Pages

31 Aralık 2009 Perşembe

Delirapunzel'den yeni yıl incileri (son)

2009un son 6 saati ve ben sanırım grip sinyalleri veriyorum:( iyikide arkadaşların davetlerini kabul etmedim. annem bütün gece bana mis gibi ıhlamur vb. bitki çayları yapar, gayet ayık ama gripten bayık bi şekilde yeni yıla hoş geldin derim...
son 6 saat kala sizler için iyi dileklerde bulunup artık böğ getiren yeni yıl muhabbetlerine son vermek istiyorum....

ey ahali,
yeni yılda dilerim ki;
çok mutlu sağlıklı ve başarılı olursunuz...
ailenizi sevin,
dostlarınızı unutmayın,
sizi üzenleri affedin ama uzak durun,
çorapsız terliksiz taşlara basmayın,
sevgilinizi aldatmayın,
bazen, sadece ama sadece kendinizi mutlu edecek saçmalıklar yapın,
bile bile lades demeyin,
ismail yk serdar ortaç ve petek dinçöz dinlemeyin,
yiyin için eğlenin, dibini görmeyen top olsun, ama en güzel an larınızı unutacak kadar sarhoş olmayın,
kütüphaneniz büyüsün,
ütünün fişini prizde unutmayın,
hedefleriniz olsun, hayallerinizden vaz geçmeyin,
çok paranız olsun ama çok harcamayın, 2011'i düşünün,
radyodan falınıza şarkı tutun,
size mendil satmak isteyen hiç bir çocuğu geri çevirmeyin,
kendinizi yenileyin süslenin püslenin sık sık aynaya bakın, kendinizi sevin...

benden size düşenler bunlar... herkesin tekerleme yaptığı yeni yıl dileklerinden bende yok malesef... iyi yıllar...

öperim....

son yıllarda dinlediğim en uyumlu düet...

Son yıllarda dinlediğim en güzel düet evet. Aylin Aslım'ın artık bir klasik olan şarkısı "Senin gibi" ve Cem Adrian'ın muhteşem performansı, iki sesin birbirine yansıttığı o muhteşem duygu.... O gece bende Hayal Kahvesi'nde olup bu muhteşem düeti dinlemeyi planlıyordum ama her zamanki gibi tuna'nın ekintisine uğradım. Gelecek performansta kesinlikle canlı dinleyeceğim....



Cem Adrian & Aylin Aslım - Senin Gibi from cem adrian on Vimeo.

maybe one day....

maybe one day....

30 Aralık 2009 Çarşamba

daha önce yaptım, yine yaparım / cem adrian - nereye gidiyorsun

ikibinondan






kızıyorum ama...

*bu ülkede öğrenciler eşşek eti de yedi, oysa at etine daha yeni yeni alışabilmiştik!
*arka sokaklar dizisinde neden bütün operasyonlar mutlu sonla biter? neden bütün cinayetler çözüme ulaşır? bu dizi nerde hangi ülkede çekiliyor? bil bilen var mı?
*recep ivedik 3 geliyormuş!! allah sizi bildiği gibi yapsın!!! recep tayyip erdoğana da bi film çekilsin, rekabet artsın!!

Giydirin beni

Kendini elma sanan bir portakalım
Isırılmak için bekliyorum soyulmuş kabuğumla
Vitaminimi ,kaybettim kabuğumda kaldı herşeyim
Giydirin beni, üşümekteyim...

sadece bir şarkı yeter

gecenin yarısı
evin odanın, ortası.
bir şarkı duyarsın
biri küfür eder saki kulaklarına.
geçmişe parandeler atarak
yol alırsın hatalarına
kaybettiklerine....
gecenin yarısıak(a)mayan binlerce gözyaşı...

29 Aralık 2009 Salı

o vakit...


bazen sıkılırım bende...
sonra asarım sıkıntımı duvarda bir yere...

neden?


evo'dan kalan...
 peri.

yememekteyiz!

zorla izlemek zorunda kaldığım her  yemekteyiz yarışmasının ardından, gördüğüm her yemeği yapma ve yaptırma isteklerim sonucunda annem artık bu yarışmayı izlemiyor. sanırım başardım :) yaşassın:)

blogcularda insan / blog yazarlarının msn sorunsalı

şu msn muhabbeti beni darlandırmaya başladı son zamanlarda. kendi şahsi msn adresimi çok sık açmıyorum artık, yada aklıma gelmiyor, yada yazışmaya değecek çok kayda değer konular ve insanlar görmüyorum belkide. blog için kullandığım bir adresim var, o da çok  sevdiğim bazı blog dostlarımla ara sıra sohbet etmek için açıyorum. tüm bunların dışında çok tuhaf şeyşerle karşılaştım şimdiye kadar. biraz onlardan bahsetmek istiyorum. bu gün bi zat eklemiş, haliyle kabul ediyorum adresimin sadece blog profilinde yayınlandığı için. ve haliyle sorulan sorulara verilen selamlara cevap veriyorum..
adamın biri sırf eski sevgilisinin "msn nick"i de rapunzel diye eklemiş beni. bide diyorki tesadüfe bak!!! adını söylüyor, memnun oldum diyorum bütün sıkıcı nezaketimle, "konuşsan bende memnun olucam" diyor. adımı soruyor, "blogumdan geldiğine göre ismimi söylemeyeceğimi bilirsin" diyorum. ve arkadaş bombayı patlatıyor; (18:57) sinan,,,,,,,!!!:offfffffffff
kıme sarıcam benyaaa
sende konuşmuyosun....

"amann kardeş gözünü seveyim bana sarma" diyorum!!!!
 
hatta üzerine vazifeymiş gibi (eski sevgilisinin nicki! rapunzel olduğu için olsa gerek) "bence nickini değiştir, aynı trajediyi bi daha yaşamak istemiyorum" diyor. hey allahım sen bunları boş beleşe mi yaratıyorsun sırf angaryadan iş olsun diye. ne trajedisi ulan. blogumdan geldiğin için saygı duyup kabul ediyorum, selam veriyorum.... sanane benim ismimden ayrıca o benim nickim değil, ismim, gerzek!!! sonra lafı fazla uzatmadan "sana başarılar kardeş, iyi akşamlar" diyerek sinirlerimi daha fazla zıplatmamak adına engelliyorum vatandaşı. bu nedir yahu, nasıl bir fantezidir, sırf eski sevgilinin nickine benziyor diye ekleyip, lafım ona "aynı trajediyi yaşama" hayalleri. elemanı silip engelledkten sonra hırsımı alamadım yazayım dedim. sonra bu eleman tekrar başka bir adresiyle ekliyor, neymiş efendim çok "ukalymışım". töbe ya. sen bana sabır ver. yahu bunca zamandır blog yazarım kime ne uklalığım olmuş, kiminle atışmam, kiminle kapışmam olmuş. hiç bilirmisiniz buradan her hangi bir blogcuyu yerden yere vurupta haklı veya haksız yorumlar yapıp, ukalalık yaptığımı? pes diyorum artık. okumayın kardeşim. evet sizin gibilere ukalayım, agresifim. beğenmediyseniz alayınıza kasımpaşa....
aslında nicedir bahsetmek istediğim bir konuydu bu. sizede olmuşmudur bilmem, blogu adına msn kullanıp yayınlayan arkadaşlarında başına gelmiştir eminim. kendisi blog yazmayıp, kendince seçmiş olduğu özellikle kadın blogçuları ekleyip, "aa sen insanmısın merak ettim o yüzden ekledim" di. gibilerinden cümleleri duyduğum çok olmuştur. yada "hakkaten delimisin?" soruları... - evet annem kafama huni takıp sokaklarda geziyorum bakın ben deli rapunzelim- diye. saçmalıkların son demlerini ne olur yaşatmayın bizlere. bizde sizler gibi sıradan insanlarız. kaşımız gözümüz kulağımız var. tek farkımız  blog yazıyor olmamız.
tabiki tüm bunların dışında, kimisi blog yazarı olup, kimisi blog yazmayan ama takip eden bir çok insandan iyi yada kötü çeşitli tepkiler, eleştiriler, sorular alıyorum. hatalarımı söyleyenler, yada herhangi bir konuda benimle ilgili merak ettiği soruları olanlar, yazmadığım zamanlarda "nerdesin" diye soranlar.... bunların hepsi çok güzel evet hepsinede eksiksiz yanıt veriyorum, eleştirileri değerlendiriyorum ama insanların yazdıklarının ve yaşadıklarının üzerinden yada saçma sapan isim trajedileri üzerinden vaktimizi alıp abuk sabuk konularda eğlenmelerine tahammül edemiyorum. sırf böyle saçma sapan insanlar yüzünden msn adresimi profilden kaldırmayı düşünmüyor değilim. böyleleri insana değil msn blog kapattırır. akşam akşam ne yazacaktım, neler çıktı ortaya. uyuz oldum yahu. hiç bir şey yazasım kalmadı iyi mi!

galata köprüsünde bir yılın son pazar günü


dün, bir süredir üzerinde çalıştığım bir proje için dışarı çıktım. çok yakında tam ellialtı tane çocuk sahibi olacağım. düşündüm, düşler kurdum, çocukları düşündüm, etrafımda gülümseyen koşturan oynayan, boynuma boğazıma sarılacak benimle oyunlar oynayacak çocukları düşündüm. bir kaç kişiyle görüştüm. beşiktaştaydım. işimi halledip döndüm. dönerken arkadaşlara beni galata köprüsünün karaköy girişinde bırakmalarını istedim. arabadan inip köprüde balık tutan insanların arasından yürüdüm, etrafa bakındım. lodos vardı. yüzüme yüzüme yerken o insanı sersemleştiren rüzgarı, çok şey düşündüm. son zamanlarda düşünecek ne çok şeyim olduğunu ve ne kadar çok şey düşündüğümü düşündüm.. başımda şapkam, özgürlük isteğiyle uçuşan saçlarım ve ceplerimdeki ellerim. ne kadar yalnız olduğumu düşündüm. kocaman bir şehirde, bütün kalabalığına, onca arkadaşına dostuna rağmen yapayalnız kocaman bir kız, yada küçücük bir kadın... yalnızlığıma bahaneler aradım. kendimi nasıl bu kadar yalnızlaştırabildiğime şaşırdım. tekrar düşündüm çocukları, mutlu oldum.

yeni bir yıla üç gün kala, şimdiye kadar yaptıklarımın, bundan sonra yapacaklarımın teminatı olmayacağına dair söz verdim içimdeki yalnızlığa.

25 Aralık 2009 Cuma

Bizim Mahalleler


biliyormusunuz oturduğum yer hala eski bir mahalle. şehir hayatının kozmopolitikliğinde yaşamayı hiç bir zaman sevemedim. bir zamanlar işim nedeniyle ailemden ayrılıp çok lüks bir sitede dubleks bir dairede oturuyordum, ev arkadaşımın arabası vardı. markete bakkala gitmemiz gerektiğinde ya arabayla yada taksiyle çıkar, alışverişimizi koskocam reyonlardan yapardık. sıkılırdım. aklım çocukluğumdaki o ara sokaklara giderdi. bir anda kasadaki seslerle kendime gelirdim. üç yıl kadar sürdü buradaki mazim. sonra koşa koşa baba evine döndüm. çocukluğumda da mahalle arası bi sokakta büyüdüm. bir sürü arkadaşım vardı. kızlı erkekli oyunlar oynardık. akşam hafiften inmeye başladığında nedense daha bir kıvama gelirdi oynadığımız oyunların keyfi. babalar ellerinde ekmek poşetleriyle birer birer eve girmeye başlarlardı. bizi elimizden tutup "hadi hava karardı artık eve gir" dediklerinde, "biraz daha baba" deyip oyundan kopamazdık. yaz akşamları kimimiz balkonda kimizimiz bahçesinde kimimizde penceresinde ertesi gün oynayacağımız oyunların hayalini kurardık. komşuluklarımız iç içeydi. gak deyince alt komşu guk deyince üst komşu koşar yetişirdi derdimize. insanlar birbirine sahip çıkardı. bu yüzden kendimi çok şanslı hissediyorum yaşım ilerledikçe. mahalle hayatını doyasıya yaşayabildiğim, bütün oyunların kurallarını hala ezbere bildiğim için. o mahalleden, o çocukluk günlerinden kalma dostluklara sahip olabildiğim için.
geçen pazar gününden beri evden çıkmıyorum, bu yüzden de sadece günlük sigara alışverişim ve annemin bi kaç siparişini almak için çıkıyorum dışarı. farkettimde şu an oturduğumuz mahallede aynı çocukluğumdaki gibi, mahalle kasabı, mahalle bakkalı, terzisi, manavı, berberi küçük küçük dükkanlarda her gün aynı insanlar aynı yüzler içerisinde.... öyle hepsinin tıkştırıldığı kocaman reyonlar yok. hepsinin ayrı bir kültürü, sohbeti, tarzı, dili, hüznü sevinci var. adım adım ilerlerken sokakta içime çektim sokağın kokusunu, çocukluğumu, kaldırımların kokusunu...
kokulara karşı zaafı olan bi insan olarak her şeyi kokulandırabilme özelliğine sahibim (kokulandırmak!) insanların ve objelerin dışında şehirlerin hatta her sokağın kendine has kokuları olduğunu düşünürüm. düşünmekle kalmaz koklar, tanırım. bu koku büyük sitelerde, bir apartmanda 40 kişinin oturduğu, her daire başına 2 kişi hesab edildiğinde en az 80 kişinin aynı çatı altında yaşadığı, ama yan komşusunu bile tanımayan insanlardan gelen koku sadece kaos oluyor. aynılık, samimiyetsizlik, selamsızlık, tanımazlık, aymazlık halinde.
velhasıl bu gün bakkala gidip sigara ve ekmek aldım, kasaba girdim kıyma aldım, kasap amca babama selam söyledi. sonra terziye bıraktığım annemin yolladığı kenarları çekilecek kumaşları aldım, borcumu sordum terzi amca "sen git, ben babandan alırım borcunu" dedi boynundan asılı gözlüklerinin üstünden bakarak. manavın önünden geçerken de karışık meyve aldım biraz hepsininde gönlümce tadına baktım tezgahın başında. manavın minik çırağının saçlarını okşadım. parayı uzattım "bereket versin abla" dedi. gülümsedik. üstümde pijamalar, üzerimde palaspandır bi mont kafamda ponponlu bir şapka, kulağımda mfö şarkılarıyla hafif hafif çiseleyen yağmurun altında evime doğru yürüdüm. sokak toprak kokmaya başlamıştı. evin önüne gelince durdum basamaklara oturdum poşetteki elmalardan en kırmızısını çıkartıp ıssırdım. duvara yaslanıp sokağın kokusunu içime çekip çocukluğumu özledim, çocukluğum beni özledi.....

