 yaşındaydım, oyuncak gibi verdiler elime. Kuzenim diyemiyorum, "Canım kardeşim" o benim tek kardeşim... Bebeğim, arkadaşım, kardeşim kuzenim. Canımın yarısı. Hala da ondan daha güzel gülen birini bilmiyorum. Neyse bu kadar edebiyat yeter, geldiğinde hakkından gelicem bunca zaman ayrı kalmanın. Eşşek kere eşşek bu sene yazokuluna kaldığı için bütün bir yazı ayrı ayrı geçirdik, belkide ilk defa bu kadar uzun süre ayrı kaldık. Bu yüzden yapılacak çok şey birikti. Hergün msn de bişey buluyoruz, "gelince şunu da yapalım, bunu da yapalım" diye... Bende durdum ve bunları bir liste yapmaya karar verdim.

Celly Gelince Yapılacaklar
Önce bir kaç defa sabaha kadar oturup sabaha kadar olan biten ne varsa konuşulacak.
Sarmaş dolaş uyunacak
Kahvaltı sofrasında uzun uzun sohbetler yapılacak.
Birsürü şeye katıla katıla gülünecek
Gerekirse ağlanacak.
Fotoğraflar çekilecek.
Sonra The Jon's ekibi toplanacak.
The Jon's ekibinden S&P kardeşlerle sabahlanacak
Pijama Partileri yapılacak
Tabu ve Jenga Partileri yapılacak
Dört koca kazık Geleneksel LunaPark eğlencesine gidilecek, kusana kadar bütün oyuncaklara ve özellikle çarpışan arabalara mutlaka binilecek!
Çarşı pazar gezilecek, ıvır zıvır alışveriş yapılacak
Sinemaya gidilecek
Taksime gidilecek
Ortaköy'e gidilecek
Karaoke yapılacak
Birlikte babannemde kalınacak, babannem bolca mıncırılacak.
Okuduğumuz kitaplar ve dinlediğimiz şarkılar change edilecek
Herhangibir sahil kenarısında çekirdek çitletilecek
Bütün kuzenleri toplayıp bir gece hep beraber eğlenmeye gidilecek
Asıl bomba, Mucizem ile Celly tanıştıralacak, birlikte bir program yapılacak:))
Hatta ve hatta, hazır Celly buradayken, diğer kuzenler ve yakın arkadaşlarımla da bir tanıştırma gecesi yapsam iyi olacak :) gecikmeli olsada güzel fikir. aferim bana iyi akıl ettim.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar... hele bi gelsinde yapılacak çok şey var....
Canım Celly'm (Jonem) seni çok seviyorum....

başlık yok

2010-07-27T13:06:00.002+03:00

Dün gece yine balkon seranomisindeydim, Sabah 6 ya kadar oturdum. Gece gece oturup kahve içmek hangi akla hizmetse. Neyse önce gece 3 gibi uykum gelir gibi olmuştu, sonra başladım internette yine H.P-V vir.üsü ile ilgili araştırmaya. Hep aynı şeyler, kimi yerlerde içimi rahatlatan, kimi yerlerde içimi karartan yazılar okudum.Aynı zamanda bu ay yaşayacağım Kon.d-ilom Ko.ter-izasyon tedavisi ile ilgili de biraz kurcaladım. Bu kondilom koterizasyon tedavisi kısaca şöyle "Yüksek tek kutuplu voltajın kullanıldığı bu yöntemde minimum 2000 volt ve 100-1000 miliamper akım kullanılarak, gen,ital siğ.iller termal hasar sonucu tahrip edilmektedir. Tek geni.tal siği.lde olabildiği gibi çok sayıda genit.al siğil.lerin tedavisinde de başarı ile tedaviyi sağlayabilmektedirler.
Hasta jinekolojik masaya alındıktan sonra koter cihazının negatif poları hastanın cildine değecek şekilde kalçasının altına yerleştirilir. Eğer ge.nital si.ğil sayısı az ise lokal anestezi, çok ve yaygın ise genel anestezi uygulandıktan sonra genital bölge önce antiseptik solüsyon ile silinir, daha sonra anestezinin de sağlanması ve etkisin de başlaması ile koter kalemi ile lezyonlar teker teker yakılır. İşlemin süresi lezyonların sayısına ,yerine ve büyüklüğüne göre değişse de yakma işlemi genelde kısa sürmektedir. Yakma işlemi bittikten sonra bölge tekrar antiseptik solüsyon ile silinip yakılmış bölgeye koruyucu bir krem sürülür. Hastaya daha sonraki genital bölge bakımı anlatılıp kullanacağı kremler ve antibiyotik ile ağrı kesici reçete edilir"

pek kısa olmasada özetle tedavi uygulama şekli ve sonrası böyle. Bununla ilgili olarak hastane ve fiyat araştırmasıda ayrıca bi çalışma istiyor. Hastalığın en önemli handikapı, bağışıklık sisteminin güçlü olup olmadığı aslında. Nekadar güçlü bir bağışıklık sistemi olursa virüsün vücuttaki hasarı ve tedavi komplikasyonları o kadar az oluyor ve daha çabuk iyileşme sağlıyor. Neredeyse bütün vitaminlere ihtiyaç var. Gün yavaş yavaş aydınlanmaya başlıyordu. Not defterine yazdım ne gerekiyorsa, çeşitli bitkiler, abcdefghijklmnopres.... vitaminlerini herbirinin neler içerdiğini tek tek yazdım, uzak durmam gerekenleri de ayrıca bir sütüna büyük puntalarla yazdım. sigara, çay, alkol, kafeinli hertürlü içecek vs. Yaptığım listeyi buzdolabına astım. Yemem içmem gerekenleri ve yememem içmemem gerekenleri... Evdekiler durumu bilmedikleri için bunun sadece sağlıklı beslenme listesi olduğunu söyledim onlara da. İlaçlarım odamdaki çekmecede bir katilin cinayet aletlerini sakladığı gibi saklanıyor. İlaçlar ortaya çıktığı anda -ki annem google canavarı olduğu için ne var ne yok herşey ortaya çıkacaktır. Bu yüzden de hem yalnızlık anlamında hemde gizliliği korumak anlamında ciddi bir efor sarf ediyorum. Uyumak için yattığımda gün aydınlanmıştı. Yatakta uyuyana kadar geçirdiğim sürede şimdiye kadar tükettiğim ve tüketmeye de devam ettiğim sigara alkol çay kafeinli her türlü içecek gözümün önünden film şeridi gibi geçti durmadan. Şimdilik sakinim. Sabah annemle kahvaltı ettik,birazdan da kalkıp ortalığı toparlayıp hazırlanıcam. Bu gün mucizem geliyor, hatta şu İstanbul'da ama işleriyle ilgileniyor. Akşama doğru buluşucaz. Canım hiç birşey yapmak istemiyor. pffff :(

Not. Hatsalıkli ilgili terimlerin aralarına saçma sapan noktalamalar koymamın sebebi google taramasında çıkmaması içindir. Lütfen ayarlarınızla oynamayınız.

Not 2: Fotoğraftaki kızın yazı ile uzaktan yakından alakası vardır çünkü kendimi bu kız gibi, vücudumda ve ruhumun derinliklerinde taşıdığım virüse dil çıkartıp sitlemiyor gibi hissediyorum.

Günün şarkısı, sadece kendime.

öperim.

polemik

2010-07-27T00:43:00.002+03:00

Feyzbukta iletisine "beşiktaş camiasının kandili kutlu olsun" yazmış bi arkadaşım. Din ve futbol işlerini birbirine karıştırmak yanlış bence, şimdi türbanlıları trübünlere almayacaklar. memlekette kaos yetmezliği var ya hani, e serde de polemikcilik de olduğu için vay futbol severin haline diyim ben... gerçi trübünlerde hiç türbanlıya rastlamadım ama olsun yinede öyle çağrışım yaptı işte.
gereksiz.

ekşisözlük; "böyle birşey yok ama olabilirde"

2010-07-26T15:25:00.002+03:00

Off çok darlandım şimdi, hele bir sor niye, şimdi hani bazı şeyleri gogle da arar sorarız ya, ben bu arayıp sorma işlemini birde eksisozluk'te yaparım, durdum durdum kendime bir kaşıntı bulucam ya, tuttum yazdım "delirapunzel" diye bir de baktım ki gördüğüm içler acısı "böyle birşey yok ama olabilirde" yazıyor. yazık lan bana, çok fena halde gereksiz bir bilog yazarı gibi hissettim kendimi, hani "olsada koduk olmasada koduk" cinsinden. yok öyle binlerce okuyucum olsun beni herkes tanısın derdinde değilim ama kendimi nüfus kayıtlarında gözükmeyen, yada yaşadığı halde ölü gözüken, şapşal bir nüfus memurunun gazabına uğramış yurdum insanı gibi hissetmeme sebep oldu. çok hüzünlendim blog çokk. bunca yıldır dişimle tırnağımla ojeli ojesiz çeşitli parmaklarımla yazdığım blogum ekşisözlükte kimsenin aklına gelmemiş. nasıl bir ezikliktir bu yarebbim. birgün ezik ama grurlu bir kız vardı diyecekler biliyorum o zamanda ben onların entry lerine sokucam... lanet olsun içimdeki sözlük sevgisine, artık aramızdaki bütün bağlantıyı kesiyorum.
kutsal bilgi kaynağıymışşşş peeeeehhhh!!! pabucumun kaynağı!

içime kaçmış çeşitli ruh hallerinin kavgası var bu gece...

2010-07-26T02:38:00.000+03:00

Düşündüm de ne zaman evden uzun bir süre dışarı çıkmasam, bir süre sonra mongollaşıyorum. Yanımda konuşulanlara sadece hee-hıı- aa-ee gibi maximum 3 pekişik harf dışında bir tepki vermiyorum. Karnım acıkmasa bile sürekli bişeyler yiyip içesim geliyor, buzdolabına heycanlı bir geçiş yapıp, ne aradığımı ne gördüğümü aslında buzdolabına niye baktığımı bile unutup kapatıp tekrar yerime geri dönüyorum. (Yerim; balkondaki masa ile büyük büyükanane den kalan berjer koltuk arası) sonra uzun uzun düşündüm. son altı aydır neredeyse adam gibi sarhoş olmamışım, içip içip bar tuvaletlerinden toplanmamışım, istiklalde naralar atmamışım, isyan çıkartıp milleti ayaklandırıp hadi bu gece çıkıyoruz gelmeyenin götünü keserim dememişim, cuba ya gidip sabaha kadar topuklarım kanayıncaya kadar salsa bachata yapmamışım, peyotede ki barmeni uzaktanda olsa süzmeye bile gitmemişim. hiç bir yarayı kaşımamış, hiç bir entrika çevirmemişim. içimdeki şeytan ölüyomu lan noluyo derkene balkondaki masa ve koltuk arasında sıkışmış bir beyinle,titresemde kendime gelemedim. neden mi çünkü benim 42 yaşında bir sevgilim var. tamam ayıp değil söylüyorum çatlamayın benim yaşım 26. o bana çok mani olmasada hatta o benim eski hallerime göre en az benim kadar deli bir ruha sahip olsada, kendi kendimi kastırıp sıkıştırmış içimdeki manyağı akıllı uslu bi hatun yapmışım. fazla romantik fazla kozmetik, yüksek topuklu, iç güveysinden hallice bir mongol olmuşum. artıııı (+) 12 yaşında ergen bir kızın müstakbel üvey annesi olma çabası da buna etken bi faktör olsa gerek. bu bihterizm devrimi beni bozdu kesin..... kendimi kendi kendime asimile etmişim, gereksiz bir olgunlaşmaya girip zaaflarımla oynamışım. tabloya bakılırsa alkolden ve gece hayatından uzak gayet dezenfekte bir hal almışım. amma velakin bu gece arkadaşlardan birinin "hadi taksimeeee" demesiyle damarlarımdaki kan gımış gımış etmeye başladı. nefesimi tuttum ve inceden bir red çekerek, bu geceyi pas geçtim. bu farkındalığın ardından ve devamında sanki diğer arkadaşların "perşembe cubadayız", "çarşamba nevizade de doğumgünüm var" demesiyle iyice zıvanadan çıkartıldım. ve ruhum isyan bayrağını çekti. sabah uyandığımda farklı düşünürmüyüm bilmiyorum. ama o çıtı pıtı, deli manyak, arkadaş ortamlarının, sahnelerin ve pistlerin aranılan yüzü, büyük organizatör sanırım sahalara acilen bir dönüş yapacak. ha diyeceksin ki altı ay öncesi marifetmiydi, o hallerinle bi haltmıydın? değildim elbett, ne varki sadece sevgilisiyle eğlenen, sadece sevglisiyle içebilen, sevgilisiyle sosyal olan o kızlardan değildim ben. mucizemi çok seviyorum, onunla geçireceğim zamanları hiç bir atraksiyona değişmem ama yinede içimde ki bu , evde mongol, sevgilisine bağımlı, mutluluk kriterleri indirgenmiş insan ben değilim. çık dışarı şerefsiz diye höykürüyorum bu gece. noolur, bu gece çık içimden ve beni rahat bırak diye bağırıyorum bütün ezikliğim ve sinmişliğimle....

Yaz dizileri ile birlikte yine ergen sorunsalımız da arttı!!!

2010-07-25T16:09:00.004+03:00

Aylardır televizyon seyretmeyen bir insan olarak eve geldiğim günden beri televizyon karşısında uyumaya başladım yine. Yazın gelmesiyle birlikte ekranlardaki dizilerde değişmeye başlamış -ki çok geç farkettim. Kanal D'de bir diziye denk geldim. Küçük kadıncıkları ve Aşk-ı Memnu'yu aratmayacak derecede sansasyonel bir hikayesi var. Hikayeyi tam izlemeden hemen Gossip Girl'in çakması olduğunu anlamak zor olmadı. Ortalaması 17-18 yaşlarında olan bu liseli abla ve abilerimizin, dehşetengiz entrikalı yaşamları, paraya "bok" dedikleri ailelerinin varlıkları ve nüfuzlarıyla sosyetenin daha çocuk denecek yaşlarda gözde isimleri haline gelmiş hayatları anlatılıyor. İstanbul Erkek Lisesinde çekilen dizide, kızların formaları, yapılı saçları ve vamp kırmızısı rujları erkeklerin kravatları, iddaları!, okulun bahçesindeki lüks ötesi arabaları insanın gözüne gözüne sokuluyor. Ailelerin yaptıkları en iyi şey çocuklarını para ve gösterişle, onlara sundukları imkanlarla mutlu ettiklerini sanmaları. Hayatları kolay gibi görünsede, ergenlik döneminin çok çok ötesinde 30 yaş üstü yetişkinlerin yaşadıkları olaylara hakimler.
Birçok şeyi kendi içerisinde daha aşamamış bir ülkede NewYork açılımlı bir diziyi bizim gençlerimizin ve ebeveynlerinin sindirebilmesi çok zor. Zaten kişilik bulma olayını çok zor tamamlayabilen ergenlerimiz, bu dizileri izledikçe ne hale gelecek allah bilir!

Şimdi "bu hayatları yaşayanlar yok mu?" Olmaz olur mu? Hemde nasıll!! Bizzat yaptığım işlerin sebebiyle fazlasıyla girdiğim zamanlar oldu bu hayatların içine. Yaptığım organizasyonlar arasında tekne de doğum günü ve mezuniyet partileri çok oldu bu yaşları kapsayan zengin ve sosyetenin ünlü ailelerin çocuklarıyla. Bunların içinde aynı dizide olduğu gibi cemiyetin ünlü simalarından çok ergene rastladım. Zaten en çok kafa yorduğum kısımda hep bu olmuştur. O 17 18 yaşlarındaki kızların giydikleri elbiselerle yapılı saçları ve makyajları, halleri tavırlarıyla nasıl bir anda 30 yaşına erdiklerini anlayamadım gitti. Yani dizilerde cast yapımında neden bu yaşlara uygun oyuncular seçilmiyor diye düşünmenin bi anlamı yok. Kaldı ki bu dizide de anlatılmak istenenin bu olduğu kesin. Ama bizim insanlarımızın ve ergenlerimizin ne anlayacağını kendilerine nasıl bir pay çıkaracağınıda merak ediyorum doğrusu.
Filmin özetini bir kaç sahnede verebilmem mümkün, şöyleki;
Simsiyah saçları, mankenlere taş çıkaracak bir fiziği ferhunde ve bihteri halt edecek entrika zekası ve o kırmızı rujuyla, sadece hırsları uğruna eldetmek istediği erkekle okul çıkışı bi suitte yatan, sonra o erkeğin, gece gelen telefonla, aslında başka bir erkekle fink atan (ki bunların hepsi aynı okulun çocukları) kızın yanına giden, ertesi gün gece clubune girer gibi her zmaanki kılıklarında okula el ele gelen altlarında son model arabaları kullandıkları sınırsız paraları, yakışıklılıkları ve karızmalarıyla ekranlarımızda boy göstermeleri ve üzerimizde bırakacak etkilerini çok yakında hep birlikte göreceğiz.

Düşündümde Lan, kavak yelleri çizgifilm gibi kaldı bunların yanında :) hani tetem bize biz tetemlere.... durumu vardıya burdada "sevgilim beni terk ederse arkadaşımınkiyle çıkarım onunlada ayrılırsam onun arkadaşıyla çıkarım olmadı eski sevgilime geri dönerim bunalıma girer hepsiyle de yatarım baktım olmuyo bi kaç bölümlüğüne ölür ekşın yaparım sonra geri dönerim. nasıl olsa kankam yeni sevgililer yapar bu arada yine beraber otlanırız" teması üzerine kurulan bir gençlik dizisiydi:) Allah beterinden saklasın ergenlerimizi ne diyeyim...
90'ların çocukluğunu ve ergenliğini yaşamış biri olarak sanırım bizim gençlik dizilerimiz daha bi dişe gelir şeylerdi. Show TV de 1992 yıllarında yayınlanan "İlk Öpücük" vardı. orjinal adı Fransız yapımı olmasından dolayı sanırım premier basier dı. "Kriri aşkım" diye bi karakter vardı hatta :) ve onun hemen ardından yayınlanan Gençlik Rrüzgarları vardı Joanna, Helen, Christian, Cason.... tabi karakteri şu an karıştırıyor olabilmem kuvvetle muhtemel :)
Yani ben bu dizileri geri istiyorum arkadaşlar.... Cesur ve Güzel'in Yalan Rüzgarlarının bile şimdikerin yanında masum kaldığı dizilerimizi istiyorum.... Kendim için değil vala ki:) tamamen toplımsal ergen sorunsalımız açısından:)

Hayatın benden aldıklarını neresine soktuğuyla ilgilenmiyorum, yenileniyorum....

2010-07-25T02:04:00.003+03:00

"Ne tuhaf, hayat sürekli yeniliyor herşeyi...." diye düşünüyordum. Yarım bıraktım kafamdan geçen alt yazıyı. Mutfağa gidip anneme bakmak istedim, mobidiğim biber haşlıyormuş, turşusunu yapacakmış. Sonra dolaptan bi armut alıp balkon masasına geçtim. Alt yazı olmaktan çıkmasını istediklerimi yazmak istedim...
Evet, Ne tuhaf, hayat sürekli yeniliyor herşeyi.... Bitmez dediğim ne çok şey bitti, gitmez dediklerim, olmaz yapamam dediklerim... Hep bittiler, hep gittiler, herşey değişti... Dayanamam sandığım ne çok şeye dayanabildim. Çocukluk arkadaşlarım, mahale okul arkadaşlarım, ailemden insanlar, büyükler, büyüyenler, çoktan büyüyüp göç edenler.... Sevgililerim, aşklarım.... Yarım kalanlarım, yarım kalan yanlarım.... Herşey kaygan bir zeminde geçip gitmiş ömrümden.... Kazandıklarımda oldu elbette, sevinçlerim, mutluluklarım dostlarım, düzgün bir ailem.... Demek istediğim geçmişe ağlanmak değil bunları yazarken .... Farkettim ki şu hayatta olmazlarım kalmamış artık. Herşey olabilir, herkes gidebilir, herşey yapılabilir... Tam tükendim dediğin anda bir mucize gelip beni bulabilir! Bütün aldatılmışlıkların üstüne yeniden aşık olunabilirmişim. Bir gün ve yine bir gün hep bu nakarat başa alabilirmiş....

Şimdi düşünüyorumda iyi ki başlamışım hep yeniden. Herşeye rağmen müteşekkirim bu hayata beni hep kendisiyle birlikte yenileyebildiği için. Her ne olursa olsun savrula savrula yıkıla yıkıla da olsa bir şekilde hep yeniden başlayabildiğim için. Bana sunduğu mucizeler için....
Annem, çocukluğundan, bir kaç sene öncesine kadar delik br kalple yaşamış meğer. Geçtiğimiz yıllarda açık kalp ameliyatı olup kalbindeki delik kapatılmıştı. Ah o zamanlar. Annem ameliyattayken ve hastane süreci boyunca, "hayat sadece annem için olsun istemiştim. Benim herşeyimi alsın, işim gücüm sevdiğim ne varsa herşeyim alınsın hiç birşeyim olmasın sadece annem olsun iyileşsin yaşasın mutlu olsun" demiştim. Ameliyat sonrası doktor annem için benim tek çocuk olduğumu bilerek, "doğum yapmış olması bir mucize!, bu delikle hem doğum yapıp, hem bu yaşına kadar yaşamış olması bir mucize!" demişti. O gün inanmıştım mucizelere....
Ben annemin mucizesiydim. Ve yenilmek, yenilenememek bir lüksüm yoktu.İçimdeki mucize kız çocuğu bir gün Mucize bir adamı sevdi. Müjde gibi girdi hayatıma, bahar gibi... Mucize bir bebek gibi sevdi beni, mutlu etti. Ama ne yazıkki "artık anlıyorum" dediğim zamanda gelmişti. O geldiğiinde ben herşeyden vazgeçmiş, kalbimi kendime saklamaya karar vermiştim. Şimdi varlığında her an herşeyin bitebileciğine, herkesin bir gün gidebilme ihtimaline inanıyorum. Güçlüyüm demek değil bu, rüzgara yürümek, fırtınaya hazırlıklı çıkmak.... Üzerine üzerine gelen frenleri patlamış bir kamyona gülümsemek, hepsi bu....

Ben yazıya başlamadan az nce aradı, yarın ne zaman buluşacağımızla ilgili konuştuk. Birde gelirken bana giyilmiş bir giysisini getirmesini istedim. Kokusunu özlüyorum.... uyumadan her gece mutlaka arar, sesini duymadan uyuduğum geceler huzursuz geçiyor ki çok nadirdir bu. Uykudan bayılmak üzere bile olsa mutlaka "ben yatıyorum sevgilim" der ama illaki der. "İyi geceler sevgilim, iyigeceler Mucize'm..."Umarım bu defa masalım mutlu sonla biter....

Hala balkondayım, annemin gündüz yaptığı Alinazik'ten tırtıklamadan yatarsam gözüme uyku girmez... Atıştırıp ilaçlarımı alıp yatarım....

Öperim.

özet

2010-07-04T18:55:00.001+03:00

vakumlanmış gibi bir hayat yaşıyorum. bir kavanozun içine sıkıştırılmış kurbağa gibiyim son iki aydır. evden ayrılalı neredeyse iki ay oluyor. zeyno'ya yerleştim haftada bir eve uğrarken, son olarak üç hafta sonra bu gün gelebildim annemle babamı görmeye. babam hergün telefonda dolaylı yollardan beni özlediğini söylemeye çalışıyor. o pek beceremesede ben anlıyorum. babam beni çok özlüyor.
bir organizasyon şirkeiyle çalışmaya başladım. gecem gündüzüm birbirine karışıyor. çalışmaktan geri kalan zamanlarımda sadece uyuyorum. eve geç geldiğim için sabah vakitlerine kadar zeyno ile günlük kritiklerimizi yapıp öğleden sonra işe gidiyorum. hergün neredeyse aynı tempoda geçiyor.
muzice ile sıkıntılarımız artmaya başladı. ilk günlerdeki heycanımızı kaybetmemiz çok uzun sürmedi. ilk zamanlar öncelikli işlerini erteleyip iki günde bir beni görmeye istanbul'a gelen adam, şimdi haftada bir istanbul'a işlerini halletmeye geliyor,önce toplantılarını görüşmelerini yapıyor, dönmeden bir iki saat önce de beni görüp gidiyor...
işleri olmasa kızına vakit ayırıyor, kızı yanında olmadığı zamanlarda da işleri oluyor. bende sağdan sönük bir yıldız gibi kayıp duran yıldız gibiyim... tüm bunların yanında beni ne kadar çok özlediğini söylesede, hayatında çokta önemli bir yere sahip olduğumu düşünmüyorum. gittiği yere kadar gider diyorum ve hayatıma devam ediyorum....

birde fotoğraf makinesi aldım kendime son kazandığım parayla. o kadar mutluyumki anlatamam. oyuncağını kaybedip yeniden bulmuş çocuklar gibiyim.

arayı çok açtığımın farkındayım ama durum vaziyet budur işte.

öperim.

2010-05-15T00:18:00.000+03:00

sabah saatlerinde korkulu, öğlen saatlerinde sıkıntılı, akşam üzeri mutluuu, akşam heycanlı, şu saatlerde ise yorgun bir gece geçiriyorum.... başım çatlamak üzere....
akşam üzeri mutlu olmamın sebebi sevgilim buradaydı, bi kaç saat görüşüp dönmek zorundaydı, ama yarın yine geliyor.... :))
bu arada işlerde yolunda sayılır, bu hafta hareketli bir hafta olucak...
pc nin pili ile birlikte benimde pilim bitmek üzere... fazla zırvalamadan uyumak istiyorum

seçmece itiraflar seç beğen al :)

2010-05-13T01:28:00.000+03:00

bu gece oturup biraz itiraf.com cuları yoklayayım dedim, eskiden çok takip ettiğim bir siteydi. zaten böyle alengirli itiraf muhabbetlerine de bayılırım olası. bazı gözüme takılanları sizinlede paylaşmak istedim. kimisi geyik, kimisi düşündürücü, kimisi hüzünlü, kimisi komik bir kaç itiraf....

(kaynak; tabiki, itiraf.com )

Angut - kadın
İthal et haberini izlerken "Angus" cinsi sığırı "angut" olarak anlayıp "Aaa angut bu muymuş?" diyen ben, "Angut maymun cinsi akıllım" diyen kocam, "Demek inek diye maymun eti getirecekler öyle mi?" diyen ablam, içeriden hayvanlar ansiklopedisini getirip "Angut kuş bir kere!" diyen de 6 yaşındaki yeğenim olur.

Niçin ben- kadın

Kocam evlendiğimizden beri güzellik baz alındığında sevgilileri arasında ilk beşe giremeyeceğimi söyler, zayıflığımı, burnumu beğenmez beni sinir eder. En son geçen gün bana eski sevgilisinden bahsederken "Bir yürürdü, bakmayan kalmazdı" dedi. E sığır, madem bu kadar az beğendin, neden tanışmamızın 2. ayında evlenme teklif ettin? Niye özgüvenimle oynuyorsun? Onlardan birinin başını yaksaydın ya, benim günahım neydi?

Akıl küpü çocuklar- erkek

"Hocam çok zayıflamışsınız" cümlemin ardından yanımızdan geçen öğrencimin "karakter olarak " demesiyle küplere binen okul müdürümüz öğrencimi odasına çekip azarladı. Ardından ben odama çektim ve 0 yazdım adının yanına. O odadan çıkınca da sağına bir 0, soluna 1 yazıp sisteme işledim. Pişman mıyım? Hayır! Kim demiş çocuklar bir şey bilmiyor diye. İnsan sarrafı bunlar, insan...