ıptıs ıptıs cıbıl cıbıl

sözleri en hüzünlü, en acıklı şarkıların bile altına ıptıs ıptıs ritim koyup, sonrada dans eden cıbıl cıbıl hatunlarla klipleştirilmesine de li ri yo yo rum!
saat uc sulari. uykum yok. odamdan cikip oturma odasina geldim. televizyonu actim. cay makinesinin dugmesine dokundum. koltuga uzandim. biraz televizyona biraz duvarlara bazende saate baktim. yoruldum. saat uc. sabaha daha cok var. hos sabah oluncada ayni seyleri yapicam. deliriyormuyum neyim. ayni kaseti basa sariyor birileri sanki surekli. cay isinmistir bi bardak cayiceyim bari sigaram yalniz kalmasin.. yok yok iyiyim. delirmiyorum. yada herneyse. henuz..

24 Aralık 2009 Perşembe

yüksek voltajda torpil enerjisi

bu gün çok tuhaf bir hava var dışarda. kapalı, karanlık grimsi ama sıcak. ılık bir rüzgar rahatsız etmeden sinsice yalıyor insanın yüzünü. yapılacak hiç birşey yok. haftanın en silik günlerinden biri. perşembe.
geçenlerde tanıştığım oldukça nüfuzlu biri sayesinde,en çok satan gazete ünvanına sahip gazetelerden birine girebilmek için torpil aldım. adam yanımda telefon etti gazetenin yetkili kişisine. bana telefonunu verdi, kendinde konuş cv ni yolla dedi. daha sonra o yetkili kişiye ıkına sıkıla telefon edip mail adresini aldım. bu gün cv mi yolladım. yani anlayacağınız yüksek voltajda torpil enerjisi ile çalışan dişlilerin arasına bende girdim. ve beklemeye başladım. hadi hayırlısı...

23 Aralık 2009 Çarşamba

kendime itiraflarımdır... üzerinize afiyet, alınmayınız

buldum abi. benim bir sorunsalım var. yazmak istiyorum- ki yazıyorum zaten şu an, başladm yani.. amaaan neyse...
bunlar çeşitli takıntılarım, dengesizliklerim ve çelişkilerim

bir şarkıyı yüzlerce defa tekrar tekrar dinleme özelliğine ve bunu tekraren dinlediğmi farkedememe özelliğine sahibim.

istisnasız her akşam bıkmadan patlamış mısır yerim.
her gece yatarken "yarın sigarayı bırakabileceğimi" düşünüp, kahvaltının ardından ilk sigaramı keyifle içerim.
çok beğendiğim saç rengimi sırf özlemek için başka başka renklere boyatır, daha sonra büyük bir heycanla eski kendi rengime dönerim..
evdeyken dışarı çıkmak isterim, dışardayken evimi özlerim.
dışarı çıktımmı günlerce gelmez, eve girincede günlerce dışarı çıkmam.
yemek yapmasını bilemem, ama damak zevkim çok kuvvetlidir. bu yüzden gurme olduğumu söyleyenler bile olmuştur. şaşarım!
genelde depresyondayımdır ama çevremdeki kimseyi bunaltmam. mutsuzluğum gizlidir.
arkadaşlarım beni çok iyi tanıdıklarını düşünürler oysa onları tramvalara uğratacak gizli sırlarım vardır.
fal baktırır, günlük burcumu okurum, dakikalar geçmez ki unuturum.
kumbara alır içine yedek sigara zulalarım.
hoşgörülü ve anlayışlıyımdır. ama kıskançlığım ürkütücü ve can yakıcıdır.
ağlarken gözyaşlarımın akmamasını sağlayabilitem vardır. ben istemessem hüngürsemde akmazlar!
zil zurna sarhoş olurum, ayııkken de içmesini bilmeyen insanlara uyuz olup laf sokarım !
hiç birinden ders almadığım halde, bütün dünya müziklerinde hatasız dans edebilirim. pistlerin ve sahnelerin dili olsada konuşsa!
ilkokul 2. sınıfta "öğretmenim biz dünyanın içindemiyiz? dışındamıyız?" sorusunu sormuş yegane varlığım.

ve dönelim çocukluğuma.

on aylıkken konuşmaya başlayan, buna rağmen 3 yaşına kadar altına sıçan, 4 yaşında okuma yazmayı öğrenip askerdeki amcasına mektup yazan, 5 yaşında kaybettiği dedesinin yüz mimiklerinden ses tonuna kadar herşeyini an be an hatırlayan... hala dünyanın neresinde olduğuna karar veremeyen bir sorunsalım!!!!

üretim hatası

çocukluğumda başladı sanırım yanlış tercihlere olan meyilim, ilk gençlik yıllarımda devam etti. hatalarından ders alamayan insanlar arasında ilk sıralarda oldu yerim. şimdi kurula kurula oturuyor olmanın pişkinliği ile... geriye dönüpte düzeltemediklerim yük oldu sırtımda. her adımımda tökezledim. düştüm, kalktım sırtımdaki yüklerle. kendime, başkalarını affedebilmeyi öğrettim de bir kendimi affedemedim. bu yüzdendir kendime acımasızlığım....

15 Aralık 2009 Salı

saç boyamaca

bu gün saçımı boyamaya karar verdim. yaklaşık 2 hafta önce karamel tonuna yaklaşmıştım, şimdi bi kaç ton daha açıcam.




gibi....





belki akşam kızlarla buluşur bi kahve içeriz. bi miktar kabuğumdan çıksam iyi olacak. biraz sohbet, biraz dedikodu, biraz gülmece, biraz hava değişikliği iyi gelir, belki bişeyler değişir...

13 Aralık 2009 Pazar

yarın başka bir gün olabilirmi bilmiyorum

kaç gündür aynaya bakmıyorum bilmiyorum. makyaj yapmayalı, saçlarımı taramayalı, bu gün ne giysem diye düşünmeyeli kaç gün oldu bilmiyorum? kafamı bir yerlere vurmuş gibiyim. aslında çaktırmayın boşvermişim çoktan herşeyi. kendimi dinlemekten vazgeçtim. ne halim varsa görüyorum, kendimi sorgulamıyorum, iyi poliste yok, kötü poliste yok. penceresi apartman boşluğuna bakan odamda yağmurlardan haberim yok. duvarlarımdaki fotoğrafların anılarını düşünmek beni epey bir oyalıyor. her baktığımda başka başka şeyler hatırlıyorum. okuduğum kitaplara öyle kaptırıyorum ki kendimi bittiği zaman kızıyorum. babam çok fazla çay içtiğime kızıyor, işin gerçeği çay ve kahveyle birlikte çok fazla sigara içtiğime kızıyor. arkadaşlar arayıp biryerlere çağırıyorlar, o kadar çok boş vaktim varki bu yüzden hiç birine yetişemiyorum. anlamıyorlar. geçenlerde odamdaki eşyaların yerlerini değiştirdim, her köşeden bir sürü hatıra fışkırdı yine. özel olanları küçük bir sandığa koyuyorum. bir başkası baktığında neden hala saklıyor olduğuma anlam veremeyecek alışveriş fişleri bile var içlerinde.

evo, bir arkadaşının 5 yaşındaki oğlunun doğum günü partisine giderken, hediye almak için girdiği oyuncakçıdan bana da bir bebek alarak çıkışını hatırlıyorum. o kırmızı şapkalı, kel ve mavi gözlü bebek karşımda duruyor. evo ve o günler benden çok uzaklardayken.

sonra duvarda asılı duran mantar panoya bakıyorum. ne çok sinema, konser, otobüs ve uçak bileti asmışım. anı sapıklığı değilde nedir bu! insan neden bu kadar ısrarcı olur hiç birşeyi unutmamaya. geçmiş, geleceğin gürültüsünü bastırıyor böylelikle. zaman tünelinde geri adımlarla ilerleyen bir budalayım ben evet.

ve,
yarın başka bir gün olabilirmi bilmiyorum.
geçmiş anılarında bu kadar yoğun yaşayan birinin, en yakın gelecek hakkında bir fikir sahibi olmaması normal değilmi?


10 Aralık 2009 Perşembe

kişisel msn iletisi :)

bi arkadaşımın msn kişisel iletisinde gördüm ;)

yemekteyiz'de tanışıp, esra erol'da evlenip, yalçın çakır'da boşanma kararı alıp, sinan çetin'de caymak istiyorum

9 Aralık 2009 Çarşamba

geçiştirmece

ve zamanla yaşam geçiştirdiğin birşey olacak... içinden geçtiğin, geçtikçe geciktirdiğin. Sonrada geçip gitmesine izin verdiğin birşey...

14 Kasım 2009 Cumartesi

söylemesi ayıp;

söylemesi ayıp, gururla işlediğim günahlarım, söylemekten kahrolmadığım yalanlarım, mevsimsel geçişlerim ,zamansız ölümlerim ,dikişleri atan yaralarım, kendime ait gerçeklerim var ve bil ki; içinde kaybolduğum bu hayat silsilesi sadece bir doğum lekesi!

bu yüzdendir ki;

söylediklerimden çok sustuklarımda saklıyım ... ve gizlediklerimde gizliyim ... beni anlamak için; konuştuklarımdan çok, sustuklarıma kulak verin ... aklım sükûtu sever benim ... çünkü çok ağır ödeştik biz hayatla ... ben sonu ölüm noktalı yollardan geçtim ... üç noktalar koymaz bana ...

13 Kasım 2009 Cuma

hayat ne garip öküzler falan...

evet evet aynen öyle blog.

trene binmek istemek


üsküdardayım, toplantıların ardından sahilde bi yemek yiyeyim dedim. oturduğum masanın yanındaki demir parmaklıkların arasından bi kedi benimle oyun oynuyor. kafasını uzatıp bana bakıyor, tam gözlerimi çevirdiğimde kaçıyor, sonra yine geliyor yine bakıp kaçıyor. çocuk gibi, hayvanlara karşı özel bi ilgisi olmayan ben için bu fazla duygusal oldu.

sabah yola çıktığımda dolmuşlara doğru yürürken birden içimden trende olmak geçti ama öyle sirkeci bakırköy treni değil. uzun çayırların tarlaların bahçelerin arasından geçen, anadolunun en ücra köylerinden geçen bi tren. demirlerin çıkardığı yorucu sesleri dinleyerek dinlenmek, kaçmış gidiyor olmanın huzuruyla bilmediğim bir yerlere yolculuk etmek.... sade basit plansız öylesine...
sonra bindim dolmuşa, şehrin keşmekeşliğine daldım çaresiz. adımlarım acelesiz ve yorgun...
aklım trende.

bu günüde bitiriyorum sanırım. teren binemesemde, şehrin bütün toplu taşıma araçlarını kullanmış olarak eve gidiyorum...
hoşçakal şakacı kedi.

12 Kasım 2009 Perşembe

gitmek...

yarın berbat bir cuma beni bekliyor, sabah ve öğlen iki toplantıya katılıcam. toplantı sonucunda hayatımı bi süreliğine etkileyecek kararlar çıkabilir bu yüzden gerginlik hat safhada.
bu günlerde tedirginim. çok huzursuzum. ama öyle can sıkıntısından değil, bişeyler olacak, yada oluyor ve bana zarar verecek biliyorum.

içimde şiddetli bir şekilde çekip gitme isteği var. kimsenin beni bulamayacağı, tanmayacağı bir yerlere sadece iki pantolon bi kazakla çekip gitmek istiyorum.

Genel sevgisizlik intiharı! Yok Artık!

Çorumda yaşanan bir intihar "Yok Artık!" dedirtti.
Lise ögrencisi C.S telefon rehberinde kayıtlı tüm numaralara çagrı bıraktı vee iki saat geçtigi halde kimse çagrı atmadı, geri dönmedi.. " Kimse beni sevmiyor " diyerek intar etti. Tüm çabalara ragmen kurtarılamadı. Olayın ardından C.S nin telefonunu inceleyen polisler numarasının gizli olduğunu tespit etti.

izdivaç programlarından inciler;)


izdivaç programlarından inciler;)

-bana bakabilecek her erkekle birlikte olurum.
(bana bakabilecek herhangi bir erkekle evlenebilirim demek istiyor sanırsam, tabi bu benim iyi niyetim)
*
-k: eviniz var mı?
-e: emlakçı mısınız?
-k:hönk!
*
-80 yaşındayım, emekli maaşım evim ve çiftliğim, bankada hesabım var. mala mülke önem vermeyen bi bayanla evlenmek istiyorum.
(ah be dede 80 yaşındasın, malına mülküne önem vermeyen seni naapsın :)
*
-çocuklarıma amcalık yapacak bi baba istiyorum!
(nasıl yani?)
*
-20 yaşındayım, 2 evlilik yaptım, 1 çocuğum var, kendine güvenen olgun bir beyle evlenmek istiyorum!
(yorumsuz)
*
-yurtdışına çıkmamı sağlayacak, yurtdışında yaşayan bir bayanla evlenmek istiyorum!
(açık sözlülüğünde bu kadarı)
*
-aradığım bayanın özellikleri, balık etli, beyaz tenli sarışın mavi gözlü bakımlı olmalı!
(insan olmasına gerek yok tabi)
*

Melek

8 Kasım 2009 Pazar

hayat devam ediyor - muş,

kendimi kaybedip kaybedip yeniden bulmaların arasında geçen zamanda ne kadar ağır yüklerin altında kalsamda, bir şekilde "hayat devam ediyor" cümlesinin samimiyetsizliğiyle yeniden burdayım. artık canımı acıtanlar yok hayatımda. herşey gibi sıradanlaşan hissizleşen kalbime şaşırmıyorum epeydir. yeni bir kimlik bulmuş gibi, emanet bir elbisenin üzerime yakışması gibi... olması gerektiği gibi olmasada bi çok şey, bıraktığımız gibi beklemesede geride kalanlar, zamana yenik düşmemek için görmezden gelinen sineye çekilen yaşanmışlıklarla bitmek bilmeyen büyüme macerasındayım hala....

2 Eylül 2009 Çarşamba

hiç.

yine hayatımın kayıp bi kaç gününü geride bırakarak yazmak istedim. bazen hepimize oluyor işte bu kilitlenme durumu. inat ediyorum kendi kendime yazmıyorum. şu son 20 gündür kocaman bir hiçliğin içinde o kadar çok şey yaşadımki yazmak eziyet geldi. birşeyler düzelmedi ama sanırım kilitlerim açıldı. hala evdeyim. uzun süredir kimseyle görüşmüyorum iyice kabuğuma çekildim. arada sırada birileri gelip gidiyor, kuzenler takılıyor ama kimse ruhumu yeniden yapılandırmama yardımcı olmuyor. bu mutsuzluk anlatılır gibi değil, bu yüzden de yazılabilir bi durum olamadı.
bunun yanında güzel gelişmeler de yok değil aslında;
kankam master mülakatlarını geçip siyasalı kazandı
mayıs ayında evlenen kuzenim hamile
fenerbahçe ligde iyi gidiyor
sonbahar yağmurları başladı vs. bu kadar işte.

dün majesteleri istanbul'a gelmiş. taksimdeymiş üstelik. bende taksimdeydim ama beni aramadan yarım saat önce. gece tekrar izmire döneceğini söyledi. görüşemedik velhasıl. üzüldüm ve ne yalan söyleyeyim kırıldımda. sen kalk istanbula gel gitmeden bi kaç saat önce beni ara? üstelik ben onun tatil dönüşünde izmire gitmeyi planlarken. şimdi bende izmire gidip bi süre kalıp gitmeden bi kaç saat önce mi aramalıyım? bilmiyorum geçerli sebepleri vardır mutlaka heralde, -vardır dimi majesteleri?

geceleri sabahlara kadar oturup gün aydığında uyumalara başladım yine, akşam 7 gibi dışarı çıkıcam, yarın evo nun doğum günü. gece tam 12 de bebek sahilinde olmalıyız.mısır yemeliyiz. arabada eski günlerden bahsedip radyoda çıkan şarkılardan fal tutmalıyız. sonra dolmabahçede güneşin doğuşunu izlerken kaşarlı tost yiyip çay içmeliyiz. bla bla.
geçen seneki doğum gününde onu çok kırmıştım, bu sene telafi etmeliyim. dört sene önce bana doğum günümde aldığı puzzle a dokunmamıştım bile. şimdi o puzzle ı tamamladım hediye olarak.
duş alıp hazırlanıp çıkıcam. bu gece eve dönmem saırım. yarından itibaren yazarım yine. şimdilik bana müsade.

11 Ağustos 2009 Salı

saçmalamaca

  • delirmiş gibi kavun yiyorum bu ara. patlayana kadar hemde. 
  • çaktırmıyorum ama saçlarımı çok özlüyorum. aynaya bakmak bile gelmiyor içimden :(
  • bu gün evo gelip beni aldı. motorla beşiktaşa gittik kahvaltıya. süper bi yolculuktu. rüzgarla dalga geçtim resmen. çığlık çığlığa.
  • hafta sonu cumadan 3 günlüğüne şile'ye gitmeye karar verdik. hemde motosikletle :) nehir kenarında 3 gün boyunca kavun yiyip kitap okuyup fotoğraf çekip uyumak istiyorum :)
  • bu gün kulağımda telefonla konuşurken bi yandan da çantamda ne arıyordum bilin bakalım? tabiki telefonumu!
  • biri bana erkeklerin tavlada her yenilmesinin arkasından neden? "aslında oyunu ben verdim" edasına büründüklerini açıklasın lütfen. başta babam!
  • bu akşam full trance dinledim. deliriyorum.
  • sigarayı bıraksam, sigara beni bıraksa ayrılık bize yakışsa.. diyorum hani...
  • hayatım kontrolden çıkmak üzere gibi bir his var içimde
  • sanırım artık rapunzellliği bir kenara bırakıp kleopatra olmanın zamanı geldi
  • içimdeki bu iki kahramandan biri kaybedecek
  •  
  •  
  • boşluk doldurmaca
  • sıkılmaca
  • uyuyamamaca
  • içmece
  • yazmaca
  • kazmaca
  • gitmece
  • kalmaca
  • görmece
  • görememece
  • saçmalamaca
  • saçmalamaca
  • saçmalamaca
  • saç
  • saçç
  • saçlarım yok!

Ha Gayret

Şimdi öyle uzakki geldiğim yollar, yanlış bir öyküdeyim beni yeniden yaz...

Ha gayret güzelim gayret...

D.S.S

öylesine

yeni uyandım, kahvaltı ettim. gibi. birazdan hazırlanıp çıkacağım. nereye gideceğim bilmiyorum. ne yapacağımı bilmiyorum. kocaman bir günde beni neler bekliyor olacak bilmiyorum. her gün yeni bi tünele giriyorum. evdekilere hala yalan söylüyorum. yenilgimi onlara itiraf edemedim hala. dayanamadım istifa ettim demek zor geliyor. off bu duruma ne kadar katlanabilirim onuda bilmiyorum.  hava kapalı istanbul'da. sanırım sonbahar sabırsızlanıyor.  hala umudum var gibi. bi sürprizle karşılaşmak ertesi gün bambaşka bir sabah uyanmak gibi. öyle işte. ben gider...

10 Ağustos 2009 Pazartesi

Zaman Alevi

Saman alevi gibi sevip, saman alevi gibi terk edenleri, Saman alevi gibi unutarak cezalandırmayı; Zaman alevinden öğrendi....
-Cüneyt Ergün-

9 Ağustos 2009 Pazar

Cem Adrian - Nereye Gidiyorsun | İkilem Canlı Pe



Cem Adrian - Nereye Gidiyorsun | İkilem Canlı Performansı
Yükleyen turkdsgn. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Mükemmelsin Cem Adrian....


Çocuk…
Sil yüzünden tüm yalanlarını bu şehrin.
Topla kalbini cadde cadde, sokak sokak…
Kazı ayak izlerini birer birer gri kaldırımlarından…
Bakma yüzlerine hiç…
Görme onları…
Çocuk bu kez ağlama…
Bu kez git.
Gölgeni, ismini sil yavaş yavaş…
Giderken bu kentten tükür yüzüne yalnızlığının…
www.myvideomusicmp3.com
Kalbini, kendini sök yavaş yavaş…
Giderken bu kentten sakın ağlama sus…
Unut!
Ne yaptı sana!
Unut!
Ne söyledi!
Unut!
Ne varsa vazgeçtiğin…
Yüzünde korkularla…
İçinde çığlıklarla…
Kalbinde simsiyahlar…
Nereye gidiyorsun?
Hep bu şarkılarla…
Kıymetsiz dualarla…
Utanmaz bir yağmurla…
Nereye gidiyorsun?
Yolları, duvarları geç yavaş yavaş…
Giderken bu kentten bir piç gibi bırak yalnızlığını…
Ve o siyah saçlarını kes yavaş yavaş…
Giderken, terk ederken savur yüzüne yalnızlığının…
Ve unut ne yaptı sana!
Unut neler anlattı!
Unut ne varsa vazgeçtiğin!
Yüzünde korkularla…
İçinde çığlıklarla…
Kalbinde simsiyahlar…
Nereye gidiyorsun?
Hep bu şarkılarla…
Kıymetsiz dualarla…
Utanmaz bir yağmurla…
Nereye gidiyorsun?
Yüzünde korkularla…
İçinde çığlıklarla…
Kalbinde simsiyahlar…
Nereye gidiyorsun?
Bu sahte baharlarla,
Kıymetsiz dualarla…
Utanmaz bir yağmurla…
Yine mi gidiyorsun?
Çocuk…
Her vedanın ardında bir bekleyeni vardır kimsenin bilmediği…
Ve her gözyaşının altında bir dua kimsenin duymadığı…
Çevir gökyüzüne başını…
Bakma arkana!
Daha sert basa basa, daha güçlü!
Anlat bu kara şehrin yollarına ak adımlarınla!
Gitmek yenilmek değil kazanmak da!
Gitmek gitmektir işte…
Hepsi bu.

Mim- Bir Demet Soru (başlığı Bekriya'dan çaldım bu mimin adı varmı bilemedim :) )




Bekriya'cım beni mimlemiş. Kendisine koskocaman sevgilerimle...
buyrun cevaplar;

Niçin blog yazarsınız?
içimi döküp rahatlamak için. yaşadıklarımı hissetiklerimi yazarken bazı şeylerin daha da bir farkına vardığım için, paylaştıklarımın tamamen tarafsız ve samimi gözlerle okunduğunu bilmek keyifli.
Son zamanlarda hiç vakit ayıramadığınız bir uğraşınız?
Puzzle, Fotoğraf
Şu an için imkanınız olsa gerçekleştireceğiniz hayaliniz nedir?
Başdöndürücü bi soru, düşündüm ve yoruldum. O kadar çok gerçekleşmeyi bekleyen hayal varki:(
Hayatınızda "iyiki yapmışım" dediğiniz üç şey nedir?
1-Birkeresinde evliliğin eşiğinden dönmüştüm. Şu an düşünüyorumda kesinlikle iyikide dönmüşüm
2-İyikide ailemin yanına geri dönmüşüm.
3-Ne kadar zorda olsa yaşadığım tüm acılar için beni ben yaptıkları için iyikide yaşamışım, korkmamışım.
Mutfakta en svdiğiniz uğraş?
Tabikide mutfağa ait bir bölüm olan balkonda kahve içmek :) mutfak işlerinden hoşlandığımı düşünüyorsanız yanılıyorsunuz:)
En sevdiğiniz üç yemek?
1-Patlıcanla yapılan her yemek
2-Mantı
3- Karpuz peynir:)
Giyim konusunda abarttığınız eşya?
Spor ayakkabı ve tshort
Çocuklarınıza nasıl hitap edersiniz?
Bu soruyu pas geçiyorum.
Sizi anlatan bir resim?
Yazının başına ekledim.