Evlilik halleri- kadın

Saç, makyaj, ortam hazırlanır. Saten gecelikler giyilir, sevgilinin karşısında müzik eşliğinde dans edilir... Çok geçmeden "Evlilik böyle bir şeymiş demek ki!" dedirten o cümle gelir: "Oynayacağına gelsene yanıma." Ve dank diye yeryüzüne inilir...

Kaşı beni- kadın

Hayatımda ilk dafa gelecek hafta bir ilişkiyi bir yıl sürdürebilmenin gururunu yaşayacağım. Ama öte yandan, tek bir erkekle sorunsuz, problemsiz, düzgün bir ilişki yaşamak bana o kadar zor geliyor ki, arada başka erkeklerle buluşayım, beni kıskansın, problem çıkarsın, ilişkim hareketlensin istiyorum. Ama hayır! O çok olgun davranıp, kıskanmıyor bile. Ve kendisi de başka kızlarla flört de etmiyor. Baktım olacak gibi değil, şimdi ona yetişkin dergileri alması, içinden çıkan kadın posterlerini evin dört bir yanına asması, internette benimle videolar izlemesi için baskı yapmaya başladım. Biliyorum biliyorum, kaşınıyorum!

Çamaşır- erkek

Kararlı bir ses tonu ile "Üzerindekileri çıkart!" dedi, heyecanlandım. "İç çamaşırlarını da." dedi, havaya girdim. Ama ben nereden bilirdim makineye çamaşır atacağını.

Gözler ve bakışlar- erkek

Tam 6 sene önce bir maganda yüzünden kaybettiğim sevgilimin gözlerini, birkaç ay önce başka bir kadında gördüm. Şekli, rengi, hatta kirpikleri bile aynıydı. Tanıştık ve 1 aydır çıkıyoruz. Ama ne yazık ki ben gözleri değil, bakışları özlüyormuşum. Gözler benzeyebiliyormuş ama bakışlar benzeyemiyormuş... Şimdi hangisine ihanet ettiğimi bir türlü bulamıyorum ve çok mutsuzum

Yazık çok yazık - kadın

Kocamın erotik sitelere üyelikleri olduğunu öğrendim, çok gücüme gitti. Utandım, yakaladığımı bile söyleyemedim. Boğazım düğümlendi, canım acıdı. Erkekler hiç büyümezmiş, hep başına vurmuş ergen olarak dolaşmaya devam ederlermiş, konum, statü hepsi hikayeymiş bunu anladım.

Bekçi - erkek

Nasıl bir güven abidesiysem artık tüm arkadaşlarımın karıları, kocaları benimle dışarı çıkarsa ses çıkarmıyorlar. Ama ben yoksam sorgu, sual, kontrolün ardı kesilmiyor. Çok mu çirkinim ben? Saf mıyım? Beceriksiz miyim? İtici miyim? Boşboğaz mıyım? Sır tutamayan bir miyim? Ben olunca kaçamak neden olamaz hale geliyor? Ben bu durumdan hiç gurur duymuyorum hatta çok bozuluyorum.

Yalnızlık korkusu - kadın

O silahsız kendini korunmasız hissediyor, benimse biber gazı spreyim bile yok. O kalabalık bir apartmanda şehrin merkezinde oturuyor, bense müstakil sayılacak bir evde şehre uzak oturuyorum. Onun yatağının baş ucunda çakısı, benimse ağzına kadar çikolata dolu sepetim var. O bana "Yalnızlıktan korkmuyor musun?" diyor, bense "Yalnızlıktan mı korkuyorsun?" diyorum. Evet o yalnız yaşayan bir erkek, bense yalnız yaşayan bir kadın!

İkiyüzlülük - erkek

Malum sitede boy boy aile fotoğraflarını gösterip ne kadar mutlu olduklarına dair sözler yazan bazı evli arkadaşlarımın, bekar evimi garsoniyer gibi kullanmak amacıyla beni sıkıştırmalarından nefret ediyorum ve kocalarından şüphe eden kadınlara sonuna kadar hak veriyorum.

Vefa - kadın

Şirketin kasasını kendi kasası gibi kullanmasını, şirket arabasını da özel gezmeleri için kullanmasını ve yine şirket için aldığı işleri yakınlarına paslayıp üzerlerinden para kazanma işlerini alanen yapıp benim elime o kadar çok koz vermesine rağmen susup şikayet etmememin sebebi; kocasından ayrılmış, üç okuyan çocuğunun olması, aldığı maaşın yarısı kadar kira verdiği içindi. Bugün beni şikayet edip işten attırışının birinci haftasını kutluyorum. Evet yine atalarımızın dediklerini dinlemedim ve nurtopu gibi bir maraz doğdu.

Ters taraf- kadın

Önce "Bana yatağın sağı ters geliyor." dedi, solda yatmaya alıştırdım kendimi. Sonra "Solu ters geliyor." dedi, bu sefer de kendimi yeniden sağa alıştırdım. Ama en sonunda, onun da bana ters geldiğini anladım.

Tuhaf ilişki - erkek

Sevgilimle birlikte karıma doğum günü hediyesi aldık.

Uyaran maddeler - erkek

Uyuşturucu bağımlısıyım ve sanırım çok yakın bir zamanda öleceğim. Anne ve babalara seslenmek istiyorum: Eğer bir çocuğunuz varsa, canınız pahasına da olsa onları bu illetten uzak tutun. İçim kan ağlıyor, gözyaşlarım kurudu ağlamaktan ama kurtulamıyorum. Çaresizliğin ve acizliğin en rezil hissiyatı bu. Aslında yazmak istediğim yüzlerce şey var ama kelimeler boğazıma düğümleniyor. İlk başladığım güne lanet olsun! Son bir şey daha... "Bir kereden bir şey olmaz." sözüne SAKIN inanmayın. O bir kere, sizin sonunuzun başladığı anmış...

Densiz yansıma - erkek

sunum esnasında sınıfta kendini kaptırarak projektörden duvara yansıyan konuyu sınıfa dönük anlatmaya devam ederken, okulun tanımlı bağlantısından otomatik bağlanıp kız arkadaşımın "Dün gece harikaydın." mesajını duvardaki koca ekrana taşıyan ve tüm sınıfın kikirdemeleri sonucu beni kendine getiren Msn, beni dünyada hiçbir şey senin kadar zor durumda bırakmamıştı.

Muzip adam- erkek

Eğer, yüzündeki o muzip gülüş olmasaydı "Ben sevgimin büyüklüğünden eminim, senin sevginin derinliğini ise zamanla göreceğiz!" cümlesinin çok romantik ve duygusal bir cümle olduğunu düşünebilirdim. Ama o gülümseyiş var ya o gülümseyiş...

Pabucumun arkadaşı - kadın

Daha ilk buluşmamızdan sonra, "Arkadaş kalalım; bu ikimiz için de daha iyi." dersen ben de sana "E biz zaten arkadaşız, benim bir erkek arkadaşım var..." derim. Ne var ki bunda?

Islak ıslak - kadın

Nezle olduğum bir günde burnumdan makas almaya kalkıp, sonra da eline bulaşan ıslaklıktan(!) tiksinince elini üstüme başıma silmeye çalışırsan; neden ayrıldık diye fazla düşünmeyeceksin. Zira daha ıslak(!) olmamız gereken anlar gelmeden tedbirimi almak istedim.

Anlamadım - kadın

Önce "Sadece kendi istediğin zaman benimle sevişiyorsun!" diye kızdım, sonra da "Sadece ben istedim diye benimle sevişiyorsun!" diye... Ben bile kendimi anlamadım, bu erkekler bizi nasıl anlasın?

devam edecek...

yeni bir iş, yeni bir aşk...

2010-05-12T02:26:00.000+03:00

çok uzun zamandır yazamıyorum. bu süre zarfında hayatımda bir çok şey değişmezken bir çok şeyde ani değişimler gösterdi. bunlardan biri ayrıldığım son işimden sonra almış olduğum bir kararlar, "bir daha asla hiç biryerde çalışmayacağım" dedim. ve bir ortaklıkla kendi reklam organizasyon ajansı ve medya planlama hizmetleri üzerine kendi işimi kurma aşamasına gelmiş bulunuyorum. son onbeş gündür İstanbulda'ki emlakçılarla neredeyse akraba oldum. hem şirket hem ofis kurmak bir yandan iş bağlantıları yapmak, bir yandan da ortaklık prosedürleri oldukça vaktimi alıyor. daha işlere başlamadan yoruldum. bu hafta içerisinde karar aşamasında olduğum dairelerden biriyle, kontrat imzalamış ve mobilyaları seçmiş olmam gerekecek. ortağım malesefki işi bilmiyor onun sektörü tamamen farklı, yani sadece finansman diyebiliriz... iş hayatı yepyeni bir başlangıçla ve yepyeni sürprizlerle devam ediyor şimdilik...

diğer taraftan babamın işleri nedeniyle onlardan ayrılmam gerekiyor, aslında ben değil onlar benden ayrılıyor bir bakıma. babam da yeni iş girişimlerinde bulunduğu için evi istanbul'un neredeyse dışında bir yere taşıma kararı aldı, dolayısıyla bu hengamenin içinde bende kendi işime yakın biryerlerde ev aramaya başladım bile...

ve gelelim en önemlisine....

muhteşem bir aşk yaşıyorum...:)

aşık oldum, hemde ilk görüşte aşkın dibine vurmuş durumdayız ikimizde... hiç olmadık bi anda, plansız hesapsız ve sırılsıklam bir aşk sağnağına tutuldum resmen. öyleki onu anlatacak doğru kelimeleri bulup doğru cümleleri oluşturamıyorum bile.

malum son yaşadıklarımdan ve kaptanla olan gel gitlerden sonra tam bu defteri kapatmak üzereyken çıktı karşıma... şu an herşey çok güzel, her sabah uyandığımda aşkı iliklerimde hissediyorum... gözlerimi açar açmaz aklıma ilk gelen ve ilk duyduğum ses oluyor... aramızda epey bir yaş farkı var, benden onaltı yaş büyük, üstelik birde kızı var... oniki yaşında. şimdilik herşey yolunda, hemde fazlasıyla. yanında huzur doluyum, vaktin nasıl geçtiğini, acıktığımı doyduğumu yorulduğumu anlamıyorum, bütün sorunlardan uzaklaşıyor sadece ona ve bana yaşattığı aşka teslim oluyorum. o da öyle. saatlerce gözlerimin içine bakıp sımsıkı sarmalıyor beni. saatlerce denizi izleyebiliyoruz birlikte. latin müzikleriyle sarhoş olup, çakır keyif hallerimizle dalga geçiyoruz sonra sokaklarda, birbirimizi dinlemekten bıkmıyoruz, konuşacağımız hep birşeyler mutlaka oluyor. bazen konuşmadan anlatabiliyoruz o an ne demek istediğimizi, ben söylemeden cümlelerimi ağzımdan alıyor, bıkmadan usanmadan sevgisini özlemini hissettiklerini söyleyebiliyor. olgun, anlayışlı, düşünceli, değer veren verdiği değeri hissettirebilen, enerji dolu, yaşamdan zevk alan, mutlu olmayı bilen ve mutlu etmeyi bilen bir adam.

bunlar aşkın gözümü kör etmesiyle birlikte gördüğüm iyi halleri fakat bütün olumsuz yanlarına da kayıtsız şartsız hazırlıklıyım... bir toz bulutunun içinde yüzmüyorum elbettki. bizi bekleyen muhteşem sorunlarımız ve çıkmazlarımız olacak biliyorum ama her ne olursa olsun bulduğum bu mucizeyi kaybetmeye hiç niyetim yok....

şimdilik benden bu kadar...

öyle işte

2010-04-02T01:04:00.000+03:00

yalnızım. odanın ortasında. televizyonda bir kanal açık, bir programda adamın birinin intihar hikayesi anlatılıyor, kafam sadece belirli kelimelere taklıyor, hemen akabinde duyduklarımı unutuyorum.

bir mum yaktım. sigaramın dumanını çekiyor. yersen. bir şarkı dinliyorum... cem adrian söylüyor ;

"insanlar. yalnız ve umutlu.. bitti. bitmez dediğimiz masallar.. elimizde kalan yalanlar.. ufalmış.. incinmiş.. oyunlar..."

kulağa hoş geliyor...

yarını düşünmek istemiyorum. kimseyi düşünmek istemiyorum. içimde kötülükler büyütüyorum. içimde sevgiler, sevgililer öldürüyorum. ellerime bakıyorum, hala narin ve ince. dostlar beni konuşuyor diyürum yaşlanmış bir iç geçirişle.

öyle işte.

Şimdi sana bu dünyayı hediye ediyorum, Ve orada bana yer yok biliyorum...

2010-03-20T12:11:00.002+02:00

Sözlük manası olmayan kelimeler tasarladım seni anlatmak için. Anlamın sadece bende kalsın istedim. Kuralsız cümleler kurdum kalıplara girme diye. Notalarla gökyüzüne çizdim belli belirsiz gülüşünü. Bu bir ilk olsun istedim. Yeni yerler keşfedemezdim senin için, ayak değmemiş yeri kalmamış dünyada. Sana bakarak yeniden boyadım bende evreni. Ve senin için düzenledim adını giz koyduğum gezegeni. Burası senin olmalıydı ve heryeri senin sevdiğin renkle renklenmeliydi. Müzik aletleri senin sevdiğin şarkıları çalmalıydı ve seni resmetmeliydi bütün ressamlar..

Mutlu sonla biten hikayeler yazdım sonra. Hepsinin kahramanı sendin. Seni üzen herşeye müebbet hapis verdim ve gözaltına aldım muhtemel olumsuzlukları.

Öyle masum olmalıydınki yaptığın her yanlışta suçu üstüne alacak mazeretler gizledim sağına soluna. Tenine değecek rüzgarıda hesapladım, üfledim ve bıraktım. Saçlarını savuracağı kesin. Yağmurun gözyaşlarım, güneşin yanan koca bir yürek. Kış istersen yalnızlığım yeter, bahar istersen umutlarım yeşertir dünyanı.

İstemeyeceğin herşeyi sınır dışı ettim türlü suçları üzerlerine yıkıp. Neyin ne kadar olmasını istersen o kadar yaptım. Ne eksik ne fazla. Her kaprisine her nazına dayanacak dağlar yükselttim gökyüzüne ve eteklerinde sevdiğin çiçekler... Yorulacağını bildiğim her yereçınar gölgesi bıraktım. Yanına da sesi seni dinlendirsin diye berrak bir dere.

İstediği bir şey yapıldığı için ağlamayı bırakan bir çocuğun huzurunu koydum gözünün gördüğü heryere...

Şimdi sana bu dünyayı hediye ediyorum, Ve orada bana yer yok biliyorum...

Ümit Kaygusuz'a aittir.

[Kaptan'a...]

rapunzi'den haberler...

2010-03-15T20:59:00.001+02:00

dün tuna ile dışarı çıktık, önce galatada, enginarda yemek yedik... sonra bişeyler içmeye başka bir mekana geçtik... orda söyledi, ilkokul öğretmenimiz vefat etmiş... çok hastalık çekmiş ölmeden önce. bundan 4-5 sene öncesine kadar arayıp sorardım öğretmenler gününde sonra ne eşşeklik ettimse hiç aramadım öğretmenimi. dün,"içimde mavi önlüklü bi kız çocuğu ağladı... pişman ve vefasız..." nefret ettim kendimden... en kısa zamanda utana sıkıla da olsa mezarına ziyarete gidicez bizim tayfayla...

"sen benim ilk öğretmenim, babamdan sonra tanıdığım güvendiğim sığındığım saygı duyduğum ilk insansın... ve hep öyle kalacaksın öğretmenim...mekanın cennet olsun, kalbim hep seninle...."

bu arada teyze oldum.... kuzenimin kızı oldu...minicik, elleri ayakları yumuk yumuk bir bebeğimiz var, üstelik kadınlar gününde dünyaya geldi... annesine kadınlığının en güzel hediyesi oldu... evet farkındayım bir yazıda hem ölüm haberi hem doğum haberi biraz fazla ama benim hayatım bu işte... bir varmış bir yokmuş...
kaptan'ı özlemeye devam ediyorum...
işler yolunda değil, ajans dallas gibi... herkes birbirinin kuyusunu kazıyormuş meğer... bir kaosun içindeyim... bu arada kendimle ilgili yeni oluşumlar içindeyim... sanırım kısa bir süre sonra kendi işimi yapıyor olacağım. yarın önemli bir toplantı var, sanırım yarın bir çok şey şekillenecek...
annemin ikinci bir kalp ameliyatı söz konusu, oda yarın belli olacak... canım annem ne olur tekrar o masaya yatmasın, buna gerek kalmasın raporlar temiz çıksın...

şimdiik benden bu kadar,

öperim.

İŞE BAŞLIYORUUUUM :)

2010-02-18T22:28:00.001+02:00

flas flas flasss :) delirapunzel yarın itibariyle işe başlıyoooooooooorrrrrrrr :)

evet bu sefer oldu, hemde tam istediğim gibi herşey.... görüşmemiz akşam altıdaydı. öğlen bi kaç yerde işim vardı onları hallettim önce. sonra eve glip hazırlandım, annemin muhteşem dualarıyla evden çıktım :) yolda epey bi trafiğe takıldım, ıhlamurdan beşiktaşa doğru yol adımadım ilerlerledi resmen. ajansa gittiğimde yediye geliyordu, içeri girdim beni toplantı odasına aldılar, uzun bi süre benimle görüşecek kişiyi bekledim, bu arada çalışan herkes tek tek yanıma gelip benimle sohbet etti. bu beni rahatlattı, en sonunda B. hanım ile görüşebildim, mülakattan daha çok sohbet havasında geçti, onlar anlattı ben anlattım derken birde baktım kartvizitlerimin bile siparişi verildi :) şaka gibi:) şartlarda anlaştık ama 15 günlük bir deneme sürecim var. bu sürede karşılıklı değerlendirme yapıp iş sözleşmesi imzalanacak.

ortam çok eğlenceliye benziyor, rahat insanlar en azından beni germediler, hepsi güleryüzle karşıladılar, bu kadarını beklemiyordum açıkçası. patron ve genel koordinatör ile okeyleştikten sonra bütün ekibi çağırıp zaten tanışmış olduğum çalışanlarla tek tek tanıştırıldım:) ve hemen akabinde yarın yapılacaklarla ilgili toplantıya dahil edildim. herşey o kadar ani olduki konulara da fransız kalışımdan mütevellettit epey bi alık modundaydım.

velhasıl yarın saat dokuzda yeni iş hayatımın startı veriliyor, umarım herşey başlangıç gibi yolunda gider....

yarın çok önemli bir müşteri ağarlanacakmış, bu yazıyı bitirdikten sonra ne giysem telaşına başlayacağım, hatta önce bir duş alıp kendime bir spa uygulayayım :)

çok mutluyum çokkkk :)

bu arada yolda gelirken kaptan'a da haber verdim, tebrik etti beni hayırlı olsun dedi :) ilk maaşımla nevizadede bir büyüğe! danışıp ıslatıcaz) bidaa mutlu oldum, çok mutlu oldum :)

yarın stresli ve sıkıntılı bir gün beni bekliyor, malum ilk iş günü:) hepinizi öperimm, ve iyi dilekleriniz için hepinize çoook çoook teşekkür ederim....

az kaldı bitecek...

2010-02-17T22:13:00.000+02:00

cv mi güncelledim geçen gece. ve bir sürü yere mail olarak gönderdim. dün sabah onlarca firmadan mail ve telefon aldım. kimisini lokasyon kimisinide isimleri bakımından eledim. bir ikisiyle görüştüm. şartlar içler acısı, utanmasalar gel karın tokluğuna çalış diyecekler. dün akşam birisiyle tam anlaşır gibi oldum, hemen başla dediler ama maaşı ve ortamı çok içime sinmedi, sonrasında vazgeçtim. bu gün yine iki firmadan randevu verdiler. yarın gidip görüşeceğim. bunlardan biri beşiktaşta hem isim olarak hemde semt olarak uygun geldi, şartlarda da anlaşırsak hemen kabul etmeyi düşünüyorum. iş hayatını çok özledim. aylar oldu işsizliğim ve ilk gençlik yıllarından bu yaşıma kadar çalışan biri olarak, ilk başlarda dinlence olarak değerlendirdiğim süreç şimdi beni bunalımlara gark ediyor, oyalanacak birşeyler bulamıyor olmaktan saçma sapan şeylere meyil edip zaman öldürmeye çalışırken, kendimi, birikimlerimi, enerjimi ve psikolojimide öldürmeye başladım. hani hep derim ya "bir sabah güneş benim içinde doğsun" diye. yarın yine bu dilekle uyanacağım, "ne olur işe kabul edilebileyim, ve artık hayatım bir düzene girsin" diyorum.

bu gün eski bi kız arkadaşmla görüştüm, eskilerden konuştuk uzun uzun demli çayların yanında. -birde çok sevdiğim kazandibi tatlısı yedim. bu tatlı beni mutlu ediyor biliyorum-. bu arkadaşım benim ilk ve orta okuldan arkadaşım, çok erken bir evlilik yaptı, şimdi yedi yaşında bir kızı var. ve aynı annesinin küçüklüğü, onu ilk tanıdığım yedi yaşında ki halinin kopyası. tuhaf. kötü bir evlilik yapması ve tek başına kız çocuğu büyütüyor olmasının yan ında erken anne olmak muhteşem bir duygu olsa gerek, diye söylenip durdum bütün gün. nerde bir çocuk görsem "bu benim olsa neolurdu sanki" diye serzenişlerde bulunan bir insanım ben ahali. umarım bu dünyadan çocuk sahibi olmadan gitmem.

neyse şekerler, artık buradan güzel şeyler paylaşmak için sabırsızlanıyorum, ve yazılarımı okuyup benimle birlikte sıkılan herkese de teşekkür ediyorum.

"umarım, yarın güneş sizin içinde doğar"....

öperim.

birgün...

2010-02-17T13:00:00.000+02:00

yorgunum, kafam vücuduma ağır geliyor artık. ama yaşadığım herşeye rağmen içimin biryerlerinde biraz umut, biraz güç var hala. şaşırıyorum kendime herşey bu kadar düzelmemeye yüz tutmuşken, yaptığım onca hataya rağmen içimdeki deli cesaretine, o büyümeyen çocuğa, küçük mutluluklardan kendindine pay çıkartan yanıma. özlediklerim benden çok uzaklarda olmasına rağmen onları bir gün yenden görebilme umuduma.

biliyorum bir gün bu umutvar çabalarım boşa çıkmayacak, bir sabah gün benim içinde başlayacak...

Güneş

2010-02-10T14:11:00.000+02:00

Küçücük bir güneş ışığına nasılda kapılıveriyor içim, nasılda mutlu oluyorum. Odanın tam ortasındayken bütün öfkeler kızgınlıklar, her yere dağılmışken ümitsilikler nasılda sevinebiliyorum dışardaki güneşe... Tanrım, ben çok kocaman, devasal mutluluklar istemiyorum görüyorsun değil mi?

Kırık Sabahlar

2010-02-08T02:18:00.002+02:00

Hayat adil değil, en azından son zamanlarda. Evet son zamanlarda sınandığımı düşünüyorum. Bir film vardı hatırlarsınız "thurman show" aynen öyle işte. Sanki etrafımda ki herşey dekor, herkes oyuncu gibi. Ve beklediğim bilinen son, karton bir gökyüzüne çakılmak olacak. Son yıllarda canımı kim yaktıysa affediyorum, aldatanları affediyorum, göze battıklarımı, görmezden gelindiklerimi, incinmelerimi, dargınlıklarımı erteliyorum. Kolaylaştırmaya çalışıyorum zor'ları. Duymazdan geliyorum ruhuma acı verenleri, gözyaşıma sebep olanlara gülümsüyorum... çaktırmıyorum yani.... velhasıl çok uğraşıyorum mutlu olmak için ama olmuyor işte ne yapsam olmuyor. Öğrendim ki,mutluluk oldurulabilen birşey değilmiş, olmayınca ağzınla kuş tutsan da hayatın sana kurduğu tuzakları bozamıyormuşsun. Her gece yatarken "Yarın başka olacak" diyerek uyumak ve sabah olduğunda kendi uydurduğun hayallerde kırılmak silsisinde geçiyor günler... Cevapsız sorularda yılgınlığın resmini gormek, aynaya bakmak gibi...

Seni iradeli sevmek nasıl bir açlıktır bilemezsin!

2010-01-20T16:08:00.002+02:00

Her defasında aynı tat var sanıyorum,
Oysa ne çok yalan var ne çabuk aldanıyorum,
Belki bir yerde duruyordur diyorum
Ve buldum sandığımı o yere koyuyorum,
Belki biraz diner sandım seversem yeniden içimin acısı,
Oysa ne kalbim bıraktı acıyı ne de dudaklarım acının tadını,
Öylesine vurucu bir dalga gelip geçen üzerimden,
Her defasında hayallerimi yıkan,
Ve akıp giden bir dalga tadıyla tenimin,
Seni bana beni sana karıştıran tuzuyla terimin!
Tek başına sevdiğim gibi tek başına yıkabilir miyim dalgaları?
Sevmesem diner mi içimin yası?
İrade nedir bilir misin?
Durup bakmak sana bir köşeden,
Çocuk gibi gülümsemek içimde solanı görme diye
Ve dokunmadan hissetmek nasıl koktuğunu,
İçmek dudağına değen kokulu çayın bardakta kalanını, her yarım bıraktığını,
Gittiğin zaman kapıyı kapatıp geride kalanlara kahkaha atmak gizlenircesine,
Nasıl bir yakalanma korkusudur
Sorma!
Bilemezsin nasıldır sana iradeli davranmak…
Küçük bir kızı oynayıp, kocaman bir kadını saklamak,
Ve istendiğini hissedememek,
"Dur! Sus! Yapma!"yı bilmek,
Bilip beyninden kalbine hiçbir hücrene söz geçirememek,
Tekrarlanan bir sayfanın üzerinden her gün geçmek,
Bazen yokmuşsun gibi davranıp,
Olduğun her ana şükretmek,
Ve geçtiğin yerlerde diz çökmek…
Oynamak! Hep oynamak, rolü iyi omuzlamak,
Durmak!
Susmak! Sustuklarını yutmak,
Bilmek ve de…
İmkânsızlığını, olmayacağını…
Göze alamayacaklarını görmek,
Sana iradeli davranmak nasıldır bilemezsin…
Aşk insanı bu kadar ucuzlatır mı?
Hayal etmek dediğin bu kolay mı?
Sen her şeyi biliyorken,
Ben her şeyi göze almışken,
Sana uzaktan kıvranmak,
Nasıl acılı bir kanserdir bilemezsin!
Gecenin en berbat saatinde,
Dudaklarım titreyerek, boynuma dolanan ~~saçlarımdan~~ nefret ederek uykusuzluğuma sövmek,
Ve imkânsızı bildiğimden kızamamak sana,
Nasıl bir öfkedir bilemezsin!
Bırak gel her şeyi!
Ben kaçıp gitmeye hazırım,
Bırak boğulmama, içinde kalmama izin ver!
Yüzüme dokun, konuşma,
Çay yapayım, sabaha kadar susalım,
Bana bakarak uyu,
Giden ben olayım!
Geride kalanı ya al ya da bırak,
İçimde her şey noktalanmış kalsın,
Seninle virgüller atamamak hayata,
Nasıl bir noktadır ki dönemezsin,
Seni iradeli sevmek nasıl bir açlıktır bilemezsin!
Dilerim böyle bir zulme hiç bulanma,
Ve hiçbir aşka tek başına doyma,
Hayran değilim ne asaletine kalbimin ne de sabrına,
Sana her baktığımda onu acıtmak nasıl bir günahtır bilemezsin!