Bu mim'i Böcek'e paslıyorum :)

5 Ağustos 2009 Çarşamba

saçlarımı kestim / işsizim

notlar halinde yazıyorum başka türlü toparlamam zor;

  • ben artık rapunzel değilim, yani hala deliyim ama saçlarım yok kulaklarımın hizasına çekti. deliyiz dedikya, gittim kuaföre vur dedim makası allah ne verdiyse kesti götürdü. aldı saçlarımı dikkatlice koytu bi kutuya. herkes "satsaydın keşke" dedi. zoruma gitti lan. organ satmak gibi, "organ satılmaz bağışlanır" dedim. bağışladım gitti. allah beni bildiği gibi yapsın e,mi? e.
  • ve sonunda istifa ettim. bu gün. özgürmüyüm neyim. kabus dolu kocaman bir 7 ay geçmiş ömrümden. omuzlarımdan filler uçuştu bi anda istifa dilekçemi imzalarken. ama ağladım. nazlı'da ağladı. bir tek ona ağladım zaten, onu o cehennemde artık dostsuz, arkadaşsız bıraktığım için.
  • işten ayrıldığımı evdekilere henüz söylemedim. gece vardiyasına geçtiğimi söyledim. böylelikle gündüzleri evde geceleride nerde bulursam orada geçiricem bi süre mecburen. şimdilik bu kadar artık yazmaya çok vaktim olacak nasılsa, işsiz özgür ve mutluyum ve mütemadiyende sarhoş:) allah beni bildiği gibi yapsın e mi.

2 Ağustos 2009 Pazar

ah umurunda mı sandın bu dünya ah neşesi yeter ....

*yine alkol gasp etti ruhumu... dün gece taksimde sokak arası bir barda bardaktan boşanır halde yağan yağmurun altında elbisesini savura savura dans edip içen benden başka kaç tane deli vardır acep?
*bütün direnişime rağmen, şiddetle doktora gitmem gerektiği önerilerini dinledim. doktora gittim. tahmin ettiğim gibi depresan ilaçlar verdi. kullanıyorum şimdi, herkesin gözü üstümde, tepkilerim mercek altında, daha da kötüsü tepkisizliklerim! komik :)
halbuki alkol bana yeterliydi ilaca ihtiyacım olduğunu nerden uyduruyorlar anlamıyorum. ilacı içtikten sonra etrafa bön ve boş gözlerle bakmam sadece çevreme iyi gelecek sanırım. tek faydası hiç birşeye sinirlenmiyorum. kim ne derse desin "he" deyip geçiyorum.
*falcıya gittim geçenlerde kahve falı baktı bi kadın. nerdeyse dövecek diye korktum, çok duygusalmışım, çok vericiymişim, çok ağlakmışım. artık kendime gelmeliymişim. 28 yaşında ağır bi hastalık geçirecekmişim. bu sene 9. ayda hayatıma biri girecekmiş. Şu anki işim uzun bi süre daha devam edecekmiş(aq), akrep ve yengeç burçlarına dikkat edecekmişim fln fln.

falcılara bilem gitmişim halim duman, haa kahvesi güzeldi ama..
duman demişken, bu şarkıyıda kendime ithaf edemeden geçemeyeceğim;

yarışmadı
yenilmedi
açık seçik sizle oynamadı
gerilmedi

sanılmasın yine basmış onu bulantılar
yanılmasın öyle dalga geçen
yabancılar

ah eğleniyor kendi başına
ah neşesi yeter
ah umurunda mı sandın bu dünya
ah neşesi yeter

konuşmadı
hiç duymadı
açık seçik sizle takılmadı
daralmadı

ah eğleniyor kendi başına
ah neşesi yeter
ah umurunda mı sandın bu dünya
ah neşesi yeter

21 Temmuz 2009 Salı

Zurnanın "zurt" dediği günler.....

Bahsettiğim fırtına öncesi sessizlik kendini gösterdi. Sandığım kadar uzun sürmedi gelip beni bulması. İşyerinde ki çalkantılı dönemim hala devam ederken, hakkımda usuülsüzlük raporu çıkartıldı. Bize verilen günlük mola hakkımı usulsüz yollardan program üzerinden farkedilmeyecek şekilde fazladan kullanmışım. Tam tamına 9 saat açığım gözüküyor. Kullandığımız program üzerinden rapor çıkartılmış.

Cuma akşamı, şefime insan kaynaklarından bir telefon geldi. Mesaimin bitmesine yaklaşık bir saat vardı. Merakla insan kaynaklarına indim şefle birlikte. “Neler oluyor? Bilgin var mı?” diye sordum. Hiç bir cevap vermedi. İnsan kaynaklarına indiğimizde by.cenin sevimsiz bir şekilde gözlüklerinin altından bakarak hal hatır sordu. Bir an önce konuya girmek istedim. Sanırım işten çıkartılıyordum. Şefle ilgili yaşadığımız sorunları geçtiğimiz haftalarda proje müdürümüz ile paylaşmıştım. O da ikimizin arasında hakem olup sorunlarımızı gidereceğimizi söylemişti. Ve hemen ardından benim şikayetlerimi şefle konuşmuştu. Bu konuşmaların arasından bir hafta kadar bir zaman geçmişti. Şef benimle eskisi gibi uğraşmıyordu. Sakin bi bir hafta geçirmiştik. Derken hiç beklemediğim bir şekilde usülsüzlük yaptığıma dair hakkımda rapor çıkartılmıştı. Bilgi işlem departmanı ile pek bir muhabbetim yada aramızda iyi bir elektriğimiz olduğu söylenemezdi. Şef ise onları çok sever aralarında sıkı muhabbetler olurdu. By.cenin’in bana uzattığı raporu şok ve gülümseyen ifadelerle inceledim. Yapmadığım bir suç ile ispatlayamayacağım bir şekilde suçlanıyordum. susmuştum. İçimden kaça kadar saymam gerektiğine dair bir fikrim yoktu. “bunu kesinlikle kabul etmiyorum, yapmadığıma dair bir ispat yolum varsa gösterin, ama bir bilgisayar programı ile nasıl başa çıkabileceğim hakkında hiç bir bilgim yok” her şey ayarlanmış, kılıfına uydurulmuş. Şefin yüzünde sinsi bir ifade vardı. Sanki amacına ulaşmış, “benim yapıcak bişeyim yok” der gibi bakıyordu. Hiç birşey hissetmiyordum o an. Sadece kötü insanların isteyipte olduramadığının olmadığı, insan yapımı bir bilgisayar programı ile yapılabilecek bir kaç tıklama sonucunda ortaya nasıl raporlar çıkartılabileceğini çok iyi biliyordum. “savunmanı yazmak için yarın akşam altıya kadar vaktin var” dedi by cenin. “söylemiş olduklarımdan farklı bir beyanda bulunamayacağım üzgünüm” dedim. “bakıcaz artık” diye cevap verdi. “peki” diyerek çıktım odadan. “savunma hah!” istifanın başka bir türlüsü. Yada kısaca bok atmanın. O akşam arkadaşım Tuna MFÖ konseri için bilet almıştı ikimize. İşyerinden Nazlı’da sevgilisiyle gitmek için aynı konsere bilet almışlar. Malum şirkette en iyi arkadaşım Nazlı olduğu için bütün gözler zaten ikimizin üzerindeydi. Akşam tesadüfi bir şekildeaynı konsere gidecek olmamız, bunun bir çeşit kimseye söylemeden kendi aramızda yapmış olduğumuz bir organizasyon olduğu düşünülmüştü. Çokta umrumuzda değildi açıkçası gayet neşeli bir şekilde haftanın son gününü tamamlayıp, çok sevdiğimiz bir grubun konserinde tesadüfen birlikte olacak olmamızın keyfini çıkartıyorduk. Ta ki ben insan kaynaklarından çağırılana kadar. Nazlı şimdiye kadar ikimiz üzerinde dönen oyunlar yüzünden oldukça gergindi. İçeri girdiğimde yüzünden alevler fışkırıyordu, ne olduğunu bilmiyordu ama kötü bişeylerin olduğunu hissetmiş gibi yüzüme baktı.

“sonunda istediklerini yaptılar dimi?”Gözleri büyümüş benden bir cevap bekliyordu. Yukarı çıkarken geçirdiğim zaman içinde üzerime atılmaya çalışılan suçu daha iyi algılamış gibiydim ki sinirlendiğimi hissediyordum. Sadece Nazlı değil gruptaki herkes meraktaydı. Altı kişinin çalıştığı kocaman masaya, usülsüzlük raporumu usülsüzce fırlattım. Mesai bitimine yarım saat kalmıştı. Çalışacak durumda değildim. “benim hesabıma yarım saat yaz” dedim şefe emir kipinde. Kafamın içinde bişeyler çıldırmış gibiydi ama ne yüzümde ne de vücudumda tepkimeye uğrayan bir belirti yoktu. Bilgisayarımın başına geçip düşünmeye başladım. Buradan çıktığımda sadece konsere ve arkadaşlarıma odaklanıp bu geceyi kimseye zehir etmeyecektim. Tuna ile konser öncesi yemek yedik, ona olanları anlattım. Hemen hemen aynı işi yapıyoruz, o da benim gibi yöneticileriyle problemli biri olarak uzun uzun konuştuk yaşadığımız sıkıntılar hakkında. Karmaşık bir akşamdı. MFÖ Kuruçeşme’de “mazeretim vaaar asabiyim ben” diye bağırırken bende derinden gelen bed sesimle eşlik ettim içtenlikle. Tabi o stresle geceyi Kuruçeşme’de bitiremezdik. Hazır boğaz havasınıda almışken, bütün sahili beşiktaşa kadar yürüdük, onikiyi geçiyordu Taksim’deydik. Her zamanki mekanımıza gittik. Ara sokak’ta oturduk. Programda bizim sevdiğimiz gitarcı vardı. Adını bir türlü bilmediğimiz, “hani Yaşar Kurt gibi söyleyen çocuk” diye tanımladığımız J garsonun birayı masaya koymasıyla birlikte benim bardağı kafama dikip kocaman yudumlarla içmem bir oldu. Soğuk ve tahatlatıcı. Derken gitarcı çocuk telleri koparttı. Tam karşısındaki masada oturuyorduk, sırtımızı duvara vermiş küçük masalarda şarkılara eşlik ediyorduk. Bir kaç bira ardından, gitarcı çocuk hislerimi anlamışcasına “mikrofonu almak isteyen varsa gelsin” dedi. Alkolünde etkisiyle gidip yanındaki sandalyeye oturdum.”hangi şarkıyı söylemek istersin?” diye sordu. Nedense böyle sorulduğunda ilk aklıma gelmesi gereken şarkı Teoman’ın Kupa Kızı isimli parçası oluyor. “kupa kızı” dedim çakırkeyif gülümseyerek, önce mekanda ki masalara sonra sesimin duyulacağı İstiklal’e, sonrada Tuna’nın gözlerine bakıp girdim şarkıya. Çok güzel söylemediğim kesindi ama yüzümden ve ifademden sanırım güçlü bir alkışa ihtiyacım olduğunu, bu kadarcık sevgi gösterisini hakettiğimi düşündü mekandakiler ve alkışlar koptu o küçük ara sokakta. İşte mutluluk bu kadardı, bu kadar kolay, anlaşılır ve yakındı ihtiyacım olan. Gece yarısı bi ara sokak bar da çok sevdiği ve sadece kendisine armağan ettiği şarkıyı söyleyip, duyduğu alkışlardan mutlu olan bir kız için bu kadar keder çok değilmiydi?

Gece yarısı üç gibi eve geldim, babam balkonda oturuyordu. Sarhoştum. Hiç konuşmadı, hiç bişey sormadı. Gece bitipte el ayak çekildiğinde alkışlardan kopunca, eve gelip yatağa uzandığımda anladımki üzerime bir cinayetin suçunu yüklemişlerdi sanki. Cumartesi çalışacağım için fazla düşünmeden uyumaya çalıştım. Bir kaç saatlik uyku ile idare edebilirdim her zamanki gibi. Sabah kalıp hazırlandım. Nedense bir güzellik vardı üzerimde. Sade ama bir masaldan kaçmış gibi. Evet evet, uzun saçlarım başka bir güzeldi, sanırım dönem dönem gerçek bir rapunzel olabiliyordum. Ama delirmiş olanından!

Nazlı bu Cumartesi yoktu. Diğerleri ise çekilmezdi. Üstelik son günlerde hepsi şefin emrindeydi. Öğleden sonra savunmamı yazdım. Aslında bunu yazmayı düşünmüyordum. Onca yıllık iş hayatımdaki ilk yazılı savunmamdı bu. Üstelik yapmadığım bir usülsüzlükle suçlanırken. Fikir İşçiliği (gezetecelik) yaparken bile buna mecbur kalmamıştım. Akşam üzerine doğru çıkmadan çnce İk’na gittim. By cenin odasındaydı. Savunmamı imzalak üzere okuması için teslim ettim. Sinirlerim bozulmuş bir ifade ile gergin ama sırıtan çenemle dik dik bakıyordum. “istersen bu savunmanı değiştirebiliriz, sen suçunu kabul et, bizde uzatmayalım seni anlayışla karşılayabiliriz” dedi. Duyduklarıma inanamıyordum. “şu an bütün iddialarınızı kabul etmememe rağmen önüme sunulmuş bu rapor bana uygulanacak hiç bir yaptırım kadar yıpratıcı olamaz, siz bazı hataları anlayışla karşılayabilirsiniz fakat işlemediğim bir suçu kebul edebilmeyi de ben anlayamıyorum, gereken neyse yapılsın ben çok sıkıldım, sizde kurtulun bende ”dedim. Bunun karşılığında o yüzünü iyice sersemleştiren gözlüklerinin içinden yüzüme baktı. Hiç birşey demedi. Savunmamı imzaladım ve odaya döndüm. Çantamı alıp terasa çıktım. Bizim projenin dışında diğer projelerden arkadaşlarım oturmuş çay içiyorlardı. Biri Serkan, diğeri de Serkan’ın şefi Leman ve tanımadığım bir kaç kişi daha vardı. Serkan sıkıntılarımı biliyordu, molalarda terasta karşılaştıkça sohbet ederiz sık sık. masada da sohbet koyulaştı bu arada giderek kalabalıklaştık tabi. Masadakiler cumartesi mesaisini tamamlamış kişler olduğu için uzun bi vakit geçirdik. Nedense masadakilerin ortak düşüncesi yanlış insanlarla yanlış projede olduğum düşüncesiydi. Benimse tek düşüncem tamamiyle yanlış bi sektörde yanlış bi işte olduğumdu en başından beri. İşlerden, projelerden, kitaplardan, filmlerden, ilişkilerden epey bi konuştuk. Bıraksak bütün bir cumartesiyi orada geçirebilirdik sohbet ederek. Hava kararmak üzereydi dağıldık. Çıkışta Pio ile buluştuk yemek yedik. İstinye sahilinde dolaştık biraz sonra beni eve bıraktı. Eve geldiğimde oldukça yorgun ve gergindim, hiç bir yere sığamamak zor iş vesselam. Pazar gününüde bütün gün evde geçirerek tamamlamış oldum. Ve pazartesi sabahı, hiç bir şey olmamış gibi davranmak oldukça zordu. İk'dan savunmama henüz bir cevap çıkmamıştı. By cenin'le bir daha görüşmedim. İK müdürü ile görüşmek istedim ama müsait olmadığını söyleterek geri çevirmişti. akşama doğru şefin sorun çıkartma saati gelmişti. Bu defa da işlem kayıtlarımı incelemeye almıştı, kendince bulduğu hatalarımı sıralamış ve önüme koymuştu. Hiç tartışmaya girecek gücüm yoktu. Ne olacaksa olsunlardaydım artık ve pazartesi gerginliğinin de ardından istifayı kafama koyarak eve geldim. Bu sabah rutin sabah istişaremizi yapmak için yine molaya çıkıp durumumuzu masaya yatırdık. Sabah gelir gelmez istifamı yazmıştım. Şefe istifa etmek istediğimi söyledim. Tam da beklediğim tepkileri vermeye başlamıştı. "ben seni kaybetmek istemiyorum, istifa çözüm değil bence sakin kafayla düşünemiyorsun." delirmiş gibi haykırmaya başladım, "ben kaybedilecek duruma gelip, kazanılmak içinde senin vicdanına kalmadım, bu kadarı bana fazla yapmadığım şeylerle beni suçlayıp sonrada beni sözde kazanmaya çalışarak islah edilmeye çalışılan onyedi yaş sendromlu ergen muamelesi yapamazsınız" etrafta kimse yoktu. söylediklerimi hiç duymamışcasına "istifanı kabul etmiyorum, önümüze bakıcaz bundan sonrasını düzeltmek için" diyerek sigarasını söndürüp odaya geçti. Hala ne yapmaya çalıştığını anlayamaıyorum ve çok fazla sıkıldım artık. Zaten bu işi sevmiyorum ve böyle aptal saptal insanlarla yeterince yıpranmış ruhumu daha fazla sıkmaya hiç niyetim yoktu. Kocaman bir günü yine gözüm saatte akşam olmasını bekleyerek, istifamın ardından planladığım tatili hayal ederek geçirdim. Önümüzdeki günlerin de bol sürprizli ve stresli geçeceği kesin. Bir kaç gün daha olacaklara bakıp istifamı imzalayıp, alıp çantamı sırtıma basıp gitmek var aklımda...

Gitmek....

18 Temmuz 2009 Cumartesi

Dün, bugün, yarın....

Hayatım tuhaf bi şekilde devam ediyor. İşe gidiyorum eve geliyorum, insanlarla sohbet ediyorum. Eskisi gibi gece dışarı çıkmıyorum. Alkolden de epey bi uzağım. Ailemle daha çok vakit geçiriyorum. Akşamları yemekten sonra babamla uzun sohbetler ediyoruz annemin balkona kurduğu yemek masasında, havadan sudan işlerden gündelik gelişmelerden konuşuyoruz. Ne mutluluğa ne de mutsuzluğuma dair bir belirti yok. Herşey sıradan, herşey olması gerektiğinden daha da durağan. İşyerinde müşterilerle yaşadığım stres haricinde kafamı yoran başka birşey yok. Bir de borçlarım tabi. Kitap okuyorum yoğun bir şekilde. Akşamları babamla yaptığımız sohbetlerin ardından odama çekilip yüzlerce sayfanın arasında kayboluyorum. Okuduğum hayatlara karışıp kendime fantastik dünyalar kuruyorum. Kahramanlarım oluyor, onları düşünüyorum. Onların gerçekte yaşadıklarına inandırıyorum kendimi, yaşadıkları aşklara imrenip onların yerinde olmak için neler verebileceğimi düşünüyorum. Sonrası malum. Geçmişi düşünüyorum, Harun’dan ayrıldıktan sonrası ve öncesini. Hayatımda hiç bişey değişmedi. Hiç birşeyi unutmadım, hatırladıklarımsa çok yabancı birine özlem duymama sebep oluyor. Evet kafam çok rahat ve hayatım olması gerekenden oldukça durağan dedim. Harun’u ve onunla geçmiş zamanı, anıları düşünmek beni rahatsız etmiyor. Acı diyemeyeceğim ama içimde henüz neye benzediğine karar veremediğim bi duygu var. Sanki daha önce hiç varolmamış bir duygu bu. Adını bilmiyorum. Bu duygu Harun’u ortadan ikiye bölmeme sebep olmuş bilinçsizce. Bir yarısı çok sevdiğim beni çok seven, asla ihanet etmeyeceğini sandığım, daha önce hayatıma giren hiç bir erkekte hissetmediğim aidiyet duygusunu bana yaşatan, kokusunda huzur bulduğum, uykumda bile sevdiğim adam, diğer yarısı ise beni yaptığı acıtasyonlarla, sırf benim daha mutlu olmam için sahte gözyaşlarıyla ağlayarak ayrılmamız gerektiğini söyleyerek, onca yalvarmalarıma rağmen beni acımasızca terk eden, asıl sebebinin en yakın arkadaşının sevgilisi ile beni aldatıyor olduğunu çok sonradan öğrendiğim aşşalık iki yüzlü aç gözlü karaktersiz bi insan. Bu iki varlığı bir türlü yanyana bir bütün halinde canlandıramıyorum gözümde. Ama ikisi de o kadar gerçek ki, nefret bile etmeyecek kadar sıfatsızlaştırıyorum onu. ne yazıkki bu duygu beni yoruyor. Hemde çok. Arkadaşlar arasında konusu geçtiğinde ondan iki tane varmış gibi konuşuyorum farkında olmadan, dengesiz duygularım bir çoğunu endişelendiriyor.



Son zamanlarda beni bir tuhaflığın beklediğini hissediyorum. Fırtına öncesi bu sessizlik bana bir şekilde geri dönecek gibi...

10 Temmuz 2009 Cuma

Cuma sabahı...

Bu sabah güne güzel başlamak istedim. Sabah biraz geç kalksamda annemin yoğun çabalarıyla uyandım. Kahvaltımı ettim. Dağınık odamda etrafa saçılmış kıyafetlerime uzun uzun baktım. Bir süredir giymediğim siyah keten pantolonumu ve üzerinede krem rengi bir yüzücü giydim. Hafif bir makyaj yapıp kokularımı sürüp çıktım evden. Tam kapıdan çıktım bir kat merdiveni indim babam seslendi arkamdan, aşağıdan bende ona seslendim, “geç kalıyorum baba buradan söyle..” dedim. “Yukarı çık biraz” dedi. Homurdanarak çıktım merdivenleri. “ ne oldu baba” dedim. “neden hoşçakal demeden gidiyorsun” dedi beni süzerek hatta ben merdivenlerin tamamını çıkmadığım için beni görebilene kadar evden dışarı çıktı. Şaşırdım ve ürperdim. Ben çok nadir evden çıkarken hoşçakalın derdim, en azından babama. Ne söyleyişimde ne de söylemeyişimde bir anlam olmadı şimdiye kadar. Özellikle değildi yani, yada bir alışkanlık değildi. Gereksiz yere sinir yaptım, homurdandım. “tamam kızım, tamam” dedi ve içeri girdi. Bu defa hem ona hem kendime kızdım. Onun durup dururken yaptığı alınganlık ve benimde fevri tepkim sabah sabah canımı sıkmıştı. Zaman ve hayat onu böyle yapmıştı. Parmaklarının kesilmesinden sonra işleri eskisi gibi yolunda gitmedi. Babam sanatkar adamdı. İşinden aldığı zevki ve kazandığı ekmeği sanatındaydı. Emekli oldu. 48 yaşındaydı ve emekli olduğu gün bütün gençliğini kaybetmişti. Kendini evde oturan işe yaramaz bir ihtiyar gibi hissetmeye başladığını düşünüyordum. Onun için bişeyler yapmalıydım. Bu akşam arkadaşlarla taksime gitmeyi planlıyordum ama iptal edip, babamla tavla turnuvası yapmak daha keyifli geldi. Hem onu hemde kendimi mutlu edebilirim böylelikle. Yaşım ilerledikçe yer değiştirmeye başlıyoruz galiba. Evin tek çocuğu olmanın, sanılanın aksine ne kadar sorumluluk ve olgunluk istediğinin hep bilincindeydim ve bu da benim, onların evin çocuğu benimse bir ebeveyn gibi hareket etmemi gerektiriyordu. Bu düşüncelerle işe geldim. Eşyalarımı masama bırakarak terasa çıktım. Kızlar çay içiyordu. Şirkette aktivitesi bol bir terasımız var. Çeşitli oyunların, yer minderi ve armut koltukların bulundğu ve çardak altında istirahat etmemiz için aynı zamanda boş vakitlerimizde kitap okuyabileceğimiz bir alana sahibiz. Bu yüzden işe başlamadan motivasyonumuzu dengeleyebilmek için mesai sattimizden en az yarım saat erken gelmemiz gerekiyor. benimde 20 dakika gibi bir sürem vardı. Odaya girdiğimde herkes dışarı çıkmış bir tek Nazlı beni bekliyordu. Ekip içerisinde bir tek birbirimizle anlaşıyorduk, çıldırtan dedikodular, hasetlikler ve kıskançlıkların karşısında dayanışabiliyorduk. İş yerindeki en yakın arkadaşım diyebilirim onun için. Terasta çayımızı içtikten sonra odamıza döndüğümüzde masamda bir paket buldum. Kısa bi an içinde aklımdan bir sürü şey geçmişti. Bu ayın performans birincisi değildim ve takım liderimiz asla böyle bir jest yapmazdı. Paketi elime alır almaz gözlerimi Nazlı’ya çevirdim refleks halinde. Gülümsediğini gördüm. Paketi açtım. İçinden çok güzel bir Fenerbahçe kalemliği çıktı. İnanılmaz derecede mutlu oldum. Bütün gözler üzerimizde ve sıkıntılı bir sessizlik oldu odada. Sesimizdeki dostluğun ve yüzümüzdeki gülümseyişimiz kıskanç bakışların hapsindeydi. Koşarak yanına gittim ve sarılıp teşekkür ettim. İğreti çalıştığım bu işte şimdiye kadar hiç bu kadar mutlu olduğumu ve biri tarafından sahiplenildiğimi hatırlamadığımı düşündüm. Hediye seçerken sıradan bir kalemlikte alabilirdi, değeri önemli değildi, tuttuğum takıma ne kadar önem verdiğimi düşünmüş ve özellikli bir hediye olmasıda çok daha anlamlı kılmıştı bunu.
Yaklaşık bir saatin içinde işten kaytararak ara ara bu satırları tamamlamaya çalıştım. Yazmak istediğim, paylaşmak istediğim daha çok şey var ama zamanım yok ne yazıkki, ve malesef hep bu kıt zamanlarda geliyor içimdeki bu yazma isteği..
Öpito;)

6 Temmuz 2009 Pazartesi

bak bebeğim, annen seni unutmadı, unutmayacak...