Olmadı!

2010-01-14T00:24:00.001+02:00

Güzel haber yok dostlar...Olmadı...Sağlık olsun...

Yorgunum, epeyde bir yağmur yedim...

Son günlerdeki ~~Hayal Kırıklıklarım~~ kadar sağnaktı yağmur...

iş iş iş

2010-01-12T14:36:00.003+02:00

An itibariyle başvuru yaptığım bir kurumdan telefon aldım, Ar-ge, araştırma departmanında çalışmak üzere yarın görüşmeye bekliyorlar:) Dün yazmış olduğum pazartesi sendromsuzluğu sanırım işe yaradı:)

Heycan yaptım birden, ve içimden bir his bu işin olacağını söylüyor. Hadi hayırlısı.

Şimdi kalkıp toparlanmam lazım, önce evi toparlamalıyım, sonra kuaföre falan gidip kendime bi çeki düzen vereyim, yarın ne giyeceğimi ayarlayayım, dosyalarımı düzenleyeyim... gibi gibi...

Yaşasın yaşasın yaşasın. delirapunzel çok mutlu oldu:)

Pazartesi sendromsuzluğu sendromu!

2010-01-12T01:18:00.002+02:00

Bu gün günlerden pazartesi. Ne gam! çalışırsın pazartesiler koyar insana, çalışmassın iki defa koyar. radyoda bile bütün şarkılar sabahın 7sinde işe gitmek üzere olan insanlar için çalınır ve onlara iyi haftalar dilenir. İşsiz olmak zor zanaat çalışmayı sevene!

Bu gün cep telefonum akşama kadar kapalıydı, evden çıkarken yanlış şarj aletini almışım. umrumda bile olmadıı. Cumartesi akşamı evden çıkış o çıkış, önce ozgeyle birlikteydik, güzel bi akşamdı, bir şişe şarap ardından güzel bir film, filmin sonunu göremeden uyuya kalmışız...

Pazar sabahı da güzel bi bahçede kahvaltı ettik... sonra papatyaya gittik Ben diyim 5 sen de 10 tane film izledik üstüste, artık hikayeleri oyuncuları birbirine karıştırır hale geldik... Yine sabaha karşı uyumuşum...

Bu gün öğleden sonra geldim eve. Herşey aynı. Günlerden pazartesi...

"sutyenin ne renk?" kampanyası!!!!

2010-01-09T16:22:00.002+02:00

amacını sapıtan facebook kampanyalarına bir yenisi daha eklendi gözümüz aydın!!!

neysmiş efendim sütyenimin rengini "ne düşünüyorsun" kısmına yazacakmışız, meme kanserine destek olup dikkat çekecekmişisiz. mesajı aynen aktarıyorum;

"Herkes "ne düşünüyorsun" köşesine sütyen rengini yazsın. Ama sadece renk, başka bir şey değil.

SONRA, bu küçük bilgiyi özel mesajla listenizdeki SADECE kadın arkadaşlarınıza yollayın.
Sonra bakalım ne kadar hızlı bir şekilde göğüs kanseri farkındalığını yayabileceğiz ve kadınların bu renkleri yazması erkekler tarafından ne kadar sürede merak edilecek"

şimdi benim anlamadığım konu şudur hocam. biz çamaşırımızın rengini statümüze yazmakla nasıl bir destekte bulunmuş oluyoruz? bu bir çamaşır markasının reklam çalışması için ön oyunumudur? hadi destek olduk diyelim, bunu erkekler niye farketsin, farkettiler diyelim, adamın biri çıkıp sorsa hatun kısmısına "herkes bi renk yazıyo nedir bu olay bana da bir diyiver" ne halt yenecek bu durumda. hadi hepsini geçtim, bu mesaj eminimki erkekler arasına da illaki sızacaktır, ve hatun sutyeninin rengini yazdığının ertesi günü bıyıklarını kıvıra kıvıra senin sutyenin ne renk olduğunu öğrenecek. her gün açıp bakacak "acaba bu gün ne renk giymiş?" diye...

yapmayın gözünüzü seveyim, zaten yeterince doğuştan android abazanlara sahibiz, neden bu bünyeleri tetiklemek için birde üstüne kitlesel hareketlere başvurursunuzkie?

asıl önemlisi, bu birazda meme kanseriyle mücadele veren, bu hastalık yüzünden ölen insanlar ve yakınlarıyla, tedavi gören insanlarla dalga geçmek değilmidir?

allahım sen bu kadın milletine akıl fikir ver.

İstasyon Cafe'de Buluşalım :)

2010-01-09T01:02:00.001+02:00

Pek sevgili okuyucu,

Sözünü etmiş olduğumuz blogumuz, pardon Cafemiz nihayet açılmıştır. Bu günden itibaren dev kadrosu; Lolla, Cemo, Allegra'nde, Kediye kafa Atan Psikopat Fare, Bekriya, Yaşlı Doğmuş Genç Kadın, Massacredmyself, Eliza ve naçizane ben DeliRapunzel sizlerle İstasyonCafe'deyiz.

Çayını kahvesinni alan gelsin anacım, ayrıca da manzarada tamamen size ait:) bol sohbet, bol yazı ve keyif bizden:)

İstasyonCafe personeli adına saygılarımlan. :))

Aldatılan kadın büyüyünce ne olur?

2010-01-08T16:04:00.002+02:00

kimisinin gözüne gözüne sokulmuştur aldatılışı, kiminin ruhu duymamıştır çoğu zaman. kimi görmezden gelmiştir, kimi tahammül edebilmiştir

aldatılan kadınlar dünyanın en güçlü kadınlarıdır aslında. görüntüye aldanmak yanlış olur keza. eğer bir kadın aldatılmışsa,

tüm kalabalığına rağmen hayatının en büyük yalnızlığını en az bir kere öğrenmiş olur,

tanıdığı bütün erkeklere kısık gözlerle bakar,

eğer ki çok sevmiş, çok sevilmiş, ve bunun sadece bir sanılgıdan ibaret olduğunu görmüşse -ki aldatılmıştır birkere, bütün kaleleri önce zapt edilmiş sonra bir bir yıkılmıştır...

bir süre sonra en çok kendisini sevecek ve en çok kendine güvenmeyecektir bir daha aldanmayacağının garantisi yoktur hele ki onca inanmışlık inandırılmışlıktan sonra...

aldanan kadın kendini kandırmış, aldatılan kadın ise kandırılmıştır...

kendi hemcinsleri ile çelişkilere düşmüştür, keza aldatılışına sebep başka bir kadındır...

çoğu zaman bir kadını aldatan erkeği değil, o başka kadındır...

aldatılan kadın kendine inkarcıdır, görmek duymak konuşmak kabullenmek istemez...

bu süreç yorar kadını, öfke bir çocuk gibi büyür, günleri yılları sayar, yaşını bulur...

kendisini karşısına alır, çoğu zaman başı iki elinin arasında konuşmayı öğrenir. belki de o zamana kadar hiç sormadığı o soruyu sorar kendine "ben nerde yanlış yaptım?"

dost ve arkadaşlarını eler, yanında olanlar, karşısında olanlar... bilipte susanlar, boşverenler, suratına iki tokat atıp kendine getirenler...

aldatılan kadının zaafları tükenmiştir, en başında dediğim gibi dünyanın en güçlü kadınıdır aldatılan kadın çünkü, ilk önce zaaflarından sıyrılır, listenin en başında kör gözünün hiç göremedikleri belirir...

savunma mekanizması bir çok yerde gereksiz yere çalışır, herkesi potansiyel "aldatabilir" olarak gördüğünden, yalnız kalır, yanına yaklaştırmaz kimseleri...

ayna karşısında, şimdiye kadar hiç dikkatini çekmeyen çizgileriyle buşuşur... dokunur geçmişine yaşadıklarına dokunur gibi...

asıl en acı olanı ise bir kadın için... geçmişe sünger çekmek varken, bütün öfkesine rağmen güzel günlerde kalır aklı...

su yüzüne çıkan yalanların aslında kocaman yalanlar değil, küçük su damlacıkları olduğunu görür... büyük yalanlar değil küçük ve pembe yalanlardır onu bu hale getiren...

arkadaş dost sohbetlerinde profosyonelce maskeler takar, güzel oynar rolünü...

en çok gülen, en çok konuşan, en çok eğlenen olmak ister kalabalıklar arasında...

ve yıkılmış gururnu onaracak yine kendisidir sadece. bunu başarabilmenin tek yoludur. "evet aldatıldım" demek. kendisiyle alay edebilmek..

aldatılan kadın büyür, büyüdükçe güçlenir... yaşı kaç olursa olsun, dünyanın en güzel kadını olur...

Yeni bir blog geliyor millet!

2010-01-08T02:45:00.000+02:00

Aslında daha çok erken ama sizlere duyurmadan edemeyeceğim. Yeni bir blog geliyor millet. Çok sevdiğim bir kaç blog arkadaşımla örgütleyenerek böyle bir oluşumun içine girmiş bulunuyoruz. Şu an için tema ve görsel çalışmalar sürüyor, "öyle olsun aman yok o olmasın bu olsun" derken çok fazla zaman alıyor. Bu kollektif blogta, her telden haberlere, görsellere, gündeme dair sokup sokuşturmacalarımıza, magazinden siyasete, internet ve sanal dünyadan bir çok konuya yer vereceğiz. Zamanla gelişip büyüen bir aile olacağımızı düşünüyoruz.

Bu kısa tanıtımdan sonra ben yüksek müsadelerinizle çalışmalara geri dönüyorum:)

sıkıntıdan nağmeler

2010-01-07T23:13:00.001+02:00

içimde bi huzursuzluk var sanki. ne yapsam olmuyor gibi. kalsam olmuyor gitsem olmuyor. yazsam olmuyor, konuşsam olmuyor. ağlasam olmuyor, gülsem olmuyor sevsem olmuyor, sevmesem olmuyor gibi gibi gibi...
aklımı, aynı an içersinde birden fazla yerlerde buluyorum. toparlayamıyorum kendimi. uykusuz geceler başa bela.
yarın biraz değişiklik yapıcam. monotonluktan sıyrılıp şöyle bi sokaklara caddelere çarşılara atmayı düşünüyorum kendimi. akşam da ozy le buluşup bişeyler yapıcaz. çok uzun zamandır ekiyordum onu, bu defa hayır diyemedim.
neyse, saat onikiye geliyor birazdan kalkıp kendime domates çorbası yapıcam. canım nasıl çekti anlatamam. mmmmm bide üstüne mis gibi peyniri bastımmı deymeyin keyfime...

buda nerden çıktı? demeyin. canım sıkılıyor. hemde çok. gece vakit geçmiyor. düşünüp düşünüp canımın bişeyler çekmesini sağlayıp sonrada kendimi mutfağa atıyorum. hem yaparken hem yerken kafam dağılıyor. merak etmeyin, öyle zamansız yediğim yemekler bana gıdım kilo aldırmaz, metabolizmam alışkın böyle saçmalıklara, o yüzden de abuk tepkiler vermez.

ha bide bu gece şeye çok güldüm lan. bursada emniyet müdürlüğü ve kaymakamlık soyulmuş. derin bir yuh çektim en dışımdan. güldüm. hemde çok. sinirlerim bozuldu.

Aşk

2010-01-07T22:48:00.001+02:00

Bir mahkeme kurulsun adıma,gözlerine bakma cezası verilsin müebbet.Alınırken bu hapise, kapıda özlemini duydukarımdan biri olsun,bütün renklerimi emanet alsın..Bileklerimde kokundan bir kelepçe...(bileklerim sızladı kurarken bu cümleleri)

Demir parmaklıklarım tenin..çok soğuk..Sıkı sıkı tutunuyorum,yaktığın avuçlarımın içinde,sarsıyorum!

"Çıkartmayın beni burdan..!"

Her bir parmaklığa tek tek üşüyorum..Nihayetinde zamana yenik düşüyor aklım,hapsindeyken..Aklımı aldığını sanma,ben veriyorum onu da...Böyle bir yerde ihtiyacım yok.Fazladan bir kalp getirmek isterdim yanımda,ama senin yoktu doğru ya!

Çok geçmeden sabıka kaydıma işlenmiş suçum.Bomboş bir sayfada tek kelime..

"AŞK"

Ve bir zarfa koyulup,adrese teslim istedim...Şuanda bana suç ortaklığı etmektesin..Seni bileklerimi sızlatırcısına,ölürcesine üşütene kadar,gözlerimden gözlerini ayırmayacağın her an için bekliyorum!Gelirken siyahını emanete bırak...Ben ikimize yetecek kadar aldım bu gece..

Kankam olmadan asla! :)

2010-01-06T17:58:00.001+02:00

Dün gece yine sabah saatlerine doğru artık uyuyamamaktan bithap düştüğüm anlardı. uzun zamandır kendimi manastıra kapatmış gibi yaşadığım için (sadece geceleri dışarı çıkan yarasa tanımı da farklı versiyonum) ne kitap kalmış okunacak nede izlenecek film. İnterneti biraz kurcaladıktan sonra izlemediğim bir film buldum. "Bride Wars" 2009 yapımı bu film aslında çok fazla kızsal bir durum. Çocuklukları boyunca planladıkları gibi bir evlilik töreni ile evlenip birbirlerinin nedimeleri olacaklarının hayalini kuran iki kız arkadaşın hikayesi. İkisininde hayali New York’un en ünlü düğün mekanı The Plaza Hotel’de evlenmektir. Ancak bu mekanda tek bir boş gün kalmıştır ve ne yazıkki bir yanlışlık sonucu ikiside aynı güne tarih alabilmişlerdir. New York’un en ünlü düğün mekanı The Plaza Hotel'nde evlenmenin hayalinin yanı sıra, birbirlerinin nedimeleri olacaklarınıda düşünürsek ikisinden birinin düğününü ertelemek zorunda kalacaklarından, ve ikiside bu duruma yanaşmadıklarından dolayı düğün telaşı tamamen bir yarışmaya dönüşmüştür, üstelik nedimesiz...

Filmin sonuna gelmeden burda kesmek istiyorum. Aslında bu tarz filmlerden çok hoşlanmama rağmen kendimi bi an filmin içinde buldum. Düşündümde en yakın kız arkadaşım olmadan düğün telaşının heycanın büyük bir kısmı malesefki kayboluyormuş. Çocukluklarından beri birbilerinin hayalini ezbere bilen iki kız arkadaş için oldukça zor bir durum. Ve oldukça duygusal sahneler var. Hayallerini ertelememek için en yakın arkadaşıyla yarışarak onun fikirleri desteği paylaşımı olmadan aslında bu işlerin ne kadar zor olduğunu anlatıyor. Birlerine çok bağlı olan bu iki arkadaşın duygusal ve komik hikayesi beni tuhaf bir şekilde etkiledi. İzlemeyenleriniz varsa kesinlikle boş bir vakitinizde izlemenizi tavsiye ederim. filmi izledikten sonra en yakın kız arkadaşınızı arayıp, sesini duyma ihtiyacı duyabilirsiniz ;) şahsen ben kendisini sabahın 4ünde aramaktaydım :)

2010-01-06T01:14:00.000+02:00

şurup içmenin yaşı yokmuş üstadım. bu sinecod ben çocukkende acıydı, eşşek kadar kız oldum hala acı. çocukkende anneme bi saat ağzımı açmazdım eşşek kadar kız oldum hala bi saat açamıyorum.(evet şurubumu hala annem içirir, çünkü bana bıraksa hiç bi zaman içmeyeceğimi bilir)

sigara öksürüğe iyi geliyormuş anne sen bilmiyosun! :)

2010-01-05T16:40:00.001+02:00

hastayım. haftasonu tam iyileşecek gibi oluyordum kii, hoooop diye gecelere akınca, senmisim soğuk soğuk darkları yuvarlayan diyerekten şak diye yapıştı boğazıma öksürük illeti. hele birde duş almadan sokağa çıkamayanlardansanız benim gibi vay halinize o zaman. ha bide sigara faktörü var. insan hastayken sigaranın tadını bir türlü alamaz, içerken o dumanı neresine çektiğini bir türlü anlayamaz ama buna rağmen her zamankinden daha çok çeker ya canı aynen o moddayım. bardak bardak ballı ıhlamurları içerken, bir yandan da sigara içmek nasıl bir ironidir biri bunu bana ve anneme açıklasın!!

öperim.

Artık çok geç !

2010-01-04T18:51:00.000+02:00

barın her zamanki köşesine tam yerleşiyorduk ki, cep telefonum çalmaya başladı. arayan harun'du. -nerdesiniz? dedi. söyledim. bi kaç dakika içinde geldi. . yanında bir arkadaşı vardı. saat henüz erken olduğu için mekan boştu. barın köşesini dönmüş dört kişi biz vardık. içkilerimizi söyledik ve ordan burdan sohbet etmeye başladık. duvar dibinde tuna yanında ben ve diğer yanımda harun... öyle havadan sudan konuşuyoruz tabi. işlerden ordan burdan arkadaşlardan falan... ben aynı eskisi gibiydim. gülüyorum, espriler yapıyordum... hatta bir anönce müziğin volumu yükselsinde dans edeyim diye sabırsızlanıyordum. tabi bu arada harun'un tavırlarıda gözümden kaçmıyordu. çok fazla gereksiz bir ilgi içerisindeydi. bir ara lavobaya gitmek istedim ille ben götüreyim seni dedi ve yanımda geldi. sonra yine eskisi gibi içkimin yudumlarını saymaya başladı fazla içmemem için, hep yaptığı gibi! şişenin yarısına geldiğimde, elimden alıp o devam etti. sigara içmeye kapıya çıktığımda sigarasını ve içkisini alıp hemen arkamdan geliyordu. konuşurken sürekli gözlerinin içi gülüyor, ve ikimize dair konuşacak bişeyler arıyordu... bana yaptığı onca şeye rağmen hala nasıl hiç birşey olmamış gibi davrandığıma şaşırıyor, diğer taraftanda utanıyordu. anlamak çok zor olmuyordu. ilerleyen saatlerde arkadaşlar gelmeye başladılar tek tek. önce tuna'nın sevgilisi geldi. sonrada diğerleri. müzik başladı ve ben yavaş yavaş ısınıp dans etmek için kalktım bardan. harun'un taburesinin hemen yanındaydım. eskiden de tek başıma dans etmemden hoşlanmazdı. bütün dikkatiyle, sağımdan solumdan geçenlerden beni kollamaya çalışıyordu... daha sonra kendisi de kalktı ve birlikte dans etmeye başladık. bu defa arkadaşlar pür dikkat bizi izliyordu. benim bakışlarımda ki ifade "ne bakıyorsunuz, olağan üstü birşey yok" anlamında gayet ruhsuz ve sevimli bir ukalalıktaydı. harun ise gözlerini gözlerimden çekmiyordu. fotoğraflarımı çekti, fotoğraflarımız! çekildi. o barın o taburelerinde sevgiliyken çekildiğimiz belki yüzlerce fotoğrafımız vardı...
gecenin sonuna doğru harun'un da arkadaşları katıldı. sonra biz tuna ben ve sevgilisi gitmeye niyetlendik. harun'un arkadaşları daha yeni geldiği için bir an bocaladı. bi etrafına bi saatine bi bana bakınıp durdu biz toparlanırken, "-bekle birlikte çıkalım, yada istersen seninle gelebilirim" dedi. "-gerek yok, sen arkadaşlarınla ilgilen yeni geldiler ayıp olmasın" dedim. peki o zaman deyip kapıya kadar çıktı bizimle. tuna ve sevgilisiyle vedalaştıktan sonra beni sona bıraktı. sarıldı, bende ona sarıldım, tamamen ruhsuz bir hamleyle yanağından öperken, rujum iki yanağında da parladı.. gülümseyerek yanağındaki rujumu sildim, "yinemi yaptın" dedi gülümseyerek. evet dedim bende gülümseyerek. "keşke yine....." diye bir cümle kuracakken, "saat epey geç oldu harun'cum, sana iyi eğlenceler" diyerek, lafının devamını getirmesini engelledim. onu barın kapısında bırakarak tunaların yanına doğru yürüdüm. yağmur başlamıştı, sicim gibi yağıyordu.... ve sonunda artık sarhoş değilmiş gibi yapmayı bırakabilirdim.... taksiye binene kadar arkama bakmadan yürüdüysemde, taksinin kapısını açarken istemdışı bi şekilde kafamı çevirdiğimde, duvara yaslanmış bi şekilde hala arkamdan baktığını gördüm. evet "saat epey bi geç olmuştu!"

bekleme süresi...

2010-01-02T17:02:00.000+02:00

hoffff, kafam kütük gibi, bi kase boyayı kafama boca etti annem, kulaklarım dahil alnımın ortasına kadar simsiyah boyalar neredeyse vücudumun heryerine sıçradı. annemle müthiş bir savaş verdim. her yerim boya oldu. gece dışarı çıkıcam ve umarım alnımda ve kulaklarımda öbek öbek siyahlıklarla çıkmak zorunda kalmam. doğum günü iptal oldu. bu yüzden free takılıp eğlenicekmişiz bizimkilerle. az öncede bi yandan tuna aradı ne program yapalım akşama diye. bu arada akşam harunda gelicek. dün akşam üstü aradı beni yeni yılımı kutlamak için. konuştuk biraz havadan sudan. beni çay içmeye çağırdı ama ben tam o sırada manavdan domates seçmekle meşguldüm. hoş müsait olsamda gitmeyecektim zaten. -yarın sem'in doğumgününe gelirsen orda görüşürüz zaten dedim. o da -gelicem, orda görüşürüz o zaman. dedi. bu akşamki iptal olan doğum günü kutlamasına, doğum günü sahibi arkadaş sem dışında herkes geleceği için o da planını bize göre yapmış. ne tuhaf geçen sene bu zamanlar sevgilim olan adam, daha sonra beni önce aldatıp sonra terkeden adamla, sanki telefonda konuştuğum kişi aynı kişi değil gibi. sanki hiç sevgili olmamışız, o beni hiç aldatmamış gibiyiz. hiç bir duyguya sahip değiliz birbirimize karşı. arkadaşlık desen o da mümkün değil. sadece yıllardır hiç ayrılmadığımız arkadaş grubumuza zarar vermemek adına birbirimize hiç bir şey yaşamamış numarası yapıyoruz. beynimizden o dönemi silip atmış gibiyiz. tuna harun'un son zamanlardaki tavırlarını tekrar bana yanaşmaya çalışıyor gibi yorumlasa da, bu duruma pek mahal vermemeye çalışıyorum. onu affettiğimden beri bütün öfkem hırçınlığım geçti. ne ona karşı bir sevgim ne heyecanım ne de nefretim var. sanırım her kes bunu iyi anlamalı, yada anlatabilmeliyim. çünkü tekraren yapılan yakıştırmalar beni hepsinden uzaklaştırıyor....
neyse saçımın bekleme süresini de bu yazıyı yazarak geçirdim. şimdi gidip önce saçımı yıkayıp sonrada duş alıcam... çıktıktan sonra daha hazırlanıcam, saçlarım ojelerim kıyafetlerimmmm... ooofff umarım yetişirim hadi ben kaçtım. öpito....

Başka uzaklar

2010-01-02T01:53:00.000+02:00

-sanki, zaten yanımdaymışsın da, yanımdan kalkıp gidiyormuşsun gibi... başka bir uzağa....

Paran kadar "popo" elleyebilirsin...!!! Taciz 69 TL.

2010-01-01T19:37:00.000+02:00

Gel vatandaş, bu memlekette taciz 69 TL. Bastırırım 69Lirayı yaparım tacizimi diyorsan gel !!! Bizim buralarda sadece düşünceye, fikre ceza var. Paran kadar "popo" elleyebilirsin...!!!

Yersen...!

hadi benim recebim recebim, açıverde görelim :)))))

2010-01-01T15:38:00.000+02:00

bir vido ile bir şarkı anca bu kadar güzel ve isabetli olabilir... sabah facebookta izledim ve izlediklerim sinir bozucu olsada oldukça eğlenceli bir video olmuş....
mutlaka izleyin, izletin, ve paylaşın derim :))

RECEBİM - Kürt Açılımının Perde Arkası
Yükleyen isiklar. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

yılın ilk yazısı

2010-01-01T01:36:00.000+02:00

geldi geçti işte, ne illetmiş şu yeni yıl tantanası... hala aynı yerdeyim işte bi değişiklik yok. telefonlarım çaldı sık sık. beni, internette ve evde olduğumu görenler panikle telefona sarılmışlar belli. işi nedeniyle bir süredir şehir dışında olan çok sevdiğim bi arkadaşım aradı saat 12 ye yaklaşırken, "nasıl yani? yıl başı gecesi ve sen evdesin?" dedi şaşkınlıkla... "evet eğlenmeye ve gece hayatına meyilim vardır ama ben hiç bir yılbaşını dışarda kutlamadım ki" dedim gülümseyerek. işlerinden falan konuştuk. bir kaç aydır orada olmasına rağmen ona yıllardır uzaktaymış gibi geliyor.. istanbul'u bir özlemişki sorma. "ne para ne pul hiç bişey istemiyorum, yeterki ait olduğum yerde yaşayayım" diyor. bıraksam ağlayacak telefonda nerdeyse... arasıra taksime istiklale çıktığım zaman onu arar, caddenin, insanların, tramvayın, dükkanlardan yükselen klasik taksim müziklerinin sesini dinletirim, delirir:) "seninle gezip dolaşmayı, sohbet etmeyi, hadi hazırlan geliyorum seni alıcam bişeyler içelim demeyi özledim" diyor. gitmeden önce son günlerde çok sık görüşememiştik, "acısını çıkarıcam, çok fena dağıtıcaz gelince" diyor. düşündümde özlemişim keratayı. onun aylardır işi ve otel odasında geçirdiği günleri düşününce hakkaten geldiğinde fena dağıtıcaz gibime geliyor... bende zaten yeterince eve kapatmıştım kendimi.... eskisi gibi ne güzel olurdu yine sabahlara kadar gezip dolaşıp fotoğraflar çekmek.... bencede gelmelisin şerbet....(ben ona şerbet diye hitap ederim)
onun ardından başka bir arkadaşım aradı, nişantaşında bi mekandalarmış, evde olduğumu söylediğimde, uzaktan bakınca dururmumun iyi görünmediğini, herkesin eski rapunzeli özlediğini söyledi.... ona da aynı açıklamayı yapıp, kendimi şöyle bi yokladım an içinde.... hiç gaza gelecek bi psikoljim yoktu.
ben böyle iyiyim şimdilik, dinleniyorum. yada kafam gürültüyü götürmüyor artık yaşlanıyorum başkalarına göre de kim bilir... ama bu dinginliği malesef cumartesi akşamı çok sevdiğim bi arkadaşımın doğumgünü kutlaması için bozucam. bütün eski arkadaşlar orda olucaz ve gece çok uzun sürecek bu yüzden... bu arada yarın saçlarımı tekrardan siyaha boyuyorum, sıkıldım yine bu karamel renk hiç yakışmadı bana. ne olursa olsun siyah saç bana yakışan tek renk....
herneyse,
yılın ilk yazısınıda yazmış oldum böylelikle...