Kimsenin neler hissettiğimi bilmediği, bilmeyeceği o günlerin yıl dönümündeyim. Biliyorum bebeğim bir gün seninle yüzyüze gelceğiz, o gün geldiğinde senin yaşama olan hakkını elinden aldığım için beni sorgulayacaksın. İçimdeydin ve ben gitmek zorunda olduğunu bile bile seninle gecelerce sohbet ettim. Minik bedenini, öpülesi ellerini ayaklarını sevdim hayalimde. Öyle güzel öyle masumdun ki, cinsiyetinin ne olabileceği konusunda hiç bir tahminim yoktu. Yüzün neye benzerdi, annen gibi simsiyah saçlarla mı doğardın? Kimbilir belki! Varlığın nasıl olurdu bilemedim ama kaderini bilmek çok acıydı. bir kaç gün sonra bir kürtaj masasında ayrılacağımızı ve senin başlamadığın bir hayatın kıyısından döneceğini çok iyi biliyorudum. Bunu yapmak zorundaydım, çümkü lanet olası hayatım böyle emretmişti bana. O hep eski filmlerde gördüğüm çocuğunu cami önüne bırakan anneler kadar çaresiz ama lanetli hissettim kendimi. bir kaç gün sonra atmosfer ile buluşamadan içimde verdiğin son nefeslerinin, tam bir yıl önce bu zamanlar içimde hayat bulduğun günlerini yaşıyorum. Gidişin benden çok şey götürdü bebeğim, bak annen seni unutmadı, unutmayacak... geceleri rüyamda görüyorum seni, hiç doğmadan, hiç büyümeden kalacaksın rüyalarımda. Öpülesi ellerini, yüzünü seveceğim. Kokunu hayal edeceğim ve her defasında ellerimi yumruk yaptığımda gözlerimden döküleceksin...

30 Haziran 2009 Salı

100. yazı, yeni bir süreç....

Dün nihayet, Kürşat Başar’ın Başucumda Müzik isimli kitabını bitirebildim. Hikaye çok akıcı olmamakla birlikte gözümde bir dönem filmi olarak seyir etti. İhtilal dönemlerinde siyasi çalkantılar eşliğinde dönemin siyasetçilerinden idam edilenlerden biri ile kadının yaşadığı yasak aşk hikayesi kadın tarafından anlatılıyordu. Bir kadının bütün yasaklara ve tabulara rağmen yasak bir aşkı en dürüst şekilde nasıl yaşadığını okudum. Makul olan hiç bir tarafı olmamasına rağmen dürüstlüğüne hayran kaldım kadının. Kocasına bütün gerçeği anlatıp hayatını aşkı uğruna ordan oraya sürüklemesi, bütün dedikoduları görmezden duymazdan gelen cesareti, iradesi, yaşadığı ilişkinin yasak sebepleri nedeni ile zorluklarla başedebilme gücü hepsi hayranlık uyandıracak türdeydi. Her satırda “ben olsam?” cümlesini kurdum. Bir çoğu cevapsız kalsada, sanırım hariçten gazel okumak bana göre olmadığı kanısına vardım. Şimdi yeni kitap arayışı içerisindeyim. Tavsiyeleriniz olursa değerlendirebilirim bu arada ...Ayıptır söylemesi bu gün maaşımı alacağım ve ilk işim bi kaç kitap almak olacakJ bi kaç gündür aptal saptal, kimisi işe yarar kimisi keyifli, kimiside gereksiz kararlar aldım. Geçen Cuma Berkay ile taksime çmeye gittiğimizde, Harun’un bana sevgililer gününde almış olduğu Sony mp3 çaları ona verdim. Almayı düşünüyormuş “alma bende var, zaten zıpıtıp atacak yer arıyorum” dedim. Böylelikle harun’un bende kalan bir anısından da bu şekilde kurtulmuş oldum. Ayrıca yollarda işe gidip gelirken, müzik dinlemekten kitap okumayı hep ertliyordum ikisini aynı anda yapamadığım için, şimdi en azında trafikte geçirdiğim onca kayıp vakitte de olsa kitap okumaya daha fazla vakit ayırıp dinlediğim şarkılarla kendimi bunalıma sokmuyorum.
Bir diğer gelişme ise dün taksime gidip daha önceden internetten araştırmış oluğum keman kursuna gidip ön kayıt yaptırdım. Bir sanat merkezi, aylık ücreti beni zorlamayacak şekilde üstelik saatlerini ve gününüde ben belirleyebiliyorum. Çok heycanlandım :) maaşımı alıp resmi kaydımı yaptırıp derslere bu hafta başlarım diye umuyorum. Artık keman sesleri eşliğinde tam bir melankoliye bağlarım sizi :)
bu arada tatil planımıda yaptım, ağustosun 7 sinde ilkokul ortaokul lise ve aynı mahallede birlikte büyüdüğüm yirmi yıllık arkadaşım Tuna ile Bodrumda küçük sevimli bir pansiyon bulduk. Onun senelik izni olduğu için 7 ağustosu bekliyoruz. Şimdiden sabırsızlanıyorum. Mis gibi bodrum, güneş, kum, deniz, içkim, kemanım ve yanımda yıllarımı geçirdiğim bir dost.... daha ne olsun ki
güzel zamanlar beni bekliyor, bekleyecek, beklemek zorunda.... herşey güzel olmak zorunda. Dünya benim etrafımda dönecek, ve bende bütün dünyanın etrafında dönebilecek kadar güçlü mutlu ve dirençli olmalıyım...

bir öğle arası sistem arızalarından faydalanarak mesaimden çaldığım süremin sonuna denk geldim... öpito;)

Ayrıca; 100. yazımın hatrına tebriklerinizi bekler :P bu güne kadar bana eşlik etmiş, iyi ve kötü günlerimi benimle paylaşmış bütün blog dostlarıma kocaman teşekkürler... iyi ki vardınız, ve bundan sonra da hep olunuz....
Seviyorum hepinizi...

29 Haziran 2009 Pazartesi

Bu lanet olası kadının kaprisinede, bu işinde taaaa bilmem neresine de....

Bu aralar fazla özgürüm sanırım. Hayatımda birinin olmayışı beni daha da deli kılıyor. Cuma gecesi sabaha karşı eve geldim. Deliler gibi eğlendim. Mutlu değilim ama mutsuz değilim. Şu andaki başlıca mutsuzluk sebebimin işimin olması nedeniyle radikal kararlar aldım. Evet şu an ki çalıştığım işyerim çağrı merkezi bildiğiniz gibi. Kendi mesleğim olan gazeteciliği yapamadıktan sonra hiç bir sektörde kariyer planı yapmadım, yapmayı da düşünmüyorum. Bu gün şefimizin yaptığı toplantıda herkesle birlikte onu dinlerken benim ağzım kulaklarımdaydı. Ben bunu hep yapıyorum bi elim de kalem ağzımın yarısına kadar sokmuş kemirirken diğer elimlede saçlarımla oynuyorum. Yüz ifademde ise pisişik bir gülümseme var. Şef buna uyuz oluyor. Söylediklerini, sürekli beni eleştirmeye çalışan örneklerle koyduğu kuralları ciddiye almadığımı belirtiyorum. “söylemek istediğiniz bir şey var mı arkadaşlar?” dediğinde ise, söyleyebileceğim çok şey olduğunu bildiği halde sadece gülümseyerek“teşekkür ederim” demem onu delirtiyor. Az önce toplantı bitti. Ve ben şu an da bunları sizinle paylaşıyorum. Keza şef aptal saptal konuşmasını yaparken, daha önce yaptığım araştırmalar sonucunda garsonluk yapmaya karar verdim. Geceleri oldukça yüksek günlük ücretle akşam 9 sabah 4 saatleri arasında çalışabileceğim bi kaç bar cafe buldum. Neredeyse şu anki maaşımı ikiye katlayacak şekilde elime para geçicek. Böylelikle gündüzleride yeterli uykumu aldığımda hem yazmayı düşündüğüm kitabıma ve gitmek istediğim keman kursuna istediğim şekilde vakit ayırabileceğim. Şimdilik görünen mutlu son ama zaman ne gösterir bilemem. Tek istediğim burdan kurtulmak. Bu lanet olası kadının kaprisinede, bu işinde taaaaaaaa bilmem neresine de....

27 Haziran 2009 Cumartesi

sarhoş değilim.

aylardan cumartesi, günlerden haziran. ellerimin üstünde yürüyemeyecek kadar yorgunum :)
çok içmişim gece, kadehler sarhoş oldu ben bişey yapmadım. evim bana geldi sabaha karşı, ağzımda sakızla uyumuşum bide..... yüzüm akmış boyalarımdan. annemin muhteşem kahvaltısıyla uyandım. tabağımdakileri didikleyerek azdan çok yedim, işe geç kaldım, e madem geç kaldım bide sigara yaktım. düdük gibiyim, bide gencim güzelim seni üzerim... bu yazı burada biter ve ben çeker giderim...

22 Haziran 2009 Pazartesi

ruhsuzum artık ben

geçmiş zaman olur ki;

harun beni aldatmış meğer, hemde en yakın arkadaşının sevgilisiyle, üstelik kızıda tanıyorum. daha yeni öğrendim. ikisinede çok ağar laflar edip ikisinide haritadan sonsuza kadar sildim. ilk ayrıldığımız zamanlarda bunu öğrenmediğim iyi olmuş bi bakıma. çünkü şimdi öğrendiğimde içimdeki his sadece mide bulantısı oldu. hiç bir tarafım acımadı. meğer benim mutluluğumu istemesi, kaçar gibi ayrılmak isteyişi, gözlerimin içine bakamayışları hep bundanmış. bunların üstüne bende boş durmadım tabi. biriyle tanıştım. kuzenimin arkadaşı, ama sevgili olamadık o ayrı, hoş çocuktu ama biraz tuhaftı, anlattıklarından anladığım kadarıyla bağlanma-ilişki problemli bi tip. henüz ağzım yeni yanmış zaten ıssız tuhaf adam triplerinden yol yakınken yol verdim. sonra biriyle daha tanıştım, o da biraz fazla hızlı, içimden bi his beni sadece yatağa atmak istediğini söylüyor. onada yol verdim.

gel gelelim şirkette işler vahim. ortalık cadı kazanına döndü. bu ay istifa etmeyi düşünüyorum. son bi haftadır raporluyum zaten iyice soğudum işten. yarın iş başı yapıcam, çekilir gibi değil...
şimdilik bu kadar :) gördüğünüz gibi gayet ruhsuzum, bi bok olmaz artık benden :) gidene bay bay gelene hay hay :)) dahasıda varda neyse, en kısa sürede detayları yazıcam tekrar...
öpito;)

17 Haziran 2009 Çarşamba

çöz beni arapsaçııııı

herkese yeniden merhaba, yine araya koskocoman bir zaman sokmuşum, yani bu da demek oluyorki hayatımda çeşitli depdebemeler oluyor. evet en son yazdığım günden beri bir çok şey oldu, yeni sevgili adayları, işyerinde ki aksilikler, istifa kararım, şefimle tartışmalar, harunla karşılaşmamız.... bunun gibi bir sürü kafamı al ağaşı eden olaylar silsilesi. şu yazıyı bi sokayım yayına bi yemek yiyip geliyorum. evet evet yazcam:) hemde hepsini :)

30 Mayıs 2009 Cumartesi

bu defa ben demiyorum, şarkılar diyor....!!

evet son zamanlarda ki makus talihim ekilmek sanırım...
gelicem diyen bir sürü insanın hepsinin bi bahanesi çıktı, ve ben burda bu gece bu şarkılarla tek başıma ne kadar katlanabilirim bilmiyorum...
"İstanbul bekliyor, onsuz olmaz diyor..." bu defa ben demiyorum, şarkılar diyor....!!