Delirapunzel'den yeni yıl incileri (son)

2009-12-31T18:47:00.000+02:00

2009un son 6 saati ve ben sanırım grip sinyalleri veriyorum:( iyikide arkadaşların davetlerini kabul etmedim. annem bütün gece bana mis gibi ıhlamur vb. bitki çayları yapar, gayet ayık ama gripten bayık bi şekilde yeni yıla hoş geldin derim...
son 6 saat kala sizler için iyi dileklerde bulunup artık böğ getiren yeni yıl muhabbetlerine son vermek istiyorum....

ey ahali,

yeni yılda dilerim ki;

çok mutlu sağlıklı ve başarılı olursunuz...

ailenizi sevin,

dostlarınızı unutmayın,

sizi üzenleri affedin ama uzak durun,

çorapsız terliksiz taşlara basmayın,

sevgilinizi aldatmayın,

bazen, sadece ama sadece kendinizi mutlu edecek saçmalıklar yapın,

bile bile lades demeyin,

ismail yk serdar ortaç ve petek dinçöz dinlemeyin,

yiyin için eğlenin, dibini görmeyen top olsun, ama en güzel an larınızı unutacak kadar sarhoş olmayın,

kütüphaneniz büyüsün,

ütünün fişini prizde unutmayın,

hedefleriniz olsun, hayallerinizden vaz geçmeyin,

çok paranız olsun ama çok harcamayın, 2011'i düşünün,

radyodan falınıza şarkı tutun,

size mendil satmak isteyen hiç bir çocuğu geri çevirmeyin,

kendinizi yenileyin süslenin püslenin sık sık aynaya bakın, kendinizi sevin...

benden size düşenler bunlar... herkesin tekerleme yaptığı yeni yıl dileklerinden bende yok malesef... iyi yıllar...

öperim....

son yıllarda dinlediğim en uyumlu düet...

2009-12-31T16:58:00.002+02:00

Son yıllarda dinlediğim en güzel düet evet. Aylin Aslım'ın artık bir klasik olan şarkısı "Senin gibi" ve Cem Adrian'ın muhteşem performansı, iki sesin birbirine yansıttığı o muhteşem duygu.... O gece bende Hayal Kahvesi'nde olup bu muhteşem düeti dinlemeyi planlıyordum ama her zamanki gibi tuna'nın ekintisine uğradım. Gelecek performansta kesinlikle canlı dinleyeceğim....

Cem Adrian & Aylin Aslım - Senin Gibi from cem adrian on Vimeo.

maybe one day....

2009-12-31T00:52:00.000+02:00

maybe one day....

daha önce yaptım, yine yaparım / cem adrian - nereye gidiyorsun

2009-12-30T22:13:00.002+02:00

Cem Adrian - Nereye Gidiyorsun | İkilem Canlı Performansı
Yükleyen turkdsgn. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

ikibinondan

2009-12-30T21:07:00.000+02:00

kızıyorum ama...

2009-12-30T16:31:00.001+02:00

*bu ülkede öğrenciler eşşek eti de yedi, oysa at etine daha yeni yeni alışabilmiştik!
*arka sokaklar dizisinde neden bütün operasyonlar mutlu sonla biter? neden bütün cinayetler çözüme ulaşır? bu dizi nerde hangi ülkede çekiliyor? bil bilen var mı?
*recep ivedik 3 geliyormuş!! allah sizi bildiği gibi yapsın!!! recep tayyip erdoğana da bi film çekilsin, rekabet artsın!!

Giydirin beni

2009-12-30T14:19:00.001+02:00

Kendini elma sanan bir portakalım
Isırılmak için bekliyorum soyulmuş kabuğumla
Vitaminimi ,kaybettim kabuğumda kaldı herşeyim
Giydirin beni, üşümekteyim...

sadece bir şarkı yeter

2009-12-30T02:39:00.003+02:00

gecenin yarısı
evin odanın, ortası.
bir şarkı duyarsın
biri küfür eder saki kulaklarına.
geçmişe parandeler atarak
yol alırsın hatalarına
kaybettiklerine....
gecenin yarısıak(a)mayan binlerce gözyaşı...

o vakit...

2009-12-29T23:33:00.000+02:00

bazen sıkılırım bende...

sonra asarım sıkıntımı duvarda bir yere...

neden?

evo'dan kalan...

peri.

yememekteyiz!

2009-12-29T23:00:00.000+02:00

zorla izlemek zorunda kaldığım her yemekteyiz yarışmasının ardından, gördüğüm her yemeği yapma ve yaptırma isteklerim sonucunda annem artık bu yarışmayı izlemiyor. sanırım başardım :) yaşassın:)

blogcularda insan / blog yazarlarının msn sorunsalı

2009-12-29T20:28:00.003+02:00

şu msn muhabbeti beni darlandırmaya başladı son zamanlarda. kendi şahsi msn adresimi çok sık açmıyorum artık, yada aklıma gelmiyor, yada yazışmaya değecek çok kayda değer konular ve insanlar görmüyorum belkide. blog için kullandığım bir adresim var, o da çok sevdiğim bazı blog dostlarımla ara sıra sohbet etmek için açıyorum. tüm bunların dışında çok tuhaf şeyşerle karşılaştım şimdiye kadar. biraz onlardan bahsetmek istiyorum. bu gün bi zat eklemiş, haliyle kabul ediyorum adresimin sadece blog profilinde yayınlandığı için. ve haliyle sorulan sorulara verilen selamlara cevap veriyorum..
adamın biri sırf eski sevgilisinin "msn nick"i de rapunzel diye eklemiş beni. bide diyorki tesadüfe bak!!! adını söylüyor, memnun oldum diyorum bütün sıkıcı nezaketimle, "konuşsan bende memnun olucam" diyor. adımı soruyor, "blogumdan geldiğine göre ismimi söylemeyeceğimi bilirsin" diyorum. ve arkadaş bombayı patlatıyor; (18:57) sinan,,,,,,,!!!:offfffffffff
kıme sarıcam benyaaa
sende konuşmuyosun....

"amann kardeş gözünü seveyim bana sarma" diyorum!!!!

hatta üzerine vazifeymiş gibi (eski sevgilisinin nicki! rapunzel olduğu için olsa gerek) "bence nickini değiştir, aynı trajediyi bi daha yaşamak istemiyorum" diyor. hey allahım sen bunları boş beleşe mi yaratıyorsun sırf angaryadan iş olsun diye. ne trajedisi ulan. blogumdan geldiğin için saygı duyup kabul ediyorum, selam veriyorum.... sanane benim ismimden ayrıca o benim nickim değil, ismim, gerzek!!! sonra lafı fazla uzatmadan "sana başarılar kardeş, iyi akşamlar" diyerek sinirlerimi daha fazla zıplatmamak adına engelliyorum vatandaşı. bu nedir yahu, nasıl bir fantezidir, sırf eski sevgilinin nickine benziyor diye ekleyip, lafım ona "aynı trajediyi yaşama" hayalleri. elemanı silip engelledkten sonra hırsımı alamadım yazayım dedim. sonra bu eleman tekrar başka bir adresiyle ekliyor, neymiş efendim çok "ukalymışım". töbe ya. sen bana sabır ver. yahu bunca zamandır blog yazarım kime ne uklalığım olmuş, kiminle atışmam, kiminle kapışmam olmuş. hiç bilirmisiniz buradan her hangi bir blogcuyu yerden yere vurupta haklı veya haksız yorumlar yapıp, ukalalık yaptığımı? pes diyorum artık. okumayın kardeşim. evet sizin gibilere ukalayım, agresifim. beğenmediyseniz alayınıza kasımpaşa....
aslında nicedir bahsetmek istediğim bir konuydu bu. sizede olmuşmudur bilmem, blogu adına msn kullanıp yayınlayan arkadaşlarında başına gelmiştir eminim. kendisi blog yazmayıp, kendince seçmiş olduğu özellikle kadın blogçuları ekleyip, "aa sen insanmısın merak ettim o yüzden ekledim" di. gibilerinden cümleleri duyduğum çok olmuştur. yada "hakkaten delimisin?" soruları... - evet annem kafama huni takıp sokaklarda geziyorum bakın ben deli rapunzelim- diye. saçmalıkların son demlerini ne olur yaşatmayın bizlere. bizde sizler gibi sıradan insanlarız. kaşımız gözümüz kulağımız var. tek farkımız blog yazıyor olmamız.
tabiki tüm bunların dışında, kimisi blog yazarı olup, kimisi blog yazmayan ama takip eden bir çok insandan iyi yada kötü çeşitli tepkiler, eleştiriler, sorular alıyorum. hatalarımı söyleyenler, yada herhangi bir konuda benimle ilgili merak ettiği soruları olanlar, yazmadığım zamanlarda "nerdesin" diye soranlar.... bunların hepsi çok güzel evet hepsinede eksiksiz yanıt veriyorum, eleştirileri değerlendiriyorum ama insanların yazdıklarının ve yaşadıklarının üzerinden yada saçma sapan isim trajedileri üzerinden vaktimizi alıp abuk sabuk konularda eğlenmelerine tahammül edemiyorum. sırf böyle saçma sapan insanlar yüzünden msn adresimi profilden kaldırmayı düşünmüyor değilim. böyleleri insana değil msn blog kapattırır. akşam akşam ne yazacaktım, neler çıktı ortaya. uyuz oldum yahu. hiç bir şey yazasım kalmadı iyi mi!

galata köprüsünde bir yılın son pazar günü

2009-12-29T00:37:00.003+02:00

dün, bir süredir üzerinde çalıştığım bir proje için dışarı çıktım. çok yakında tam ellialtı tane çocuk sahibi olacağım. düşündüm, düşler kurdum, çocukları düşündüm, etrafımda gülümseyen koşturan oynayan, boynuma boğazıma sarılacak benimle oyunlar oynayacak çocukları düşündüm. bir kaç kişiyle görüştüm. beşiktaştaydım. işimi halledip döndüm. dönerken arkadaşlara beni galata köprüsünün karaköy girişinde bırakmalarını istedim. arabadan inip köprüde balık tutan insanların arasından yürüdüm, etrafa bakındım. lodos vardı. yüzüme yüzüme yerken o insanı sersemleştiren rüzgarı, çok şey düşündüm. son zamanlarda düşünecek ne çok şeyim olduğunu ve ne kadar çok şey düşündüğümü düşündüm.. başımda şapkam, özgürlük isteğiyle uçuşan saçlarım ve ceplerimdeki ellerim. ne kadar yalnız olduğumu düşündüm. kocaman bir şehirde, bütün kalabalığına, onca arkadaşına dostuna rağmen yapayalnız kocaman bir kız, yada küçücük bir kadın... yalnızlığıma bahaneler aradım. kendimi nasıl bu kadar yalnızlaştırabildiğime şaşırdım. tekrar düşündüm çocukları, mutlu oldum.

yeni bir yıla üç gün kala, şimdiye kadar yaptıklarımın, bundan sonra yapacaklarımın teminatı olmayacağına dair söz verdim içimdeki yalnızlığa.

Bizim Mahalleler

2009-12-25T15:49:00.004+02:00

biliyormusunuz oturduğum yer hala eski bir mahalle. şehir hayatının kozmopolitikliğinde yaşamayı hiç bir zaman sevemedim. bir zamanlar işim nedeniyle ailemden ayrılıp çok lüks bir sitede dubleks bir dairede oturuyordum, ev arkadaşımın arabası vardı. markete bakkala gitmemiz gerektiğinde ya arabayla yada taksiyle çıkar, alışverişimizi koskocam reyonlardan yapardık. sıkılırdım. aklım çocukluğumdaki o ara sokaklara giderdi. bir anda kasadaki seslerle kendime gelirdim. üç yıl kadar sürdü buradaki mazim. sonra koşa koşa baba evine döndüm. çocukluğumda da mahalle arası bi sokakta büyüdüm. bir sürü arkadaşım vardı. kızlı erkekli oyunlar oynardık. akşam hafiften inmeye başladığında nedense daha bir kıvama gelirdi oynadığımız oyunların keyfi. babalar ellerinde ekmek poşetleriyle birer birer eve girmeye başlarlardı. bizi elimizden tutup "hadi hava karardı artık eve gir" dediklerinde, "biraz daha baba" deyip oyundan kopamazdık. yaz akşamları kimimiz balkonda kimizimiz bahçesinde kimimizde penceresinde ertesi gün oynayacağımız oyunların hayalini kurardık. komşuluklarımız iç içeydi. gak deyince alt komşu guk deyince üst komşu koşar yetişirdi derdimize. insanlar birbirine sahip çıkardı. bu yüzden kendimi çok şanslı hissediyorum yaşım ilerledikçe. mahalle hayatını doyasıya yaşayabildiğim, bütün oyunların kurallarını hala ezbere bildiğim için. o mahalleden, o çocukluk günlerinden kalma dostluklara sahip olabildiğim için.
geçen pazar gününden beri evden çıkmıyorum, bu yüzden de sadece günlük sigara alışverişim ve annemin bi kaç siparişini almak için çıkıyorum dışarı. farkettimde şu an oturduğumuz mahallede aynı çocukluğumdaki gibi, mahalle kasabı, mahalle bakkalı, terzisi, manavı, berberi küçük küçük dükkanlarda her gün aynı insanlar aynı yüzler içerisinde.... öyle hepsinin tıkştırıldığı kocaman reyonlar yok. hepsinin ayrı bir kültürü, sohbeti, tarzı, dili, hüznü sevinci var. adım adım ilerlerken sokakta içime çektim sokağın kokusunu, çocukluğumu, kaldırımların kokusunu...
kokulara karşı zaafı olan bi insan olarak her şeyi kokulandırabilme özelliğine sahibim (kokulandırmak!) insanların ve objelerin dışında şehirlerin hatta her sokağın kendine has kokuları olduğunu düşünürüm. düşünmekle kalmaz koklar, tanırım. bu koku büyük sitelerde, bir apartmanda 40 kişinin oturduğu, her daire başına 2 kişi hesab edildiğinde en az 80 kişinin aynı çatı altında yaşadığı, ama yan komşusunu bile tanımayan insanlardan gelen koku sadece kaos oluyor. aynılık, samimiyetsizlik, selamsızlık, tanımazlık, aymazlık halinde.
velhasıl bu gün bakkala gidip sigara ve ekmek aldım, kasaba girdim kıyma aldım, kasap amca babama selam söyledi. sonra terziye bıraktığım annemin yolladığı kenarları çekilecek kumaşları aldım, borcumu sordum terzi amca "sen git, ben babandan alırım borcunu" dedi boynundan asılı gözlüklerinin üstünden bakarak. manavın önünden geçerken de karışık meyve aldım biraz hepsininde gönlümce tadına baktım tezgahın başında. manavın minik çırağının saçlarını okşadım. parayı uzattım "bereket versin abla" dedi. gülümsedik. üstümde pijamalar, üzerimde palaspandır bi mont kafamda ponponlu bir şapka, kulağımda mfö şarkılarıyla hafif hafif çiseleyen yağmurun altında evime doğru yürüdüm. sokak toprak kokmaya başlamıştı. evin önüne gelince durdum basamaklara oturdum poşetteki elmalardan en kırmızısını çıkartıp ıssırdım. duvara yaslanıp sokağın kokusunu içime çekip çocukluğumu özledim, çocukluğum beni özledi.....

ıptıs ıptıs cıbıl cıbıl

2009-12-25T03:42:00.002+02:00

sözleri en hüzünlü, en acıklı şarkıların bile altına ıptıs ıptıs ritim koyup, sonrada dans eden cıbıl cıbıl hatunlarla klipleştirilmesine de li ri yo yo rum!

2009-12-25T02:59:00.003+02:00

saat uc sulari. uykum yok. odamdan cikip oturma odasina geldim. televizyonu actim. cay makinesinin dugmesine dokundum. koltuga uzandim. biraz televizyona biraz duvarlara bazende saate baktim. yoruldum. saat uc. sabaha daha cok var. hos sabah oluncada ayni seyleri yapicam. deliriyormuyum neyim. ayni kaseti basa sariyor birileri sanki surekli. cay isinmistir bi bardak cayiceyim bari sigaram yalniz kalmasin.. yok yok iyiyim. delirmiyorum. yada herneyse. henuz..

yüksek voltajda torpil enerjisi

2009-12-24T15:40:00.007+02:00

bu gün çok tuhaf bir hava var dışarda. kapalı, karanlık grimsi ama sıcak. ılık bir rüzgar rahatsız etmeden sinsice yalıyor insanın yüzünü. yapılacak hiç birşey yok. haftanın en silik günlerinden biri. perşembe.
geçenlerde tanıştığım oldukça nüfuzlu biri sayesinde,en çok satan gazete ünvanına sahip gazetelerden birine girebilmek için torpil aldım. adam yanımda telefon etti gazetenin yetkili kişisine. bana telefonunu verdi, kendinde konuş cv ni yolla dedi. daha sonra o yetkili kişiye ıkına sıkıla telefon edip mail adresini aldım. bu gün cv mi yolladım. yani anlayacağınız yüksek voltajda torpil enerjisi ile çalışan dişlilerin arasına bende girdim. ve beklemeye başladım. hadi hayırlısı...

kendime itiraflarımdır... üzerinize afiyet, alınmayınız

2009-12-23T18:39:00.006+02:00

buldum abi. benim bir sorunsalım var. yazmak istiyorum- ki yazıyorum zaten şu an, başladm yani.. amaaan neyse...
bunlar çeşitli takıntılarım, dengesizliklerim ve çelişkilerim

bir şarkıyı yüzlerce defa tekrar tekrar dinleme özelliğine ve bunu tekraren dinlediğmi farkedememe özelliğine sahibim.

istisnasız her akşam bıkmadan patlamış mısır yerim.
her gece yatarken "yarın sigarayı bırakabileceğimi" düşünüp, kahvaltının ardından ilk sigaramı keyifle içerim.
çok beğendiğim saç rengimi sırf özlemek için başka başka renklere boyatır, daha sonra büyük bir heycanla eski kendi rengime dönerim..
evdeyken dışarı çıkmak isterim, dışardayken evimi özlerim.
dışarı çıktımmı günlerce gelmez, eve girincede günlerce dışarı çıkmam.
yemek yapmasını bilemem, ama damak zevkim çok kuvvetlidir. bu yüzden gurme olduğumu söyleyenler bile olmuştur. şaşarım!
genelde depresyondayımdır ama çevremdeki kimseyi bunaltmam. mutsuzluğum gizlidir.
arkadaşlarım beni çok iyi tanıdıklarını düşünürler oysa onları tramvalara uğratacak gizli sırlarım vardır.
fal baktırır, günlük burcumu okurum, dakikalar geçmez ki unuturum.
kumbara alır içine yedek sigara zulalarım.
hoşgörülü ve anlayışlıyımdır. ama kıskançlığım ürkütücü ve can yakıcıdır.
ağlarken gözyaşlarımın akmamasını sağlayabilitem vardır. ben istemessem hüngürsemde akmazlar!
zil zurna sarhoş olurum, ayııkken de içmesini bilmeyen insanlara uyuz olup laf sokarım !
hiç birinden ders almadığım halde, bütün dünya müziklerinde hatasız dans edebilirim. pistlerin ve sahnelerin dili olsada konuşsa!
ilkokul 2. sınıfta "öğretmenim biz dünyanın içindemiyiz? dışındamıyız?" sorusunu sormuş yegane varlığım.

ve dönelim çocukluğuma.

on aylıkken konuşmaya başlayan, buna rağmen 3 yaşına kadar altına sıçan, 4 yaşında okuma yazmayı öğrenip askerdeki amcasına mektup yazan, 5 yaşında kaybettiği dedesinin yüz mimiklerinden ses tonuna kadar herşeyini an be an hatırlayan... hala dünyanın neresinde olduğuna karar veremeyen bir sorunsalım!!!!

üretim hatası

2009-12-23T17:28:00.005+02:00

çocukluğumda başladı sanırım yanlış tercihlere olan meyilim, ilk gençlik yıllarımda devam etti. hatalarından ders alamayan insanlar arasında ilk sıralarda oldu yerim. şimdi kurula kurula oturuyor olmanın pişkinliği ile... geriye dönüpte düzeltemediklerim yük oldu sırtımda. her adımımda tökezledim. düştüm, kalktım sırtımdaki yüklerle. kendime, başkalarını affedebilmeyi öğrettim de bir kendimi affedemedim. bu yüzdendir kendime acımasızlığım....

saç boyamaca

2009-12-15T16:00:00.003+02:00

bu gün saçımı boyamaya karar verdim. yaklaşık 2 hafta önce karamel tonuna yaklaşmıştım, şimdi bi kaç ton daha açıcam.

gibi....

belki akşam kızlarla buluşur bi kahve içeriz. bi miktar kabuğumdan çıksam iyi olacak. biraz sohbet, biraz dedikodu, biraz gülmece, biraz hava değişikliği iyi gelir, belki bişeyler değişir...

yarın başka bir gün olabilirmi bilmiyorum

2009-12-13T00:14:00.004+02:00

kaç gündür aynaya bakmıyorum bilmiyorum. makyaj yapmayalı, saçlarımı taramayalı, bu gün ne giysem diye düşünmeyeli kaç gün oldu bilmiyorum? kafamı bir yerlere vurmuş gibiyim. aslında çaktırmayın boşvermişim çoktan herşeyi. kendimi dinlemekten vazgeçtim. ne halim varsa görüyorum, kendimi sorgulamıyorum, iyi poliste yok, kötü poliste yok. penceresi apartman boşluğuna bakan odamda yağmurlardan haberim yok. duvarlarımdaki fotoğrafların anılarını düşünmek beni epey bir oyalıyor. her baktığımda başka başka şeyler hatırlıyorum. okuduğum kitaplara öyle kaptırıyorum ki kendimi bittiği zaman kızıyorum. babam çok fazla çay içtiğime kızıyor, işin gerçeği çay ve kahveyle birlikte çok fazla sigara içtiğime kızıyor. arkadaşlar arayıp biryerlere çağırıyorlar, o kadar çok boş vaktim varki bu yüzden hiç birine yetişemiyorum. anlamıyorlar. geçenlerde odamdaki eşyaların yerlerini değiştirdim, her köşeden bir sürü hatıra fışkırdı yine. özel olanları küçük bir sandığa koyuyorum. bir başkası baktığında neden hala saklıyor olduğuma anlam veremeyecek alışveriş fişleri bile var içlerinde.

evo, bir arkadaşının 5 yaşındaki oğlunun doğum günü partisine giderken, hediye almak için girdiği oyuncakçıdan bana da bir bebek alarak çıkışını hatırlıyorum. o kırmızı şapkalı, kel ve mavi gözlü bebek karşımda duruyor. evo ve o günler benden çok uzaklardayken.

sonra duvarda asılı duran mantar panoya bakıyorum. ne çok sinema, konser, otobüs ve uçak bileti asmışım. anı sapıklığı değilde nedir bu! insan neden bu kadar ısrarcı olur hiç birşeyi unutmamaya. geçmiş, geleceğin gürültüsünü bastırıyor böylelikle. zaman tünelinde geri adımlarla ilerleyen bir budalayım ben evet.

ve,
yarın başka bir gün olabilirmi bilmiyorum.
geçmiş anılarında bu kadar yoğun yaşayan birinin, en yakın gelecek hakkında bir fikir sahibi olmaması normal değilmi?

kişisel msn iletisi :)

2009-12-10T12:18:00.001+02:00

bi arkadaşımın msn kişisel iletisinde gördüm ;)

DeliRapunzel

uzun bir aradan sonra... merhaba....

Dengesiz Replikler

Bir ölüye medyanın son kurşunu!

Küf Project - Muzur Gerilla Gururla Sunar....

Tunalı Hilmi Caddesi üzerindeki 3 adet duraklama yapılmaz tabelasını yekpare bir sticker hamlesiyle barış işaretine çevirdiler, mesajları ise şuydu;

"Tüm alevilere, sünnilere, şeriatçılara, laiklere, emeklilere, emo’lara, artistlere, ateistlere, metalcilere, damarcılara, punklara, memurlara, sağcılara, solculara, bilumum futbolculara..

Savaşmak yerine sevişmeyi tercih ediniz,Hepinize “bir orman gibi kardeşcesine” günler dileriz." dediler.

Yine bunlarla kalmayıp GO PAŞA tabelasını, manidar bir şekilde TOSUNPAŞA'ya çevirerek alması gerekenlere bir mesaj daha verdiler.

İncir Reçeli

Bir Kadını Tanımak

Tam Zamanı

Can Yücel

(Gecenin bu saatinde, belkide TAM ZAMANIDIR diye paylaşmak istedim)

çarşı depresyonda!

hay bin depresyon!!

DeliRapunzel'in Blog Macerası ve İstasyon Cafe

aşk tesadüfleri sever evet ama mutlu sonları asla

bir gönderilmemiş mektup daha....

son gelişmeler....

Sorunsalım şudur ey ahali; Evli Erkekler!

Bazen

kaytarmak lazım bazen!

insan olmak yetmiyor... superman olmak lazım bazen....

mektubum var sana...

rüya

ve tavşan, dağa siktiri çeker....

Yaşamdan geçtim, kentlerden de...

yaşıyorummm

torpil

tayyip mayyip ? :)

Kaçak....

Ruhum bokunda boncuk arıyor....

Bu zevki Teyyip'e yaşatmayalım!!!

İstasyon Cafe'ye taze kan yazarlar aranıyor...

saykolamalar

"yaNlızlık"

Bütün CV lere kafam girsin!!! Vol. -II-

yine bir iş görüşmesi...

Kalbim Ege'de kaldı....

saat 05.00, Telefonda ruh hastası takıntılı bir sapık!!!

ayaküstü konuşulan son dakika planlanan kısa-cık tatil planım...

gergin, asabi, huysuz, sevimsiz ve hırçınım bu gün.

Bütün CV lere kafam girsin!!!

Celly Gelince Yapılacaklar

başlık yok

polemik

ekşisözlük; "böyle birşey yok ama olabilirde"

içime kaçmış çeşitli ruh hallerinin kavgası var bu gece...

Yaz dizileri ile birlikte yine ergen sorunsalımız da arttı!!!

Hayatın benden aldıklarını neresine soktuğuyla ilgilenmiyorum, yenileniyorum....

özet

seçmece itiraflar seç beğen al :)

yeni bir iş, yeni bir aşk...

öyle işte

"insanlar. yalnız ve umutlu.. bitti. bitmez dediğimiz masallar.. elimizde kalan yalanlar.. ufalmış.. incinmiş.. oyunlar..."

kulağa hoş geliyor...

yarını düşünmek istemiyorum. kimseyi düşünmek istemiyorum. içimde kötülükler büyütüyorum. içimde sevgiler, sevgililer öldürüyorum. ellerime bakıyorum, hala narin ve ince. dostlar beni konuşuyor diyürum yaşlanmış bir iç geçirişle.

öyle işte.

Şimdi sana bu dünyayı hediye ediyorum, Ve orada bana yer yok biliyorum...

rapunzi'den haberler...

İŞE BAŞLIYORUUUUM :)

az kaldı bitecek...

birgün...

Güneş

Kırık Sabahlar

Seni iradeli sevmek nasıl bir açlıktır bilemezsin!

Olmadı!

iş iş iş

Pazartesi sendromsuzluğu sendromu!

"sutyenin ne renk?" kampanyası!!!!

İstasyon Cafe'de Buluşalım :)

Aldatılan kadın büyüyünce ne olur?

Yeni bir blog geliyor millet!

sıkıntıdan nağmeler

Aşk

Kankam olmadan asla! :)

sigara öksürüğe iyi geliyormuş anne sen bilmiyosun! :)

Artık çok geç !

bekleme süresi...

Savaşmak yerine sevişmeyi tercih ediniz,
Hepinize “bir orman gibi kardeşcesine” günler dileriz." dediler.