yaşam belirtisi -II-

saat 8 itibari ile Galata köprüsündeyim. mekanlar arası hızlı geçişler yapıyorum. ve yine harunla burda sürekli oturduğumuz bi mekanın yanında ki başka bi mekandayım, gençlik doğum günü falan kutluyor, canlı müzikte başlayacakmış, ritmi yükseltseler iyi olacak, keza şu an dj'in türkçe pop çaldığı parçalardan, hepimizin belli bir dönemine damgasını illaki vurmuş olan ferdanılyarkının "üzülme" şarkısı çalıyor. beni çıkmaya çalıştığım bunalıma geri sokmak ister gibi...
yemeğimi yedim, şarkılara kendimi kaptırmadan etraftaki tipleri inceliyorum. birazdan çok çok uzun zamandır (yıllardır) görüşmediğim eski bi arkadaşım gelicek, şu an yolda. maziye bi dalış yaparız muhtemelen, bu konuyla ilgili gece bi yazı yazarım arık... şimdilik yaşam belirtileride bu şekilde...
öpito...
-Galata Köprüsü-

yaşam belirtisi -I-

saat 5 te mesaiyi bitirdim, şirketten çıktım.fotoğraf makinemi boynuma takıp soluğu taksimde aldım... caddeler ara sokaklar tıklım tıklım yine. herzamanki mekan küç.ük.bey.oğ.lundayım...
bi yandan buz gibi biramı yudumlarken bi yandan da yaşam belirtisi vermek istedim. şu an harunla her geldiğimizde oturduğumuz masanın hemen yanındaki masada oturuyorum....
bi eksiklik var mı? yok. valla kendimi kandırmıyorum. güzel bir gün geçiriyorum. cidden. saat 9 gibi arkadaşlar da gelicek. sonra geceye peyotede devam edicez. akşam 8 gibi maçı izlemeyi düşünüyordum ama şimdi o kadar beşiktaşlının sevincine şahit olmak istemiyorum :) malumunuz bir fenerbahçeli olarak, takımımı kulisten destekliyorum:)
kısaca dostlar mesai bitti,
lig bitti,
günlerden cumartesi,
yaz geldi,
istanbulda hayat benim için akıyor,
dostlarım var,
sigaram ve biram var,
dışarda kadrajıma girmeyi bekleyen bir sürü kare var...
mutluyum, evet... yada abartmayayaım, kısmen mutluyum... ya en azından çabalıyorum, başarıcam....;)

ha unutmadan... öpito;)

28 Mayıs 2009 Perşembe

“Sadece sana ihtiyacım var” diyemedim...

Günler geçiyor, bu gün tam 18 gün oldu. Sanki üstümden yıllar geçmiş gibi. Gündelik telaşlara bıraktım kendimi. Çalışıyorum. Şirkette herkesin bildiği “terk edilen”ünvanına sahibim. Bu geçen zaman içerisinde Harun’la görüşmelerimize devam ettik. Geri dönüşüne dair bir umudum yok böyle bir gelişme de yok. Sadece üç dört günde bir “akşam görüşebilirmiyiz?” diyorum, oda kabul ediyor. Bi çay içiyoruz, o boşluğa bakıyor, gözlerini gözlerimden kaçırıyor, bense uzun uzun seyrediyorum onu. Gözlerim dolu dolu havadan sudan konuşuyoruz. Sonra kalkıyoruz. Sarılıyoruz, alnımdan öpüyor beni, bende herzamanki gibi boynundan kokluyorum bütün gücümle. Dün akşamda öyle bi akşamdı. Bir saat kadar oturduk, daha önce hiç gitmediğimiz bir yerde. “alışabildin mi?” diye sordum. “alışmaya çalışıyorum” dedi. “daha seninle gittiğimiz hiç bir yere hiç bir mekana gitmedim, beyoğluna hiç çıkmadım. Evden de çıkmıyorum zaten tek başıma içiyorum” dedi. “ben de tam tersini yapıyorum, geçtiğimiz gittiğimiz ne kadar yer varsa hepsine gidiyorum, hepsinden geçiyorum. Seninle gittiğim geçtiğim yerlerde ayrılığın ardından ilk defa sensiz olmak ölüm gibi geldi, ayaklarımı hissetmedim bastığım yerlerde. Onca mekan içinde, en çok metro istasyonlarında, yürüyen merdivenlerden çıkarken içim acıyor. Belime sarılıp saçlarımı koklardın ya hani, şimdi omuzlarıma karabasanlar çöküyor. Birlikte gittiğimiz mekanlarda yine içiyorum, ama bu sefer sarhoş olamıyorum, sarhoş halimi sevecek kimse kalmadığındandır belkide. Eve gittiğimde bulduğum ilk koltuğa yığılıp kalıyorum üstüm başım darmadağın...” ben bunları söylerken, gözleri hala boşluktaydı. Düşüncelerini okumam imkansızdı. Benimse göz yaşlarım gözlerimde kalıyor artık, dökmüyorum. sonra beni eve bıraktı, arabadan inerken, bana “biz düşman değiliz, tabiki görüşeceğiz istediğin zaman arayabilrisin. Bişeye ihtiyacın olursa da ara mutlaka” dedi. Tam kapıyı kapatmak üzereydim. Anlamsızca baktım yüzüne, “sadece sana ihtiyacım var” diyemedim. Yürüyüp girdim eve....

25 Mayıs 2009 Pazartesi

Dönüşüm.... / Ayrılık sonrası...

Kısa zamanda çok uzun yollardan geçtim, daha önce defalarca yaşamama rağmen bir çocuğun tecrübesizliğinde kafamı duvarlara vurdum. Hayatta tecrübe diye bir kavram olmadığını öğrendim. Ne kadar yalvarırsan yalvar, yada ne kadar istersen iste tanrıdan, seven kalplerin bazı şeyleri olduramadığını öğrendim. Ağlamakta değiştirmezmiş bir çok şeyi, göz ve yüz kaslarını yormaktan başka. Fotoğraflar, anılar, şehirler kaçılması en imkansız olanlarmış. Çaresizliğine verilen tesellilermiş, “aslında ne kadar güçlü bi insan olduğum” yalanı. Teselliler gerçek ama işe yaramazmış. Dost dediklerinin bazılarının kapısı hiç olmadığı kadar açılır, bazısının ki ise pusuya yatmış çakal sessizliğinde kapalı kalırmış. Ayrılık, bazen yenilgi, bazen saplantı bazende tutkudan deliricesine aşık olduğunda vazgeçemeyeceğini anladığın anda hiç bir pişmanlığa benzemediğinde, kaybedecek hiç birşeyin kalmadığında acı verirmiş, ama illaki, hepsindende ayrı ayrı acıtırmış. İki göğüs arasında sıkışıp kalmış ateş parçasını söküp atamamakmış.
Evet, kısa zamanda çok uzun yollardan geçtim, bazen dostlarımlaydım bazen tek başıma. Yaşadığım ayrılık acısını dindirebilmenin çeşitli yollarını denedim, kalabalıklarıda gördüm, boş duvarlarıda. Şişeleride devirdim çokça. Hiç bir içki sarhoş edemedi beni. Sabhın beşi gecenin üçü kapılarına dayandım. Artık sevgilim olmayan bir adamın “alışırsın, bensiz daha mutlu olacaksın, beni topladın şimdi sıra sende, toparlanacaksın”sözleriyle kollarında kokusuyla uykulara daldım. sabah olunca herşey düzelir sandım, bütün gece saçımı okşayıp koklayanın, gün ışıyınca nasıl taş kesildiğini anladım.
Şimdi, döndüm, daha güçlü olmak istemiyorum... hayatıma kaldığım yerden devam etme yalanına kendimi inandırmaya çalışmıyorum, çünkü biliyorum, kaldığım yerde hayat çok değişti, ne gözler ne kulaklar inanır bu yalana. Sadece dilimdeki bu kekremsi tadın, iki göğsümün arasında ki ateşin bi an önce hayatımdan çıkıp gitmesini bekliyorum. Yorgunum ve telaşsızım. yetişecek, yetinecek, yetecek yerlerim yok... o herkesin tek umudu olan, en gerçek yalana, zaman yılanına sarıldım, bekliyorum... Geldim. Döndüm. Yokluğumda cevap veremediğim halde benden desteğini esirgemeyen bütün dostlarıma çok teşekkür ederim, iyiki vardınız. Yeniden aranıza dönebilmek ne güzel...

17 Mayıs 2009 Pazar

senden sonra ben....


senden sonra;

rakı şişesinde balık oldum ben
rakı oldum
yokluğun orhan veli'nin
herhangi bir şiiri.

senden sonra
film öncesi gösterilen
fragmanlarda bile
ağladım
sensiz sinemalar oyununda

senden sonra
dokunmaya çalıştım
aynalarda ruhuma
çoktan gitmişti ardından
ruhum da oysa.

senden sonra
arkadaşların geldiler
ve her zaman söylenen
şeyleri söylediler
gözlerin
bakışlarında

senden sonra
resminin yerine
yalnızlığımı astım
duvara

senden sonra
bakar oldum
kutup yıldızı da
kayar mı acaba?

senden sonra
yükünü taşıyan karınca
bal yapan arı
ne de iyi yazılmış bir şiir umut vermedi bana
umudum sendin, sen uzaklarda

senden sonra
yayından çıkmış guguk kuşu
çaresizliğinde bakakaldım
durmadan ilerleyen zamana
yaşlandım

senden sonra;
mısır tarlalarında korkuluk
yalnızlığım
kuşlar bile konmadı
çöpten yalnızlığıma..

senden sonra
saatimin
akrepi
kendini soktu
öldü zaman.

senden sonra
dört odası da
boş kalbimin
tüm kiracılarım
ev sahibi oldu.

senden sonra
paralarım tek yüzlü
yazısı yok şiirin.

senden sonra
siyah beyaz resimdeki
renkli kazağın
ne düşündüğünü
anladım.

senden sonra
biletlerimi
tek gidiş aldım

senden sonra
varlığımdan
yokluğunu çıkardım
yağmur kalmadı
şemsiyelerim işsiz

senden sonra
ibrahim sadri yi bile
okudum bir ara.

senden sonra
her yere gittim ama
kendime gelemedim

senden sonra
ters yüz ettim yalnızlığı
tekrar giydim
sırtıma

senden sonra
hayat beni kovmadı
ben istifa ettim.

senden sonra
denize attığım
tüm şişelerim
kıyıya vurdu.

senden sonra
ardından gözyaşı döktüm
biran önce
dönesin diye

senden sonra
iç acılarımın
toplamından
doğrular yerine
yanlışlar geçirdim

senden sonra
gözümdeki
bebek
yaşlandı, adam olamadı

senden sonra
kazak söküğü
hayat
başa sardım yeniden ördüm
eskisi gibi olmadı.

senden sonra
çaput bağladım
bahçedeki ağaca
kuşlar bile güldü
çerçöp yalnızlığıma

senden sonra
çivisi çıktı hayatımın
yerine asamadım.

senden sonra
bir teki çalınmış
ayakkabı gibi günler
anlamsız

senden sonra
kireçlendi dilim
beynim tutuldu
sevgi tedavi
verdi doktorlar

senden sonra
zaman
mataramda çürüyen su
zemzem tadı sensizlik

senden sonra
yağmur yağdı içime
gözlerim doldu

senden sonra
karda ayak izlerimi
kaybettim
umudumu kuşlar yemiş
geri dönemedim..

senden sonra
gazeteye ilişkimizin
kayıp ilanını verdim
hükümsüzdür
hükümlüyüm
hüküm ne?

masa başı oyunlarıyla
kaybettim herşeyimi
yalnızlığımı sürdüm
ortaya blöf
kimse görmedi.

senden sonra
bütün kaslarım
ağrıyor
her yanım
kırık dökük.

senden sonra
her gün için çizik attım
kalbime
bakkal defteri gibi
olmuş yüreğin dedi annem

senden sonra
balıklarla arkadaş oldum
hafızam onlara denk
bir tek
seni hiç unutmadım

senden sonra
tam binecekken
yüreğinin kapısı
kapandı
dışarda kaldım..

senden sonra
yürütemedim
ilişkilerimi
en fazla emekledi
dizlerim
yara bere

senden sonra
acılarım
demlensin diye
sesimin
altı kısık

senden sonra
ne kadar uzağa
bıraktıysam yalnızlığı
ertesi sabah
hep kapımda buldum

senden sonra
şans topu
patlak
on numaranın
bir numarası yok
sayısal değil
sözel yalnızlığım

senden sonra
gözüm kapalı
işaretliyorum
f hepbiri şıkkını

senden sonra
taban puanı
yükseldi hayatımın
pek çok kimse
açıkta kaldı.

senden sonra
dört yanlışın
bir doğruyu
nereye götürdüğünü
anladım.

senden sonra
kafalarını şişirdim
arkadaşlarımın..
yalnızlığım adına
verdiğim rahatsızlıktan dolayı
özür dilerim..

(alıntı)

13 Mayıs 2009 Çarşamba

Ayrıldık / Bittim / Gidiyorum....

Harunla ayrıldık. 4 gün oluyor. şu an yaşadıklarımı yazmaya ne gücüm var nede yaşadıklarımla yüzleşip yazarken tekrar yaşayacak tahammülüm. bitkin, perişan ve rezil hallerdeyim. kendimi ne zaman toparlarım bilmiyorum. bu ayrılığa hiç hazır değilmişim. yerle yeksanım ve elim kolum bağlı. artık hiç bişey eskisi gibi olmayacak. bu canlı cenazeyi ne zaman gömersem o zaman yine eskisi gibi yazabilirim, cuma günü yola çıkıyorum, bi süreliğine uzaklara gidiyorum, en kısa sürede yeniden aranıza dönebilmek ümidiyle...

5 Mayıs 2009 Salı

anladım ki,


Hayata ve insanlara duyduğum sevgi ve saftiriklik ne kadar başarısızlık getirdiyse,
Hayata ve insanlara duyduğum öfke ve çakallık o kadar başarı getirdi.


"Sırtımı kendime dayadım,
Alnımı güneşe.
Çarpılmış, bölünmüş
Samimiyeti toplamından çıkarılmış insanlardan sıkıldım"

Z. Delirapunzel.

25 Nisan 2009 Cumartesi

"hangimizi kokluyordu? " "ölüler şaka yapar mı?"


dün gece pe.yot.eydik. harun, tuna ve ben. her zaman ki gibi, barın köşesinde hani. üçledik köşeyi. volum yükselene kadar sohbet ettik havadan sudan. sonra epey bi içtik, dans ettik. geç vakitti eve geldik. sabah beni yine öpücükleriyle uyandırdı. gözlerimi açamıyordum. uykumu açmak için gıdıklıyordu durmadan, ben güldükçe o da gülüyordu. harun'un beni en çok sabahları sevdiğini düşünüyorum bazen. onca kavgaya onca gerginliğe rağmen her sabah beni öpücüklere boğarak uyandırması güne güzel başlayacakmışız gibi geliyor her defasında ama yine her defasında fiyaskolar bırakmıyor bir türlü peşimizi. ...kalkıp içeri gitti. ben bi süre daha uyanmaya çalışırken yatağın içinde dizlerimi çeneme doğru çekip ellerimi sarmış ne düşündüğümü bilmeden oturuyordum. belkide biliyordum.yada en iyisi itiraf edeyim. bu odanın ve evin çeşitli yerlerindeki fotoğrafları düşünüyordum. kalbime iğne gibi saplanan o bakışlardan kaçamıyordum. hangi odaya girsem beni görüyor, beni takip ediyordu sanki. en çokta yatağın çaprazında duran komidinin üzerindeki fotoğraf. ne zaman yatak odasında o fotoğrafla göz göze gelsem. hissettiğim tek duygu, ikimizinde birbirimizi nasıl kıskandığımızdı. ikimizde aynı adam tarafından seviliyorduk. aramızdaki farksa onun ölü, benimse canlı olmamdı. harun'un ölen karısı ve ben... ikimizde böyle olsun istemezdik ki. belkide ikimizde olmamız gereken yerlerde değildik. o ölemeyecek kadar güzeldi, bense onun bize bıraktığı yükü taşıyamayacak kadar yorgun ve yıpranmıştım. onun ölümüyle harun'a bıraktığı yokluğu bende var olmuştu. harun'un o fotoğraf çerçevelerini kaldıracak cesareti, benimde de artık bir ölünün göz hapsine tahammülüm yoktu. beni sevdiğini biliyordum, agresifliklerinin ardından, bana her sarıldığında pişmalıklarınıda.
unutmaya çalışmasını, yada unutmasını beklemem bencillik olur evet ama alışmış gibi gözüküpte hala onu yaşatmaya çalışması beni eziyor.
ilk zamanlar anlayışla karşıladığım, hatta beni hiç rahatsız etmeyen evin hertarafındaki o fotoğraflar şimdi huzursuzluğumun ve üşümelerimin sebebi. harun mutfakta çay koyuyordu kahvaltı için, ben üşümeye başladım. sonra birden gözlerim tuvalet aynasının önündeki parfüm şişelerine takıldı. henüz bir kaç gün önce aldığım parfümün aynısından duruyordu. ya daha önce farkedemedim, yada saklı olduğu yerden yeni çıkarıldı. şişenin dibinde iki parmak kalınlığında kalmıştı. eski olduğu beliydi. nasıl olurdu ki bu? şimdi biz onunla aynı parfümü mü kullanıyorduk? yani şimdi iki gündür, boynumda farkında olmadan ölen karısının kokusunu mu taşıyordum. sanırım asıl soru şu; hangimizi kokluyordu?

23 Nisan 2009 Perşembe

23 Nisan'larım ve Ata'm

  • ilkokul hayatım boyunca hiç bi zaman okulun bando takımında olamadım. ufak tefeğim diye her sene reddedildim. hala içimde yaradır.
  • her 23 nisan'da kırmızı puanteyli elbise ve beyaz gömleklerle tören alanında donan çocuktum. çocuklardırk.
  • sınıf süsleme konusunda üstüme yoktu, ta o zamanlardan beri bu tür ihaleler hep benim üstüme kalırdı.
  • bir 23 nisan'da şiir okumak için okulun bahçesinde kürsüdeydim. ezberlediğimi sandığım şiirimi bütün okulun önünde unutup rezil olmuştum.
  • her 23 nisan öncesi zenci çocukların evimize gelmesini ve onları misafir etmeyi hayal ederdim.
  • babamdan sonraki ilk aşkım, kahramanım Mustafa Kemal Atatürk'le gurur duydum. çünkü dünyada hiç bir milletin çocuğuna böyle bir bayram hediye edilmemişti. diğer ülkelerden çocuklar geldikçe kendimi çok önemli bir milletin insanı olarak görmeyi öğrendiğim bayramdı 23 nisan.
  • herşey bir yana;
Biz Mustafa Kemal Atatürk sayesinde, ulusal egemen çocuklar olduk...
Olamayanlar utansın...
Bütün çocuklar, bayramlar ve bana verdiğin herşey için, Teşekkürler Ata'm

17 Nisan 2009 Cuma

yanlışlıkla ellendim!!!

nihayet cuma akşamına ulaşabildim. yazı girişlerimden de anlaşılacağı gibi bu hafta sıkıcı, yoğun, stresli ve gergin geçirdim. pc başına defalarca geçmeme rağmen yazacak güç bulamadım kendimde.
pazartesi günü sabah, zincirlikuyu'da metrobüsten inipte merdivenlere doğru yürürken bir pisliğin arkamdan sinsice yaklaşıp popoma ellemesiyle başladım haftaya. evet pazartesi sabahı saat 9-9.15 sularında zincirlikuyu metrobüs durağında, kıçına ellediği için bir pisliği yumruklayarak avaz avaz bağırınan, önüne gelen duvar, turnike ve benzeri yerleri tekmeleyen birini gördüyseniz evet o bendim. cinnet geçirdiğimi farkeden güvenlikçi yanıma geldi, orta yaşın üstünde amca kıvamında ki bu güvenlikçi -kızım belki yanlışlıkla ellemiştir- dedi.
1. si, yanlışlıkla ellenmez, yanlışlıkla çarpılır!
2. si, yanlışlıkla çarpmayla mıncıklanmayı birbirinden ayırabilecek kadar tacize şahit olmuşuzdur bu memleketin hatun kişileri olarak!!

malum, haftaya nasıl başlarsan öyle gidermiş derler, bütün haftayı popom mıncıklanarak! geçirmesemde, beynim ve kalbim çeşitli sıkıntılardan dolayı epey bir mıncıklandığı için aynı gerginlikte devam etti.

yıllardır ödemediğim kredi kartları borçlarım ve çeşitli alacaklılarla olan alicengiz oyunlarım devam etmekte, içinde bulunduğum bataktan kurtulabilmem için hala bir mucize bekliyorum...

hiç bitmeyeceğini sandığım günler yaşıyorum... ama herşeye rağmen gülüyorum, espri yapıyorum, çenem hiç susmuyor,konuşuyorum. kötü giden hiç birşey yokmuş gibi yaşıyorum.

harun'la da aynı şeyleri yaşıyorum. kavga ediyoruz sürekli, birbirimizi yiyoruz. sonra bişey oluyor ve hiç bişey olmamış gibi, ilişkimize devam ediyoruz. sanki bir gün önce birbirimize onca lafı eden, onca bağırıp çağıran biz değilmişiz gibi, sabah uyandığımızda herşey süt liman oluyor.

sersemleştim iyice, manyaklaştım. öyle işte.

16 Nisan 2009 Perşembe


ritmi hızlı, sözleri acı şarkılar gibiyim bu ara....

5 Nisan 2009 Pazar

Delirapunzel derki;

nane devri çocuklarıyız biz zamanımız geçmiş..
pffff. jdfhdjkfhsdkf.

4 Nisan 2009 Cumartesi

olsada koduk, olmasada koduk.. battı fişş yan goying tu...

yorucu bir haftaydı ve haftasonuda aynen bu şekilde devam ediyor...
bir yandan iş bir yandan da alemlere akmak konusunda kendimi neden bu kadar hırpaladığımı anlamayanlar var. bu aralar hiç evde oturasım yok, aslında bi yanım eşşek gibi yatıp tv-pc-pijama modunda olmak isterken bir diğer yanımda ordan oraya gitmek, o clup senin bu cafe benim, o sahil senin bu sinema benim gezmek istiyor. sürekli birilerini ayartma halindeyim. bknz:

-napıyon lan?
-iyiyim evdeyim yatıyorum sen napıyon
-sıkıldım bişeyler yapalım
-yok ya yorgunum çok başka zaman
-bisiktir git

yada

-napıyon lan
-temizlik yapıyorum sen napıyon
-ne temizliği bu havada tatil günü
-sen anlamazsın uzun hikaye
-ağzını burnunu kırarım, çamaşısuyuylada pansuman yaparım dooru konuş
- kapat git gez ne bok yiceksen ye, sonra konuşalım

yada

-canım sıkılıyo
-hangi ara fırsat buluyosun?
-neye?
-canını sıkmaya?
-yok daa neler insan değilmiyim ben
-yok kızım insanlıktan çıkmışsın sen, hem iş hem hem ev hem sevgili hem arkadaşlar hem eğlence hem alkol sana insan dersem ben neyim ozaman?
-ya bi git ya...

tamm kabul ediyorum, gezmeyi eğlenmeyi seviyorum ama emin olunki tamamen mecburiyetten. neden diye sorarsan sevgili okuyucu, ben hani böyle her cuma biyerlerde kopup eğleniyorumya bilinki bunalımım tavan yapmak üzere, böyle şeker komasına girmiş gibim eğlence arayışına giriyorum. duvardan duvara vuruyorum kendimi, günlerce yorgan altından çıkamıyorum yoksa. tamam ağlayan palyoço klasiğini oynamicam ama bunalımdan kurtulmanın yolunu bu şekilde bulmuşum alışmışım napiim. yarasa gibi ordan oraya savrulmak iyi geliyor.
dün gece de Pey.ote.de.ydik. gece 2 gibi falan çıktık, önce ne.viz.ade, kb civarlarında epey bi kararsız kaldık nereye gitsek diye ama yine her zamanki gibi dönüp dolaşıp aynı mekana girdik. yüksek elektro müzik ve biraz alkolle birlikte piste bıraktım kendimi. sonrasını pek hatırlamıyorum. gece harunda kaldım, sabahta kalkıp işe geldim. 11 den beri uyuz uyuz sallanıyorum, saat 5te mesaim bitti, yine birilerini ayarttım zor bela, ortaköye gidicez. biraz alışveriş yapmak istiyorum. sonra deniz, tavla, kahve. boğazı ne zamandır uzun uzun seyretmiyordum. fotoğraf çekerim biraz, incik boncuk falan bakarım sonra herzamanki gibi o koca tezgahlardan hiç bişey beğenemem. bu arada da bunları yazarken hala şirketteyim, tuna ile buluşçaz akşama doğru kimler katılır kervana bilmiyorum, onun hazırlanması falan bi kaç saati bulacağı için bende bloguma bişeyler karalayım dedim halet-i huriyemle ilgili. neyse daha makyaj falan yapçam, toparlanıp çıkarım tek tabanca dolanırım biraz. hatta baya bi. sanırım benim sorunum uzun süredir kendi kendime kalamamak. mutlu olup eğlenmek için sürekli birilerine ihtiyaç duymadığum an halet-i huriyem kendine gelir mi acep?
rapunzel kaçanzi.
hepinizi öpito ;)